Zamek Kokura jest tradycyjnie uznawany za założony przez Hosokawę Tadaokiego (1563–1645), chociaż w chwili, gdy ród Hosokawa przejął kontrolę nad tymi ziemiami, fortyfikacja istniała już co najmniej od 1569 roku i najprawdopodobniej została wzniesiona przez członków rodu Mori.
Początkowo Hosokawa Tadaoki służył Odzie Nobunadze. W latach 80. XVI wieku poślubił Tamę, córkę Akechiego Mitsuhide (jej chrześcijańskie imię brzmiało Gracia, 1563–1600). Gdy Akechi Mitsuhide wszczął bunt, który doprowadził do śmierci Ody Nobunagi, liczył na wsparcie Tadaokiego w walce przeciwko Toyotomiemu Hideyoshiemu, jednemu z dawnych generałów Nobunagi. Tadaoki jednak odmówił przyłączenia się do Mitsuhidego i później złożył przysięgę wierności Toyotomiemu Hideyoshiemu. Jako wasal Hideyoshiego brał udział w kampaniach pod Komaki i Odawarą. W latach 90. XVI wieku zbliżył się do Tokugawy Ieyasu i w 1600 roku, podczas kampanii Sekigahara, opowiedział się po jego stronie. W przeddzień decydującej bitwy Ishida Mitsunari próbował wywrzeć presję na swoich przeciwników, biorąc jako zakładników członków ich rodzin, w tym Gracię, lecz ona wybrała śmierć.
W bitwie pod Sekigaharą Tadaoki dowodził pięciotysięcznym oddziałem znajdującym się w awangardzie armii Tokugawy i brał udział w starciach z oddziałami Shimy Sakona. Po zwycięstwie otrzymał w nagrodę domenę Nakatsu w prowincji Buzen, a w 1602 roku także domenę Kokura.
Za główną siedzibę jego posiadłości uważano zamek Nakatsu, położony na wschodnim wybrzeżu wyspy Kiusiu. Tadaoki postanowił jednak przenieść centrum swojej domeny na północ wyspy, do obszaru, w którym krzyżowały się ważne szlaki komunikacyjne między Kiusiu a Honsiu. Rozpoczął budowę nowego zamku, zapraszając wykwalifikowanych rzemieślników i doświadczonych budowniczych z różnych regionów kraju. Znaczne wysiłki i środki przeznaczył także na rozwój miasta zamkowego. Budowa została w pełni ukończona w 1608 roku.
W 1620 roku Tadaoki abdykował na rzecz swojego syna Tadatokiego (1586–1641), który został drugim daimyo domeny Kokura. W 1632 roku Hosokawa Tadatoki został przeniesiony do zamku Kumamoto, a Kokura przeszła w ręce krewnego rodu Hosokawa, Ogasawary Tadaazane (1596–1667). Tadaazane, prawnuk Tokugawy Ieyasu, przybył do Kokury z zamku Akashi. Na jego zaproszenie do miasta przybył zenistyczny mnich Sokuhi, przedstawiciel szkoły Ōbaku, i wzniesiono kilka świątyń.
W 1634 roku, na zaproszenie Tadaazane, do zamku przybył słynny mistrz fechtunku Miyamoto Musashi. Mieszkał on w Kokurze przez siedem lat — był to najdłuższy okres, jaki spędził w jednym miejscu w ciągu całego swojego życia. W tym czasie w mieście powstała szkoła Niten Ichi-ryu, koncentrująca się głównie na technice walki dwoma mieczami opracowanej i praktykowanej przez samego Musashiego.
Ród Ogasawara władał zamkiem przez ponad 230 lat. W 1837 roku donżon Kokury, wraz z pozostałymi zabudowaniami, został zniszczony w wielkim pożarze. Dwa lata później zamek odbudowano, jednak główna wieża nie została ponownie wzniesiona.
