Za rok założenia zamku Amagasaki tradycyjnie uznaje się 1617, kiedy Toda Ujikané wzniósł tu swój zamek, który stał się administracyjnym centrum domeny Amagasaki. Jednak już w okresie Sengoku na tym miejscu istniała twierdza zbudowana przez ród Hosokawa. Po upadku zamku Itami w 1579 roku Araki Murashige — dawny wasal Ody Nobunagi, który zbuntował się przeciwko niemu — schronił się w tym wcześniejszym zamku.
Ponieważ zamek Amagasaki został zbudowany w spokojnym okresie Edo, nigdy nie był celem ataków militarnych. Po Todzie Ujikané zamek przeszedł w 1635 roku w ręce rodu Aoyama, a od 1711 roku aż do końca okresu Edo należał do gałęzi Sakurai rodu Matsudaira.
W ciągu swojej historii Amagasaki wielokrotnie cierpiał z powodu pożarów. W 1846 roku pałac głównego dziedzińca, Hommaru Goten, spłonął doszczętnie, jednak później został odbudowany.
W 1873 roku, zgodnie z edyktem nowego rządu Meiji, zamek został rozebrany. Wszystkie budynki wystawiono na aukcję, a głównymi nabywcami byli kupcy z Osaki. Konstrukcje zostały rozmontowane i przewiezione w inne miejsca, lecz ich dalsze losy pozostają dziś nieznane. Kamienie z murów zamkowych wykorzystano do budowy falochronu w Zatoce Osakijskiej.
Część rezydencji daimyō przetrwała i była wykorzystywana jako główna sala świątyni Shinshō-in, jednak została zniszczona podczas bombardowań w 1945 roku.
Zamek Amagasaki zajmował dogodną strategicznie pozycję między rzekami Omotsugawa i Shōgegawa, uchodzącymi do Zatoki Osakijskiej. Po zakończeniu budowy statki mogły wpływać bezpośrednio do zamku z zatoki poprzez rzeki i fosy.
Amagasaki składał się z kilku dziedzińców oddzielonych szerokimi, wypełnionymi wodą fosami zwanymi mizubori oraz kamiennymi murami określanymi jako ishigaki. Zamek posiadał czterokondygnacyjny donżon tenshu usytuowany w narożniku głównego dziedzińca, kilka dwukondygnacyjnych wież yagura oraz trzy dodatkowe trzykondygnacyjne wieże rozmieszczone w narożnikach głównego dziedzińca hommaru. Sam hommaru miał kształt kwadratu o bokach długości około 115 metrów. Do głównego dziedzińca prowadziły trzy mosty, z których każdy był kontrolowany przez barbakan typu masugata.
Obecnie na terenie dawnego głównego dziedzińca hommaru znajdują się budynki Miejskiej Szkoły Podstawowej Meijō. Większość pozostałych dziedzińców została utracona w wyniku rozwoju urbanistycznego. Jedynie niewielki północny fragment dawnego zamku zachował się jako część Parku Ruin Zamku Amagasaki. Miejska rada ds. edukacji przeprowadziła na terenie ruin zamku ponad dwadzieścia badań archeologicznych, a odkryte zabytki są eksponowane w miejskim muzeum historycznym.
W 2015 roku lokalny przedsiębiorca powołał fundację, której celem była rekonstrukcja donżonu zamku. Część niezbędnych środków pozyskano dzięki darowiznom mieszkańców. Prace budowlane rozpoczęły się w 2016 roku i zakończyły w 2019 roku. Oprócz donżonu wzniesiono także fragmenty kamiennych murów ishigaki oraz glinianych murów dobei.
Chociaż zrekonstruowany donżon jest ogólnie podobny do głównej wieży znanej z zachowanych planów, uznawany jest za tzw. „fałszywą” rekonstrukcję, ponieważ nie został wzniesiony w historycznym miejscu donżonu — znajduje się on na terenie dawnego dziedzińca Nishi-sannomaru —, różni się w kilku szczegółach od oryginału i został wykonany z żelbetu. Ten ostatni aspekt budzi szczególne zdziwienie w kontekście rosnącego w Japonii ruchu na rzecz zastępowania powojennych żelbetowych „rekonstrukcji” donżonów bardziej autentycznymi konstrukcjami drewnianymi.
