Ōtomo Yoshishige pochodził z arystokratycznego rodu i był najstarszym synem Ōtomo Yoshiakiego, władcy prowincji Funai. Korzenie rodu Ōtomo sięgały Fujiwary Hidesato, adoptowanego syna Nakahary Chikayoshiego. Fujiwara służył Minamoto Yoritomo podczas wojny Genpei i brał udział w bitwach w prowincji Mutsu w 1189 roku. W 1193 został mianowany shugo prowincji Buzen i Bungo, po czym przyjął nowe nazwisko – Ōtomo.
Wzrost znaczenia Ōtomo Yoshishige
W 1550 roku Ōtomo Yoshiaki został zamordowany przez swego wasala Tsukuni Mimasakę. Po jego śmierci Ōtomo Yoshishige został dwudziestym pierwszym głową klanu. Wykazał się naturalnymi zdolnościami przywódczymi i rozpoczął ekspansję ziem klanu na Kyūshū. W 1551 stłumił bunt Kikuchiego Yoshimune w prowincji Higo. W 1557 najechał prowincję Chikuzen i podporządkował sobie Akizukiego Kiyotane. W 1559 zorganizował udany atak, który pozwolił klanowi odzyskać zamek Moji, wcześniej zajęty przez klan Mori. Jednak siły Mori szybko go odzyskały, a późniejsza próba zdobycia zamku w 1561 roku – nawet przy portugalskim wsparciu morskim – zakończyła się niepowodzeniem.
Przyjęcie imienia Sōrin i pierwsze sojusze
W 1562 roku Yoshishige przyjął imię Sōrin, pod którym jest najlepiej znany. W tym samym roku zawarł sojusz z wrogami klanu Mori — klanem Amako — i rozpoczął ofensywę przeciwko umocnieniom Mori w prowincji Buzen. Dzięki mediacji shōguna Ashikagi Yoshiteru osiągnięto porozumienie pokojowe. Na mocy jego warunków jedna z córek Sōrina miała poślubić Mori Terumoto, choć nie jest pewne, czy do tego małżeństwa kiedykolwiek doszło.
Konfrontacja z Ryūzōji i rozszerzenie wpływów
W 1568 roku Ōtomo rozpoczął wojnę z klanem Ryūzōji z prowincji Hizen — posunięcie, które w praktyce uderzało w wpływy klanu Mori. Jednak wasal Ōtomo, Hetsugi Akitsura, został pokonany przez siły Mori w bitwie pod Tatarahamą w 1569 roku, tracąc zamek Tachibana. W odpowiedzi Sōrin zaatakował pozycje Mori w Buzen, zmuszając ich do odwrotu. Po tych wydarzeniach Sōrin kontrolował de facto Bungo, większą część Buzen, Chikuzen, Chikugo oraz miał znaczny wpływ w Higo i Hizen. Flagi Ōtomo powiewały nawet nad zamkami w prowincji Iyo, zdobytymi na klanie Kōno. Jego armia była znana jako „Ōtomo Shichikakoku no Zei” — Armia Siedmiu Prowincji.
Wewnętrzne słabości klanu
Pomimo potęgi na papierze Sōrin pozostawał podatny na zagrożenia. Głównymi przeszkodami dla jego ambicji były brak jedności wśród wasali oraz potęga silnego klanu Shimazu. Niektóre rody, takie jak Tachibana i Tamura, zachowywały znaczną niezależność i nie były prawdziwymi wasalami w pełnym znaczeniu, co utrudniało Sōrinowi narzucenie pełnej kontroli, jak czynił to skuteczny daimyo epoki Sengoku.
Chrześcijaństwo i konflikt wewnętrzny
W 1551 roku Sōrin przyjął Franciszka Ksawerego i zezwolił na założenie misji jezuitów w Bungo. Okazywał chrześcijańskim misjonarzom życzliwość — być może z powodu europejskiej broni i możliwości handlowych, choć nie można wykluczyć osobistego wpływu religii. Jednak jego wsparcie dla chrześcijaństwa wywołało niezadowolenie: jego żona stanowczo się temu sprzeciwiała, a wielu wasali było oburzonych działalnością misjonarzy, zwłaszcza profanacją świątyń buddyjskich i sintoistycznych. Mimo to Sōrin wciąż wspierał misjonarzy i w 1575 ochrzcił swojego syna. W 1578 rozwiódł się z żoną i sam przyjął chrzest, otrzymując imię Franciszek. Dwa lata wcześniej przekazał władzę swojemu synowi Yoshimune, który nosił chrześcijańskie imię Konstantyn.
