Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
Pierwsze umocnienia w tym miejscu powstały na początku XVI wieku. Zostały one zbudowane przez jednego z wasali klanu Ogasawara, który w tym okresie władał prowincją Echizen. Jednak w czasie długotrwałych i krwawych wojen epoki Sengoku zamek został całkowicie zniszczony i przez pewien czas przestał istnieć.
W 1575 roku Oda Nobunaga, uważany za pierwszego zjednoczyciela Japonii, stłumił opór religijnych związków Ikko-ikki i zdobył prowincję Echizen. Następnie powierzył zarządzanie tymi ziemiami swojemu generałowi Shibacie Katsuie (1521–1583). Katsuie ustanowił swoją siedzibę w zamku Kitanoshō w mieście Fukui, a na zarządcę prowincji mianował swojego bratanka i adoptowanego syna, Shibatę Katsutoyo.
Początkowo Katsutoyo planował odbudowę górskiego zamku Toyohara, który wcześniej należał do Ikko-ikki. Napotkał jednak poważne trudności z transportem materiałów budowlanych w teren górzysty. W rezultacie podjął decyzję o wzniesieniu nowego zamku w Maruoce. Prace budowlane rozpoczęły się w 1576 roku i trwały niemal dwadzieścia lat.
Legendy związane z budową zamku
Z zamkiem Maruoka związanych jest kilka znanych legend. Jedna z nich dotyczy budowy wieży głównej. Przez długi czas nie udawało się ustabilizować fundamentów donżonu: kamienie nie trzymały się, a mur nieustannie się rozpadał. Wówczas budowniczowie zdecydowali się sięgnąć po starożytny rytuał hitobashira, który dosłownie oznacza „ludzki filar”. Zwyczaj ten polegał na ofierze z człowieka — osoba była żywcem zamurowywana w jednym z filarów przyszłej budowli, aby przebłagać duchy i zapewnić stabilność konstrukcji. Podobne rytuały istniały nie tylko w Japonii, lecz także w Chinach i innych regionach Azji. Zazwyczaj ofiary zgadzały się na to dobrowolnie z pobudek religijnych. W Maruoce na taką ofiarę zgodziła się jednooka wdowa, której syn pracował przy budowie zamku.
Inna legenda wiąże się z drugą nazwą zamku — Kasumigajō, co oznacza „Zamek Mgły”. Według podań, gdy pewnego razu potężna armia próbowała zdobyć twierdzę, pojawił się ogromny wąż, który wypuścił gęstą mgłę, chroniąc zamek. Od tego czasu, jak głosi legenda, za każdym razem gdy wrogowie próbowali odnaleźć i zdobyć Maruokę, zamek był skrywany przez gęstą zasłonę mgły.
Reformy Meiji i utrata zabudowań
W 1871 roku rząd Meiji wydał dekret nakazujący rozbiórkę zamków samurajskich, uznanych za „relikty feudalizmu”. Niemal wszystkie budowle zamku Maruoka zostały rozebrane, a przetrwał jedynie donżon. Przez pewien czas pozostawał on własnością klanu Arima, jednak w 1901 roku został wykupiony przez władze miejskie Maruoki.
28 czerwca 1948 roku prefekturę Fukui nawiedziło jedno z najsilniejszych trzęsień ziemi w historii Japonii. W wyniku zniszczeń zginęło 3 769 osób, a wiele budynków zostało zrujnowanych. Donżon zamku Maruoka również nie oparł się żywiołowi i zawalił się.
Prace rekonstrukcyjne zakończono w 1955 roku. Podczas odbudowy wykorzystano ponad 80% materiałów ze starej wieży, co pozwoliło władzom uznać donżon za autentyczny. Jednak część ekspertów kwestionuje tę autentyczność, ponieważ niektóre elementy zostały użyte niezgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem; na przykład dawne kolumny stały się belkami.
Przez długi czas uważano, że donżon Maruoki zachował się w niezmienionej formie od czasów budowy przez Shibatę Katsutoyo. Pozwalało to zamkowi ubiegać się o miano najstarszego zachowanego zamku w Japonii, rywalizując z zamkami Inuyama i Matsumoto.
Jednak badania przeprowadzone w ostatnich latach na zlecenie władz miasta Sakai poważnie podważyły tę tezę. Zgodnie z raportem opublikowanym 26 marca 2019 roku, analizy chemiczne i izotopowe wykazały, że główne drewniane konstrukcje pochodzą z lat 1620. Według jednej wersji zamek został całkowicie przebudowany około 1628 roku, według innej — w latach 1620. przebudowano jedynie górne kondygnacje.
Cechy architektoniczne donżonu
Donżon zamku Maruoka należy do najprostszego typu architektonicznego, znanego jako dokuritsushiki, w którym główna wieża stoi samodzielnie i nie jest połączona z innymi budynkami. Wznosi się ona na wzgórzu pośród stosunkowo płaskiej równiny i ma formę trzykondygnacyjnej wieży o dwóch poziomach, o wysokości około 33 metrów.
