Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
Pierwsze umocnienia w tym miejscu powstały na początku XVI wieku. Zostały one zbudowane przez jednego z wasali klanu Ogasawara, który w tym okresie władał prowincją Echizen. Jednak w czasie długotrwałych i krwawych wojen epoki Sengoku zamek został całkowicie zniszczony i przez pewien czas przestał istnieć.
W 1575 roku Oda Nobunaga, uważany za pierwszego zjednoczyciela Japonii, stłumił opór religijnych związków Ikko-ikki i zdobył prowincję Echizen. Następnie powierzył zarządzanie tymi ziemiami swojemu generałowi Shibacie Katsuie (1521–1583). Katsuie ustanowił swoją siedzibę w zamku Kitanoshō w mieście Fukui, a na zarządcę prowincji mianował swojego bratanka i adoptowanego syna, Shibatę Katsutoyo.
Początkowo Katsutoyo planował odbudowę górskiego zamku Toyohara, który wcześniej należał do Ikko-ikki. Napotkał jednak poważne trudności z transportem materiałów budowlanych w teren górzysty. W rezultacie podjął decyzję o wzniesieniu nowego zamku w Maruoce. Prace budowlane rozpoczęły się w 1576 roku i trwały niemal dwadzieścia lat.
Legendy związane z budową zamku
Z zamkiem Maruoka związanych jest kilka znanych legend. Jedna z nich dotyczy budowy wieży głównej. Przez długi czas nie udawało się ustabilizować fundamentów donżonu: kamienie nie trzymały się, a mur nieustannie się rozpadał. Wówczas budowniczowie zdecydowali się sięgnąć po starożytny rytuał hitobashira, który dosłownie oznacza „ludzki filar”. Zwyczaj ten polegał na ofierze z człowieka — osoba była żywcem zamurowywana w jednym z filarów przyszłej budowli, aby przebłagać duchy i zapewnić stabilność konstrukcji. Podobne rytuały istniały nie tylko w Japonii, lecz także w Chinach i innych regionach Azji. Zazwyczaj ofiary zgadzały się na to dobrowolnie z pobudek religijnych. W Maruoce na taką ofiarę zgodziła się jednooka wdowa, której syn pracował przy budowie zamku.
Inna legenda wiąże się z drugą nazwą zamku — Kasumigajō, co oznacza „Zamek Mgły”. Według podań, gdy pewnego razu potężna armia próbowała zdobyć twierdzę, pojawił się ogromny wąż, który wypuścił gęstą mgłę, chroniąc zamek. Od tego czasu, jak głosi legenda, za każdym razem gdy wrogowie próbowali odnaleźć i zdobyć Maruokę, zamek był skrywany przez gęstą zasłonę mgły.
Reformy Meiji i utrata zabudowań
W 1871 roku rząd Meiji wydał dekret nakazujący rozbiórkę zamków samurajskich, uznanych za „relikty feudalizmu”. Niemal wszystkie budowle zamku Maruoka zostały rozebrane, a przetrwał jedynie donżon. Przez pewien czas pozostawał on własnością klanu Arima, jednak w 1901 roku został wykupiony przez władze miejskie Maruoki.
28 czerwca 1948 roku prefekturę Fukui nawiedziło jedno z najsilniejszych trzęsień ziemi w historii Japonii. W wyniku zniszczeń zginęło 3 769 osób, a wiele budynków zostało zrujnowanych. Donżon zamku Maruoka również nie oparł się żywiołowi i zawalił się.
Prace rekonstrukcyjne zakończono w 1955 roku. Podczas odbudowy wykorzystano ponad 80% materiałów ze starej wieży, co pozwoliło władzom uznać donżon za autentyczny. Jednak część ekspertów kwestionuje tę autentyczność, ponieważ niektóre elementy zostały użyte niezgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem; na przykład dawne kolumny stały się belkami.
Przez długi czas uważano, że donżon Maruoki zachował się w niezmienionej formie od czasów budowy przez Shibatę Katsutoyo. Pozwalało to zamkowi ubiegać się o miano najstarszego zachowanego zamku w Japonii, rywalizując z zamkami Inuyama i Matsumoto.
Jednak badania przeprowadzone w ostatnich latach na zlecenie władz miasta Sakai poważnie podważyły tę tezę. Zgodnie z raportem opublikowanym 26 marca 2019 roku, analizy chemiczne i izotopowe wykazały, że główne drewniane konstrukcje pochodzą z lat 1620. Według jednej wersji zamek został całkowicie przebudowany około 1628 roku, według innej — w latach 1620. przebudowano jedynie górne kondygnacje.
Cechy architektoniczne donżonu
Donżon zamku Maruoka należy do najprostszego typu architektonicznego, znanego jako dokuritsushiki, w którym główna wieża stoi samodzielnie i nie jest połączona z innymi budynkami. Wznosi się ona na wzgórzu pośród stosunkowo płaskiej równiny i ma formę trzykondygnacyjnej wieży o dwóch poziomach, o wysokości około 33 metrów.
W przeciwieństwie do większości japońskich zamków, których dachy pokryte są dachówką ceramiczną, dach Maruoki wykonany jest z dachówek kamiennych. Wybór ten wynika z faktu, że kamień lepiej znosi duże wahania temperatury charakterystyczne dla tego regionu Japonii. Donżon uznawany jest za najstarszą zachowaną wieżę z tarasem widokowym na najwyższym piętrze. Pod względem rozmiarów i układu wnętrz jest bardzo zbliżony do donżonu zamku Inuyama.
