Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
Pierwsze umocnienia w tym miejscu powstały na początku XVI wieku. Zostały one zbudowane przez jednego z wasali klanu Ogasawara, który w tym okresie władał prowincją Echizen. Jednak w czasie długotrwałych i krwawych wojen epoki Sengoku zamek został całkowicie zniszczony i przez pewien czas przestał istnieć.
W 1575 roku Oda Nobunaga, uważany za pierwszego zjednoczyciela Japonii, stłumił opór religijnych związków Ikko-ikki i zdobył prowincję Echizen. Następnie powierzył zarządzanie tymi ziemiami swojemu generałowi Shibacie Katsuie (1521–1583). Katsuie ustanowił swoją siedzibę w zamku Kitanoshō w mieście Fukui, a na zarządcę prowincji mianował swojego bratanka i adoptowanego syna, Shibatę Katsutoyo.
Początkowo Katsutoyo planował odbudowę górskiego zamku Toyohara, który wcześniej należał do Ikko-ikki. Napotkał jednak poważne trudności z transportem materiałów budowlanych w teren górzysty. W rezultacie podjął decyzję o wzniesieniu nowego zamku w Maruoce. Prace budowlane rozpoczęły się w 1576 roku i trwały niemal dwadzieścia lat.
Legendy związane z budową zamku
Z zamkiem Maruoka związanych jest kilka znanych legend. Jedna z nich dotyczy budowy wieży głównej. Przez długi czas nie udawało się ustabilizować fundamentów donżonu: kamienie nie trzymały się, a mur nieustannie się rozpadał. Wówczas budowniczowie zdecydowali się sięgnąć po starożytny rytuał hitobashira, który dosłownie oznacza „ludzki filar”. Zwyczaj ten polegał na ofierze z człowieka — osoba była żywcem zamurowywana w jednym z filarów przyszłej budowli, aby przebłagać duchy i zapewnić stabilność konstrukcji. Podobne rytuały istniały nie tylko w Japonii, lecz także w Chinach i innych regionach Azji. Zazwyczaj ofiary zgadzały się na to dobrowolnie z pobudek religijnych. W Maruoce na taką ofiarę zgodziła się jednooka wdowa, której syn pracował przy budowie zamku.
Inna legenda wiąże się z drugą nazwą zamku — Kasumigajō, co oznacza „Zamek Mgły”. Według podań, gdy pewnego razu potężna armia próbowała zdobyć twierdzę, pojawił się ogromny wąż, który wypuścił gęstą mgłę, chroniąc zamek. Od tego czasu, jak głosi legenda, za każdym razem gdy wrogowie próbowali odnaleźć i zdobyć Maruokę, zamek był skrywany przez gęstą zasłonę mgły.
Reformy Meiji i utrata zabudowań
W 1871 roku rząd Meiji wydał dekret nakazujący rozbiórkę zamków samurajskich, uznanych za „relikty feudalizmu”. Niemal wszystkie budowle zamku Maruoka zostały rozebrane, a przetrwał jedynie donżon. Przez pewien czas pozostawał on własnością klanu Arima, jednak w 1901 roku został wykupiony przez władze miejskie Maruoki.
28 czerwca 1948 roku prefekturę Fukui nawiedziło jedno z najsilniejszych trzęsień ziemi w historii Japonii. W wyniku zniszczeń zginęło 3 769 osób, a wiele budynków zostało zrujnowanych. Donżon zamku Maruoka również nie oparł się żywiołowi i zawalił się.
Prace rekonstrukcyjne zakończono w 1955 roku. Podczas odbudowy wykorzystano ponad 80% materiałów ze starej wieży, co pozwoliło władzom uznać donżon za autentyczny. Jednak część ekspertów kwestionuje tę autentyczność, ponieważ niektóre elementy zostały użyte niezgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem; na przykład dawne kolumny stały się belkami.
Przez długi czas uważano, że donżon Maruoki zachował się w niezmienionej formie od czasów budowy przez Shibatę Katsutoyo. Pozwalało to zamkowi ubiegać się o miano najstarszego zachowanego zamku w Japonii, rywalizując z zamkami Inuyama i Matsumoto.