Inwazja na Hyūga i konflikt z klanem Shimazu
Sytuacja zmieniła się, gdy klan Shimazu zniszczył klan Itō, zmuszając Itō Yoshisuke do szukania schronienia u Ōtomo. Yoshimune zdecydował się na inwazję prowincji Hyūga, zanim Shimazu zdołają połączyć swoje siły. Chcąc udowodnić swoje zdolności przywódcze, zignorował ostrzeżenia swoich wasali, że taka kampania sprowokuje innych wrogów. Zebrał armię liczącą około czterdziestu tysięcy wojowników i wkroczył do Hyūga. Towarzyszył mu Sōrin, planując założyć tam nowe chrześcijańskie miasto.
Wczesne zwycięstwa i fatalne błędy
Pierwszą przeszkodą był zamek Matsuo, dowodzony przez Tsuchimochiego Chikanariego — zdolnego generała, który niegdyś służył klanowi Itō, ale później przeszedł na stronę Shimazu. Armia Ōtomo pokonała Tsuchimochiego i zajęła jego ziemie, gdzie Sōrin i Yoshimune zaczęli niszczyć miejscowe świątynie buddyjskie i sintoistyczne, wzbudzając gniew mieszkańców i własnych wasali.
Główne siły zostały oddane pod dowództwo Tawary Chikataki, przyrodniego brata Sōrina. Tawara przekroczył rzekę Omaru i zatrzymał się przy zamku Taka, bronionym przez trzy tysiące wojowników pod wodzą doświadczonego Shimazu Iehisy. Tawara popełnił kluczowy błąd: postanowił ominąć zamek, pozostawiając jedynie niewielką siłę blokującą, i zlekceważył dowódców Shimazu. W tym czasie Shimazu Yoshihisa przeprowadził serię manewrów, które zakończyły się bitwą nad rzeką Mimigawa. Bitwa zakończyła się katastrofalną klęską Ōtomo: tysiące poległy, tysiące uciekły z pola walki.
Upadek klanu Ōtomo
Sōrin i jego syn w głębokiej rozpaczy wycofali się do Bungo. Los odwrócił się od klanu. W następnym roku utracili Chikugo na rzecz Ryūzōji. Wybuchła kolejna rebelia pod wodzą Akizukiego Tanezane. W Bungo narastały niepokoje związane z ciągłym wspieraniem misji chrześcijańskich. Pozycja Ōtomo była tak słaba, że Shimazu zaproponowali rozejm, który klan natychmiast przyjął. Pozwoliło to Shimazu skupić się na ich groźniejszym przeciwniku — Ryūzōjim Takanobu.
Ostatnia nadzieja: sojusz z Hideyoshim
W 1586 roku nieszczęścia Ōtomo osiągnęły szczyt. Po śmierci Ryūzōjiego Takanobu w bitwie z Shimazu, Yoshihisa zwrócił uwagę na Bungo. W maju Sōrin opuścił swoją rezydencję w Usuki i udał się do Osaki, aby błagać Toyotomiego Hideyoshiego o ochronę. Hideyoshi już planował podbój Kyūshū, a prośba Sōrina dała mu doskonały pretekst.
W grudniu pierwsze oddziały armii Hideyoshiego wylądowały na Kyūshū i połączyły się z wojskami Ōtomo Yoshimune. Chociaż wspólne siły zostały pokonane w bitwie pod Hetsugigawa, ogromna główna armia Hideyoshiego, idąca tuż za nimi, odepchnęła Shimazu z powrotem do Satsumy.
Koniec niezależności klanu
Sōrin zmarł krótko po pokonaniu Shimazu. Chociaż ziemie Ōtomo ponownie były bezpieczne, klan na zawsze utracił swoją niezależność.
Zobacz także
-
Tachibana Dosetsu
Tachibana Dōsetsu to imię, pod którym szerzej znany jest Hetsugi Akitsura; nazwa tego rodu występuje również w odczytaniach Hekki lub Bekki. Przez długi czas Akitsura służył klanowi Ōtomo, daimyō prowincji Bungo, i brał udział w wojnach przeciwko rodzinie Ōuchi, głównym przeciwnikom Ōtomo w północno-zachodniej części Kyūshū. W latach 60. XVI wieku Akitsura zdobył zamek rodu Tachibana, który zbuntował się przeciwko Ōtomo, po czym przyjął nazwisko Tachibana. Mniej więcej w tym samym okresie złożył śluby buddyjskie i przyjął imię Dōsetsu, oznaczające „Ośnieżoną Drogę”.
