Tachibana Dōsetsu to imię, pod którym szerzej znany jest Hetsugi Akitsura; nazwa tego rodu występuje również w odczytaniach Hekki lub Bekki. Przez długi czas Akitsura służył klanowi Ōtomo, daimyō prowincji Bungo, i brał udział w wojnach przeciwko rodzinie Ōuchi, głównym przeciwnikom Ōtomo w północno-zachodniej części Kyūshū. W latach 60. XVI wieku Akitsura zdobył zamek rodu Tachibana, który zbuntował się przeciwko Ōtomo, po czym przyjął nazwisko Tachibana. Mniej więcej w tym samym okresie złożył śluby buddyjskie i przyjął imię Dōsetsu, oznaczające „Ośnieżoną Drogę”.
Posiadłości Dōsetsu znajdowały się w prowincji Chikuzen, na styku ziem klanów Mōri (które w 1555 roku wyparły Ōuchi), Ōtomo i Shimazu, na północny wschód od dzisiejszego miasta Fukuoka. Przez wiele lat Dōsetsu walczył po stronie Ōtomo i był uważany za jednego z najbardziej roztropnych i doświadczonych doradców daimyō Ōtomo Sōrina. Jednak po ciężkiej klęsce, jaką armia Ōtomo poniosła w 1578 roku w bitwie pod Mimigawą, między Dōsetsu a Sōrinem doszło do poważnych napięć, najprawdopodobniej związanych z aktywnym szerzeniem się chrześcijaństwa w Bungo i innych ziemiach znajdujących się pod panowaniem Ōtomo. Tachibana Dōsetsu sporządził „list otwarty” skierowany do najważniejszych wasali klanu Ōtomo, w którym ostro skrytykował chrystianizację ziem Ōtomo. W liście tym oskarżał Sōrina o prowadzenie polityki, która odwróciła samurajów z Bungo od „modlitwy do bogów i Buddy, obrony wiary i cnoty oraz podążania drogą łuku i strzały”. Według Dōsetsu to, co działo się w Bungo, było niesłychane od najdawniejszych czasów: „młodzi i starzy, mężczyźni i kobiety są nawracani na wyznawców czegoś podobnego do indyjskiej sekty; świątynie i sanktuaria są niszczone; wizerunki Buddy i bogów są topione w rzekach lub palone”.
Pomimo tak ostrej krytyki Dōsetsu pozostał wierny klanowi Ōtomo, czego nie można było powiedzieć o wielu innych wasalach, którzy zaczęli szukać protekcji albo u Shimazu, albo u Ryūzōji. Z czasem kryzys osłabł i w 1584 roku Ōtomo Sōrin zdołał nawet zebrać armię, aby podporządkować sobie Ryūzōji Masaie, spadkobiercę niedawno poległego Ryūzōji Takanobu. Dowództwo nad armią powierzono Tachibanie Dōsetsu, uważanemu za najzdolniejszego dowódcę Ōtomo, jednak wyprawa ta okazała się dla niego ostatnią: w 1585 roku Dōsetsu zginął podczas szturmu na twierdzę Neko. Armia Ōtomo wycofała się do Bungo, a wkrótce potem rządy Ōtomo Sōrina zakończyły się w niesławie.
Zgodnie z tradycją Tachibana Dōsetsu w ciągu swojego życia wziął udział w trzydziestu siedmiu bitwach i wielokrotnie odnosił rany. Po jednej z nich pozostał częściowo sparaliżowany, lecz mimo to nadal uczestniczył w walkach i kampaniach wojennych; ze względu na swój gwałtowny charakter zyskał nawet przydomek Oni Dōsetsu — „Demon Dōsetsu”. Dōsetsu nie miał synów, dlatego zapisał swoje włości córce, Tachibanie Ginchiyo. Jednocześnie adoptował Senkumaru, syna Takahashiego Shigetane, innego wasala klanu Ōtomo. Senkumaru poślubił później Ginchiyo i stanął na czele rodu Tachibana pod imieniem Muneshige.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