Jednak badania przeprowadzone w ostatnich latach na zlecenie władz miasta Sakai poważnie podważyły tę tezę. Zgodnie z raportem opublikowanym 26 marca 2019 roku, analizy chemiczne i izotopowe wykazały, że główne drewniane konstrukcje pochodzą z lat 1620. Według jednej wersji zamek został całkowicie przebudowany około 1628 roku, według innej — w latach 1620. przebudowano jedynie górne kondygnacje.
Cechy architektoniczne donżonu
Donżon zamku Maruoka należy do najprostszego typu architektonicznego, znanego jako dokuritsushiki, w którym główna wieża stoi samodzielnie i nie jest połączona z innymi budynkami. Wznosi się ona na wzgórzu pośród stosunkowo płaskiej równiny i ma formę trzykondygnacyjnej wieży o dwóch poziomach, o wysokości około 33 metrów.
W przeciwieństwie do większości japońskich zamków, których dachy pokryte są dachówką ceramiczną, dach Maruoki wykonany jest z dachówek kamiennych. Wybór ten wynika z faktu, że kamień lepiej znosi duże wahania temperatury charakterystyczne dla tego regionu Japonii. Donżon uznawany jest za najstarszą zachowaną wieżę z tarasem widokowym na najwyższym piętrze. Pod względem rozmiarów i układu wnętrz jest bardzo zbliżony do donżonu zamku Inuyama.
Fosa otaczająca dwa główne dziedzińce zamku miała kształt pięciokąta. Została zasypana w okresie Meiji, jednak obecne władze miejskie rozważają jej odbudowę. Zewnętrzne fosy zachowały się jedynie częściowo i obecnie funkcjonują jako kanały miejskie.
Status dziedzictwa kulturowego
Od 1950 roku donżon zamku Maruoka posiada status Ważnego Dobra Kultury. W 2013 roku władze miasta Sakai powołały specjalną organizację, której celem jest uzyskanie dla zamku statusu Skarbu Narodowego. Obecnie w Japonii tylko pięć zamków posiada to wyróżnienie. Istotnym argumentem na rzecz Maruoki jest fakt, że zamek ten został już uznany za Skarb Narodowy w 1934 roku. Ponadto w 2006 roku Japońskie Towarzystwo Zamków wpisało zamek Maruoka na listę „100 Wybitnych Zamków Japonii”.
Kilka innych zachowanych budowli związanych z zamkiem Maruoka zostało w XIX wieku przeniesionych w inne miejsca. Jedna z bram trafiła na teren prywatnej rezydencji w dawnej osadzie zamkowej. Dwie kolejne bramy znajdują się obecnie na terenie świątyń Kōzen-ji w mieście Komatsu oraz Renshō-ji w mieście Awara.
Obecnie na terenie zamku znajduje się park miejski. U podnóża wzgórza mieści się niewielkie muzeum poświęcone historii właścicieli zamku Maruoka.
W parku otaczającym zamek rośnie ponad 400 drzew wiśni. Tradycyjny festiwal hanami, poświęcony podziwianiu kwitnących wiśni, odbywa się przez pierwsze trzy tygodnie kwietnia. W tym czasie kwitnące drzewa są wieczorami oświetlane przez około 300 papierowych lampionów. W 1990 roku park został wpisany na listę stu najlepszych miejsc w Japonii do podziwiania kwitnienia wiśni.
Zobacz także
-
Zamek Amagasaki
Za rok założenia zamku Amagasaki tradycyjnie uznaje się 1617, kiedy Toda Ujikané wzniósł tu swój zamek, który stał się administracyjnym centrum domeny Amagasaki. Jednak już w okresie Sengoku na tym miejscu istniała twierdza zbudowana przez ród Hosokawa. Po upadku zamku Itami w 1579 roku Araki Murashige — dawny wasal Ody Nobunagi, który zbuntował się przeciwko niemu — schronił się w tym wcześniejszym zamku.