Fosa otaczająca dwa główne dziedzińce zamku miała kształt pięciokąta. Została zasypana w okresie Meiji, jednak obecne władze miejskie rozważają jej odbudowę. Zewnętrzne fosy zachowały się jedynie częściowo i obecnie funkcjonują jako kanały miejskie.
Status dziedzictwa kulturowego
Od 1950 roku donżon zamku Maruoka posiada status Ważnego Dobra Kultury. W 2013 roku władze miasta Sakai powołały specjalną organizację, której celem jest uzyskanie dla zamku statusu Skarbu Narodowego. Obecnie w Japonii tylko pięć zamków posiada to wyróżnienie. Istotnym argumentem na rzecz Maruoki jest fakt, że zamek ten został już uznany za Skarb Narodowy w 1934 roku. Ponadto w 2006 roku Japońskie Towarzystwo Zamków wpisało zamek Maruoka na listę „100 Wybitnych Zamków Japonii”.
Kilka innych zachowanych budowli związanych z zamkiem Maruoka zostało w XIX wieku przeniesionych w inne miejsca. Jedna z bram trafiła na teren prywatnej rezydencji w dawnej osadzie zamkowej. Dwie kolejne bramy znajdują się obecnie na terenie świątyń Kōzen-ji w mieście Komatsu oraz Renshō-ji w mieście Awara.
Obecnie na terenie zamku znajduje się park miejski. U podnóża wzgórza mieści się niewielkie muzeum poświęcone historii właścicieli zamku Maruoka.
W parku otaczającym zamek rośnie ponad 400 drzew wiśni. Tradycyjny festiwal hanami, poświęcony podziwianiu kwitnących wiśni, odbywa się przez pierwsze trzy tygodnie kwietnia. W tym czasie kwitnące drzewa są wieczorami oświetlane przez około 300 papierowych lampionów. W 1990 roku park został wpisany na listę stu najlepszych miejsc w Japonii do podziwiania kwitnienia wiśni.
Zobacz także
-
Zamek Sawajama
W okresie Kamakura Sabo Tokitsuna, szósty syn Sasaki Sadatsuny, zbudował fort na górze Sawayama. Fort ten zajmował strategicznie ważne położenie, ponieważ umożliwiał kontrolę ruchu na ważnym szlaku Tōsandō, który później stał się znany jako Nakasendō. Droga ta łączyła stolicę Kioto ze wschodnimi regionami kraju. Ze względu na swoje położenie umocnienie miało duże znaczenie militarne i w czasach wojen domowych wielokrotnie stawało się miejscem zaciekłych walk.
-
Zamek Nadzima
Uważa się, że pierwsze budowle w tym miejscu zostały wzniesione przez Tachibana Akitoshi (?-1568), głowę klanu Tachibana, bocznej linii rodu Ōtomo, jako pomocnicze fortyfikacje zamku Tachibanayama. W 1587 roku Toyotomi Hideyoshi przejął kontrolę nad wyspą Kyushu i nadał prowincję Chikuzen Kobayakawa Takakage, jednemu z głównych wasali klanu Mori. Takakage rozpoczął w 1588 roku budowę nowego zamku na miejscu istniejących umocnień. Dokładna data ukończenia nie jest znana, jednak w chwili rozpoczęcia inwazji na Koreę w 1592 roku zamek był już gotowy, gdyż źródła odnotowują, że Toyotomi Hideyoshi zatrzymał się tam na noc w drodze do zamku Hizen Nagoya, który pełnił funkcję głównej kwatery sił inwazyjnych.
-
Zamek Kubota
Za założyciela zamku uważa się Satake Yoshinobu (1570–1633). Yoshinobu był jednym z sześciu wielkich generałów Toyotomi Hideyoshi. W czasie kampanii pod Odawarą w 1590 roku brał udział w oblężeniu zamku Oshi pod dowództwem Ishida Mitsunari, z którym utrzymywał dobre relacje.
-
Zamek Kavanoe
Zamek Kawanoe znajduje się na niewielkim wzgórzu Wasi-yama w pobliżu strefy portowej dzielnicy Kawanoe w mieście Shikokuchuo, zajmując centralne położenie na północnym wybrzeżu wyspy Shikoku. Kawanoe był również znany jako zamek Butsuden. Termin „butsuden” w Japonii oznacza sale świątynne, dlatego uważa się, że przed wybudowaniem zamku w tym miejscu znajdowała się świątynia buddyjska. Ze względu na swoje położenie na styku czterech prowincji wyspy Shikoku Kawanoe miał duże znaczenie strategiczne i wielokrotnie stawał się celem ataków rywalizujących sił dążących do przejęcia militarnej kontroli nad regionem.
-
Zamek Yokote
Za założycieli zamku uważa się ród Onodera. Onodera byli pierwotnie niewielkim rodem z prowincji Shimotsuke i służyli Minamoto no Yoritomo (1147–1199), założycielowi pierwszego siogunatu. W walkach przeciwko rodowi Fujiwara z gałęzi Ōshū wyróżnili się i zostali nagrodzeni ziemiami w okolicach Yokote. Około XIV wieku Onodera przenieśli swoją stałą siedzibę do Yokote. Ich pierwotną twierdzą był zamek Numadate, lecz po serii starć z potężnym rodem Nambu przenieśli swoją bazę na miejsce dzisiejszego zamku Yokote. Prawdopodobnie właśnie wtedy powstały pierwsze umocnienia.
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