W okresie Bakumatsu (1853–1869) zamek służył jako siedziba dowództwa sił przeciwstawiających się powstaniu rodu Choshu przeciwko władzy siogunatu. W 1866 roku połączone siły domen Kokura i Kumamoto próbowały stłumić bunt, lecz poniosły porażkę. Ród Ogasawara został zmuszony do opuszczenia zamku Kokura, który wycofujące się wojska podpaliły, doprowadzając do jego całkowitego zniszczenia. W 1869 roku ostatni daimyo rodu Ogasawara, Tadanobu, przekazał zamek na własność cesarza.
Podczas II wojny światowej miasto Kokura zostało wyznaczone jako cel zapasowy dla pierwszego bombardowania atomowego oraz jako główny cel drugiego ataku. Pierwsza bomba została jednak zrzucona na cel główny, Hiroszimę, a gęsta mgła uniemożliwiła zrzucenie drugiej bomby na Kokurę, co doprowadziło do wyboru celu zastępczego — Nagasaki. W ten sposób Kokura dwukrotnie uniknęła zniszczenia.
Po wojnie zamek został skonfiskowany przez amerykańskie wojska okupacyjne i zwrócony Japonii w 1957 roku.
W 1959 roku główna wieża zamku została odbudowana z użyciem żelbetu. Odbudowa ta jest uważana za przykład tzw. „fałszywego” zamku, ponieważ jego współczesny wygląd znacznie różni się od historycznego pierwowzoru: donżon wzniesiony przez Hosokawę Tadaokiego należał do prostego typu sotogata i nie posiadał szczytów. Obecna wieża jest natomiast ozdobiona licznymi szczytami i może być zaliczona do stylu namban, gdyż jej najwyższe piętro jest znacznie większe od poprzedniego. Całkowita wysokość donżonu wynosi prawie 50 metrów, z czego około 19 metrów przypada na kamienną podstawę. Wieża składa się z czterech poziomów i pięciu kondygnacji; piąta kondygnacja jest większa od czwartej i wyposażona w panoramiczny taras widokowy. Od 1971 roku w donżonie działa muzeum posiadające interesującą kolekcję artefaktów. Do 1991 roku odbudowano również niektóre z drugorzędnych budowli zespołu zamkowego.
Zobacz także
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
-
Zamek Kishiwada
Słynny XIV-wieczny dowódca wojskowy Kusunoki Masashige (1294–1336), który posiadał rozległe ziemie na południe od terenów dzisiejszej Osaki, polecił jednemu ze swoich wasali, Kishiwada Osamu, zbudować ufortyfikowaną rezydencję. Rozkaz ten wykonano około 1336 roku. Te umocnienia stały się pierwszymi budowlami na miejscu, na którym później powstał zamek Kishiwada. Od samego początku zamek znajdował się w strategicznie ważnym położeniu — mniej więcej w połowie drogi między miastami Wakayama i Osaka, na południe od ważnego portu Sakai. Z powodu tego położenia w okresach działań wojennych wielokrotnie przechodził z rąk do rąk.
-
Zamek Kaminoyama
Zamek Kamino-yama znajdował się w centrum ważnego węzła logistycznego, pośrodku równiny Yonezawa, która stanowiła bramę do zachodniej części regionu Tohoku. To właśnie tutaj krzyżowały się drogi łączące obszary Aizu, Fukushima i Yamagata.
-
Zamek Imabari
Tōdō Takatora (1556–1630) w różnych okresach był wasalem znanych klanów: Azai, Oda, Toyotomi oraz Tokugawa. Brał udział w bitwie pod Anegawą (1570), w bitwie pod Shizugatake (1583), w inwazjach na Kiusiu i Koreę, w kampanii Sekigahara (1600) oraz w oblężeniu Osaki (1614–1615).
-
Zamek Iwakuni
Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
-
Zamek Gujo Hachiman
Zamek Gujo Hachiman znajduje się na górze Hachiman o wysokości 350 metrów, w pobliżu miejsca, gdzie łączą się rzeki Yoshidagawa i Kodaragava, a także niedaleko rzeki Nagaragawa. W okresie Sengoku obszar ten miał ogromne znaczenie strategiczne: znajdował się na ważnym skrzyżowaniu szlaków łączących prowincję Mino na południu z Morzem Japońskim na północy, a także prowincję Hida na wschodzie z prowincją Echizen na zachodzie.