-
Zamek w Hiroszimie
Mōri Terumoto (1553–1625) był wnukiem i prawowitym spadkobiercą słynnego Mōri Motonariego. Gdy w 1571 roku stanął na czele klanu Mōri, odziedziczył rozległe terytoria obejmujące znaczną część regionów San’in i San’yō w zachodniej części wyspy Honsiu. Ponadto klan Mōri dysponował największą i najbardziej zaawansowaną technologicznie flotą morską swoich czasów.
-
Zamek Fukuyama
Po klęsce stronników Toyotomiego Hideyoriego w kampaniach osakijskich z lat 1614–1615 w Japonii nadal istniało wiele rodów, których lojalność wobec siogunatu Tokugawa nie była pełna, zwłaszcza w zachodnim regionie Chūgoku. Mizuno Katsunari (1564–1651), kuzyn Tokugawy Ieyasu, stał się pierwszym z bliskich domowi Tokugawa panów feudalnych, tzw. fudai daimyō, przeniesionym do tego strategicznie ważnego obszaru.
-
Zamek Tiba
Za założyciela klanu Chiba uważa się Chiba Tsunesige (1083–1180), który w 1126 roku przeniósł swoją siedzibę do rejonu Inohana i wzniósł tam silnie ufortyfikowaną warownię. Choć sam Tsunesige pochodził z klanu Taira, ród Chiba później poparł Minamoto no Yoritomo, przyszłego twórcę pierwszego siogunatu.
-
Zamek Sunomata
Oda Nobunaga, w ramach swojego „ostatecznego rozwiązania” konfliktu z klanem Saitō, zaplanował budowę fortu w rejonie Sunomata, który miał służyć jako wysunięta baza do ataku na zamek Inabayama (później przemianowany na Gifu). Sunomata była bagnistym obszarem położonym między zamkiem Ogaki, twierdzą klanu Oda, a Inabayamą, główną fortecą klanu Saitō. Wcześniejsze próby wzniesienia w tym miejscu umocnień, podejmowane przez generałów Ody Sakumę Nobumoriego i Shibatę Katsuiego, zakończyły się niepowodzeniem. Wówczas zadanie powierzono młodemu wasalowi Kinoshicie Tokichirō, który później stał się znany jako Toyotomi Hideyoshi.
-
Zamek Shibata
Dokładny moment pojawienia się pierwszych budowli na terenie dzisiejszego zamku nie jest znany; powszechnie uważa się jednak, że pierwsze umocnione konstrukcje powstały tu w okresie Muromachi, gdy ziemie te znajdowały się pod kontrolą klanu Shibata.
-
Zamek Okayama
Według różnych przekazów najwcześniejsze fortyfikacje na terenie dzisiejszego zamku Okayama powstały już w XIV wieku i zostały wzniesione przez ród Nawa. Rzeka Asahigawa była wykorzystywana jako naturalna przeszkoda obronna, chroniąca jedną ze stron umocnień.
Na początku XVI wieku ród Kanamitsu zbudował tu nowy zamek, który wówczas nosił nazwę Ishiyama. W 1573 roku przeszedł on pod kontrolę rodu Ukita, po czym Ukita Naoie (1529–1582) rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę przebudowę. Nie zdążył jej ukończyć z powodu śmierci, a dalsze prace kontynuował jego syn Hideie. -
Zamek Nagahama
Hashiba, później znany jako Toyotomi Hideyoshi, po klęsce klanu Azai otrzymał od Ody Nobunagi zamek Odani wraz z okolicznymi ziemiami. Zamek Odani był jednak położony wysoko w górach, co czyniło go mało odpowiednim do skutecznego zarządzania terytorium. Z tego powodu w 1575 roku Hideyoshi rozpoczął budowę nowego zamku w wiosce Imahama, położonej nad brzegiem jeziora Biwa. Wykorzystując znak naga z imienia Nobunagi, nadał zarówno wiosce, jak i nowemu zamkowi nazwę Nagahama.