W przeciwieństwie do większości japońskich zamków, których dachy pokryte są dachówką ceramiczną, dach Maruoki wykonany jest z dachówek kamiennych. Wybór ten wynika z faktu, że kamień lepiej znosi duże wahania temperatury charakterystyczne dla tego regionu Japonii. Donżon uznawany jest za najstarszą zachowaną wieżę z tarasem widokowym na najwyższym piętrze. Pod względem rozmiarów i układu wnętrz jest bardzo zbliżony do donżonu zamku Inuyama.
Fosa otaczająca dwa główne dziedzińce zamku miała kształt pięciokąta. Została zasypana w okresie Meiji, jednak obecne władze miejskie rozważają jej odbudowę. Zewnętrzne fosy zachowały się jedynie częściowo i obecnie funkcjonują jako kanały miejskie.
Status dziedzictwa kulturowego
Od 1950 roku donżon zamku Maruoka posiada status Ważnego Dobra Kultury. W 2013 roku władze miasta Sakai powołały specjalną organizację, której celem jest uzyskanie dla zamku statusu Skarbu Narodowego. Obecnie w Japonii tylko pięć zamków posiada to wyróżnienie. Istotnym argumentem na rzecz Maruoki jest fakt, że zamek ten został już uznany za Skarb Narodowy w 1934 roku. Ponadto w 2006 roku Japońskie Towarzystwo Zamków wpisało zamek Maruoka na listę „100 Wybitnych Zamków Japonii”.
Kilka innych zachowanych budowli związanych z zamkiem Maruoka zostało w XIX wieku przeniesionych w inne miejsca. Jedna z bram trafiła na teren prywatnej rezydencji w dawnej osadzie zamkowej. Dwie kolejne bramy znajdują się obecnie na terenie świątyń Kōzen-ji w mieście Komatsu oraz Renshō-ji w mieście Awara.
Obecnie na terenie zamku znajduje się park miejski. U podnóża wzgórza mieści się niewielkie muzeum poświęcone historii właścicieli zamku Maruoka.
W parku otaczającym zamek rośnie ponad 400 drzew wiśni. Tradycyjny festiwal hanami, poświęcony podziwianiu kwitnących wiśni, odbywa się przez pierwsze trzy tygodnie kwietnia. W tym czasie kwitnące drzewa są wieczorami oświetlane przez około 300 papierowych lampionów. W 1990 roku park został wpisany na listę stu najlepszych miejsc w Japonii do podziwiania kwitnienia wiśni.
Zobacz także
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
-
Zamek Kishiwada
Słynny XIV-wieczny dowódca wojskowy Kusunoki Masashige (1294–1336), który posiadał rozległe ziemie na południe od terenów dzisiejszej Osaki, polecił jednemu ze swoich wasali, Kishiwada Osamu, zbudować ufortyfikowaną rezydencję. Rozkaz ten wykonano około 1336 roku. Te umocnienia stały się pierwszymi budowlami na miejscu, na którym później powstał zamek Kishiwada. Od samego początku zamek znajdował się w strategicznie ważnym położeniu — mniej więcej w połowie drogi między miastami Wakayama i Osaka, na południe od ważnego portu Sakai. Z powodu tego położenia w okresach działań wojennych wielokrotnie przechodził z rąk do rąk.
-
Zamek Kaminoyama
Zamek Kamino-yama znajdował się w centrum ważnego węzła logistycznego, pośrodku równiny Yonezawa, która stanowiła bramę do zachodniej części regionu Tohoku. To właśnie tutaj krzyżowały się drogi łączące obszary Aizu, Fukushima i Yamagata.
-
Zamek Imabari
Tōdō Takatora (1556–1630) w różnych okresach był wasalem znanych klanów: Azai, Oda, Toyotomi oraz Tokugawa. Brał udział w bitwie pod Anegawą (1570), w bitwie pod Shizugatake (1583), w inwazjach na Kiusiu i Koreę, w kampanii Sekigahara (1600) oraz w oblężeniu Osaki (1614–1615).
-
Zamek Iwakuni
Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
-
Zamek Gujo Hachiman
Zamek Gujo Hachiman znajduje się na górze Hachiman o wysokości 350 metrów, w pobliżu miejsca, gdzie łączą się rzeki Yoshidagawa i Kodaragava, a także niedaleko rzeki Nagaragawa. W okresie Sengoku obszar ten miał ogromne znaczenie strategiczne: znajdował się na ważnym skrzyżowaniu szlaków łączących prowincję Mino na południu z Morzem Japońskim na północy, a także prowincję Hida na wschodzie z prowincją Echizen na zachodzie.