-
Taira no Masakado
Taira no Masakado uosabiał typowego samuraja swojej epoki — pewnego siebie, surowego i nieugiętego. W młodości służył w straży pałacowej i wielokrotnie dowodził swej odwagi podczas tłumienia zamieszek. Dzięki tym osiągnięciom Masakado zaczął ubiegać się o stanowisko zwierzchnika stołecznej policji wojskowej (kebiishi-chō), lecz spotkał się z odmową: w tym czasie niemal wszystkie urzędy dworskie, które stały się uprzywilejowanymi synekurami, pozostawały pod kontrolą potężnego rodu Fujiwara.
-
Sakakibara Yasumasa
Yasumasa był drugim synem Sakakibary Nagamasy i urodził się w Ueno w prowincji Mikawa. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu i z czasem stał się jednym z jego najbardziej zaufanych generałów. Jego żoną została córka Osugi Yasutaki. Ieyasu po raz pierwszy zwrócił uwagę na młodego Yasumasę podczas tłumienia powstania Ikkō-ikki w Mikawie w 1564 roku. Dzięki swoim umiejętnościom Yasumasa otrzymał przywilej używania znaku „yasu” — drugiego znaku z imienia Ieyasu — w swoim własnym imieniu. Choć był drugim dzieckiem w rodzinie, to właśnie on został spadkobiercą ojca, choć dokładne powody tego wyboru pozostają nieznane.
-
Sakai Tadatsugu
Tadatsugu był jednym z najsłynniejszych generałów służących Tokugawie Ieyasu. Po tym jak Ieyasu zerwał więzi z klanem Imagawa, Tadatsugu — gorący zwolennik tej decyzji — otrzymał w 1565 roku dowództwo nad zamkiem Yoshida, który kontrolował nadmorską drogę z Tōtomi do Mikawy. Podczas bitwy pod Mikatagahara w 1573 roku utrzymał prawe skrzydło wojsk Tokugawa, nawet gdy oddziały wysłane przez Odę uciekły pod naporem armii Takedy. W bitwie pod Nagashino w 1575 roku osobiście poprosił o pozwolenie na przeprowadzenie nocnego ataku na obóz Takedy i przeprowadził go znakomicie wraz z Kanamori Nagachiką.
-
Ryuzoji Takanobu
Takanobu był najstarszym synem Ryūzōji Takaie i prawnukiem Ryūzōji Iekane. Jego ojciec został zabity w 1544 roku przez człowieka o imieniu Baba Yoritiku. W młodym wieku Takanobu przyjął buddyjskie śluby i otrzymał imię zakonne Engetsu. Jednak około osiemnastego roku życia powrócił do życia świeckiego, a w 1548 roku, po śmierci Ryūzōji Tanehide, został głową obu gałęzi rodziny Ryūzōji.
-
Ouchi Yoshihiro
Ōuchi Yoshihiro był drugim synem Ōuchi Hiroyo, który stał na czele klanu Ōuchi w zachodniej części Honsiu. W 1363 roku szogun Ashikaga Yoshimitsu potwierdził rodzinę Ōuchi na stanowisku shugo prowincji Suō i Nagato. W młodości Yoshihiro pomagał ojcu wzmacniać wpływy Dworu Północnego na wyspie Kiusiu — służyli pod dowództwem Imagawy Ryōsuna, któremu powierzono podporządkowanie dziewięciu prowincji Kiusiu.
-
Ouchi Yoshioki
Ouchi Yoshioki, władca prowincji Suo, Nagato i Iwami, był jednym z najzdolniejszych dowódców wojskowych i polityków końca XV i początku XVI wieku. Syn Ouchi Masahiro, rządził ze swojej rezydencji w Yamaguchi w prowincji Suo. W 1499 roku Yoshioki udzielił schronienia szogunowi Ashikadze Yoshitane, który został wypędzony z Kioto przez Hosokawę Masamoto. Szogun Yoshizumi, protegowany Masamoto, nakazał panom z Kyushu zjednoczyć siły przeciwko Yoshiokiemu; jednak nie odważyli się tego zrobić, obawiając się potęgi człowieka, który w tym czasie kontrolował już sześć prowincji. Zebrałwszy znaczną armię, Yoshioki wyruszył ze swojej rodzinnej prowincji Suo do Kioto, aby przywrócić szoguna Yoshitane do władzy.
-
Okudaira Sadamasa
Sadamasa był synem Okudairy Sadayoshiego i brał udział w kilku bitwach pod dowództwem Tokugawy Ieyasu, odznaczając się w bitwie pod Anegawą w 1570 roku, gdzie zdobył dwie głowy. Około 1572 roku został zmuszony do przejścia na służbę klanu Takeda, lecz po śmierci Takedy Shingena w 1573 roku wrócił do Tokugawy, opuszczając zamek Tsukude wraz ze swoimi ludźmi. W wyniku jego dezercji Takeda Katsuyori nakazał stracić żonę i brata Sadamasy, którzy byli przetrzymywani jako zakładnicy.
