Niwa Nagahide, urodzony w 1535 roku w Aichi w prowincji Owari (dzisiejsze Nishi-ku w mieście Nagoya), odegrał kluczową rolę w historycznym krajobrazie feudalnej Japonii. Bezpośrednio służąc Oda Nobunagi, zdobył wybitną pozycję jako jeden z najbardziej szanowanych starszych wasali Nobunagi.
Przez całą swoją karierę Nagahide aktywnie uczestniczył w wielu znaczących bitwach, pokazując swoją niezachwianą lojalność. Wyjątkiem była bitwa pod Nagakute w 1584 r., ponieważ choroba uniemożliwiła mu bezpośredni udział w walkach podczas tej kampanii.
Nobunaga darzył Nagahide wielkim szacunkiem, czego przykładem jest małżeństwo Nagahide z adoptowaną córką Nobunagi. Ponadto jego syn, Nagashige, poślubił czwartą córkę Nobunagi. W uznaniu jego zdolności przywódczych Nagahide otrzymał prowincję Wakasa (obecnie południowa prefektura Fukui) i zamek Sawayama w Omi (prefektura Shiga). Nobunaga powierzył mu budowę zamku Azuchi, co dowodzi głębokiego zaufania między władcą a wasalem.
W 1581 r. Niwa Nagahide został wybrany do poprowadzenia wielkiej parady wojskowej zorganizowanej przez Nobunagę. Spektakl ten służył zarówno jako demonstracja władzy, jak i publiczna rozrywka dla cesarza, dworu cesarskiego, zagranicznych misjonarzy i mieszkańców Kioto.
Tragedia nastąpiła w 1582 r., kiedy Nagahide towarzyszył Odzie Nobutace w kampanii mającej na celu stłumienie Shikoku, zgodnie z rozkazami Nobunagi. Kampania została jednak nagle przerwana przez incydent w Honno-ji, gdzie Akechi Mitsuhide zdradził i zabił Nobunagę. Natychmiast porzucając kampanię, Nagahide połączył siły z Toyotomi Hideyoshi, aby pomścić swojego poległego pana. Nadal wspierał Hideyoshiego podczas Kiyosu Kaigi, kluczowego spotkania, które odbyło się w zamku Kiyosu i miało zadecydować o przyszłości klanu Oda.
Nagahide odegrał kluczową rolę w konflikcie przeciwko Shibata Katsuie w Shizugatake pod przywództwem Hideyoshiego. W uznaniu jego zasług otrzymał prowincje Echizen i Kaga (dzisiejsze prefektury Fukui i Ishikawa), osiągając status daimyo z dochodem 1 230 000 koku.
Niestety Niwa Nagahide zmarł 15 maja 1585 roku. Podczas gdy niektóre zapisy przypisują jego śmierć chorobie, inne sugerują, że popełnił seppuku, napędzany poczuciem winy za nieumyślne odegranie znaczącej roli w dojściu Hideyoshiego do władzy w klanie Oda.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