Wnętrze donżonu przeznaczone jest na ekspozycje informacyjne poświęcone historii zamku i regionu, a także na różnego rodzaju instalacje i interaktywne przestrzenie wystawiennicze.
Zobacz także
-
Zamek Sawajama
W okresie Kamakura Sabo Tokitsuna, szósty syn Sasaki Sadatsuny, zbudował fort na górze Sawayama. Fort ten zajmował strategicznie ważne położenie, ponieważ umożliwiał kontrolę ruchu na ważnym szlaku Tōsandō, który później stał się znany jako Nakasendō. Droga ta łączyła stolicę Kioto ze wschodnimi regionami kraju. Ze względu na swoje położenie umocnienie miało duże znaczenie militarne i w czasach wojen domowych wielokrotnie stawało się miejscem zaciekłych walk.
-
Zamek Nadzima
Uważa się, że pierwsze budowle w tym miejscu zostały wzniesione przez Tachibana Akitoshi (?-1568), głowę klanu Tachibana, bocznej linii rodu Ōtomo, jako pomocnicze fortyfikacje zamku Tachibanayama. W 1587 roku Toyotomi Hideyoshi przejął kontrolę nad wyspą Kyushu i nadał prowincję Chikuzen Kobayakawa Takakage, jednemu z głównych wasali klanu Mori. Takakage rozpoczął w 1588 roku budowę nowego zamku na miejscu istniejących umocnień. Dokładna data ukończenia nie jest znana, jednak w chwili rozpoczęcia inwazji na Koreę w 1592 roku zamek był już gotowy, gdyż źródła odnotowują, że Toyotomi Hideyoshi zatrzymał się tam na noc w drodze do zamku Hizen Nagoya, który pełnił funkcję głównej kwatery sił inwazyjnych.
-
Zamek Kubota
Za założyciela zamku uważa się Satake Yoshinobu (1570–1633). Yoshinobu był jednym z sześciu wielkich generałów Toyotomi Hideyoshi. W czasie kampanii pod Odawarą w 1590 roku brał udział w oblężeniu zamku Oshi pod dowództwem Ishida Mitsunari, z którym utrzymywał dobre relacje.
-
Zamek Kavanoe
Zamek Kawanoe znajduje się na niewielkim wzgórzu Wasi-yama w pobliżu strefy portowej dzielnicy Kawanoe w mieście Shikokuchuo, zajmując centralne położenie na północnym wybrzeżu wyspy Shikoku. Kawanoe był również znany jako zamek Butsuden. Termin „butsuden” w Japonii oznacza sale świątynne, dlatego uważa się, że przed wybudowaniem zamku w tym miejscu znajdowała się świątynia buddyjska. Ze względu na swoje położenie na styku czterech prowincji wyspy Shikoku Kawanoe miał duże znaczenie strategiczne i wielokrotnie stawał się celem ataków rywalizujących sił dążących do przejęcia militarnej kontroli nad regionem.
-
Zamek Yokote
Za założycieli zamku uważa się ród Onodera. Onodera byli pierwotnie niewielkim rodem z prowincji Shimotsuke i służyli Minamoto no Yoritomo (1147–1199), założycielowi pierwszego siogunatu. W walkach przeciwko rodowi Fujiwara z gałęzi Ōshū wyróżnili się i zostali nagrodzeni ziemiami w okolicach Yokote. Około XIV wieku Onodera przenieśli swoją stałą siedzibę do Yokote. Ich pierwotną twierdzą był zamek Numadate, lecz po serii starć z potężnym rodem Nambu przenieśli swoją bazę na miejsce dzisiejszego zamku Yokote. Prawdopodobnie właśnie wtedy powstały pierwsze umocnienia.
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
