Takanobu był najstarszym synem Ryūzōji Takaie i prawnukiem Ryūzōji Iekane. Jego ojciec został zabity w 1544 roku przez człowieka o imieniu Baba Yoritiku. W młodym wieku Takanobu przyjął buddyjskie śluby i otrzymał imię zakonne Engetsu. Jednak około osiemnastego roku życia powrócił do życia świeckiego, a w 1548 roku, po śmierci Ryūzōji Tanehide, został głową obu gałęzi rodziny Ryūzōji.
Choć część wasali wątpiła w zdolności Takanobu i proponowała mianować przywódcą klanu syna Tanehide, Ryūzōji Ienari, sam Takanobu okazał się zdolnym władcą i dowódcą. W 1553 roku wystąpił przeciwko Shō Tokinao, a w następnym roku zdobył jego zamek w Saga, zmuszając Tokinao do ucieczki do sąsiedniej prowincji Chikugo. W 1556 roku Takanobu dogonił swego rywala i go zabił. Wkrótce potem podporządkował sobie niemal całą prowincję Hizen, z wyjątkiem południowo-zachodniego regionu Sonogi, gdzie opór stawiły mu rodziny Arima i Ōmura.
Pod koniec lat 50. XVI wieku Takanobu wszedł w konflikt z potężnym klanem Ōtomo, który kontrolował prowincję Bungo, położoną na wschód od jego rodzinnego Hizen. W 1560 roku Ōtomo Sōrin, przywódca klanu, wysłał dużą armię — według niektórych źródeł liczącą nawet sześćdziesiąt tysięcy ludzi, choć liczba ta jest zapewne co najmniej trzykrotnie zawyżona — pod dowództwem swego syna Sadataka, aby otoczyć zamek Saga należący do Takanobu.
Takanobu miał do dyspozycji jedynie około pięciu tysięcy wojowników. Otoczeni ze wszystkich stron, jego wasale byli zdezorientowani, dopóki jeden z nich, Nabeshima Naoshige (1537–1619), nie zaproponował nocnego ataku na obóz wroga. Pomysł był ryzykowny, więc większość dowódców była przeciwna. Decydujący głos zabrała jednak matka Takanobu, która ostro powiedziała synowi: „Zachowujesz się jak mysz przed kotem! Jeśli uważasz się za prawdziwego samuraja, zaatakuj nocą, ryzykując życie dla zwycięstwa lub śmierci!”
Po tym rozpoczęto nocny rajd: ludzie Naoshige cicho przedostali się przez okrążenie Ōtomo i zajęli pozycję za kwaterą główną Sadataka na zboczu góry Imayama. O szóstej rano otworzyli ogień z arkebuzów na stanowisko dowodzenia, a w walce, która nastąpiła, Sadataka został zabity. Podczas gdy Naoshige zajmował się nim i jego oddziałem, pozostałe wojska Takanobu zaatakowały główne siły Ōtomo. Chociaż większość wojsk Ōtomo nie poniosła dużych strat, śmierć dowódcy wywołała panikę i zmusiła armię wroga do odwrotu.
Bitwa pod Imayama nie tylko uratowała Takanobu przed pozornie nieuniknioną klęską, ale także dała mu możliwość ustanowienia kontroli nad większością Hizen. W latach 70. XVI wieku umocnił swoją dominację w prowincji, podporządkowując sobie lub zastraszając kilku południowo-zachodnich panów, w tym Gotō Takaakirę, Matsurę Takanobu i Arimę Harunobu. Ōmura Sumitada stawiał opór przez długi czas, lecz po najazdach z lat 1578 i 1579 został zmuszony złożyć przysięgę lojalności Takanobu w zamku Saga. Jednak krótko przed tym Ōmura przekazał kontrolę nad portem Nagasaki jezuitom.
Kolejna klęska klanu Ōtomo, poniesiona osiem lat później z rąk klanu Shimazu w bitwie pod Mimigawa, pozwoliła Takanobu zdobyć wschodnie terytoria Hizen i rozpocząć marsz w kierunku prowincji Hyūga. W 1579 roku pokonał wojska Ōtomo w prowincji Chikugo, ostatecznie eliminując zagrożenie ze strony swego wieloletniego rywala, Ōtomo Sōrina.
Takanobu był bezwzględnym intrygantem i w 1579 roku zaprosił byłego wasala Ryūzōji, Kamachiego Shigenami, na przedstawienie sarugaku, gdzie kazał go zabić. Dzięki temu przejął potężny zamek Yanagawa w prowincji Chikugo, który wcześniej należał do Kamachiego. Akt ten wydawał się szczególnie nikczemny, ponieważ Kamachi Shigenami służył Ryūzōji Ienariemu podczas jego wojny z Baba Yoritiku w latach 1544–1545. Nic dziwnego, że to wydarzenie wstrząsnęło wieloma wasalami Ryūzōji i znacząco zmieniło ich stosunek do władcy.
Po 1580 roku Takanobu popadł w konflikt z klanem Shimazu o prowincję Higo, jednocześnie próbując wypędzić Arimę Harunobu z regionu Shimabara w Hizen. Jednocześnie, umacniając się w Bungo, stał się zagrożeniem dla Satsumy, rodzinnej prowincji Shimazu, zwracając ich uwagę. Od 1582 roku Shimazu aktywnie wspierali Arimę Harunobu — jedynego niezależnego daimyō w Hizen — w jego oporze przeciwko atakom Ryūzōji. W 1584 roku Takanobu wyruszył przeciw Harunobu z armią liczącą około dwudziestu tysięcy ludzi, podczas gdy skromne siły Harunobu zostały wzmocnione jedynie niewielkim oddziałem samurajów Shimazu pod dowództwem Iehisy. W bitwie pod Okita-Nawate szermierze Shimazu wdarli się do kwatery głównej Takanobu i zabili jego oraz jego ochronę, po czym armia Ryūzōji uciekła. Po śmierci Takanobu jego syn Masaie został zmuszony podporządkować się klanowi Shimazu.
Takanobu nosił przydomek Hizen-no-Kuma — „Niedźwiedź z Hizen” — częściowo dlatego, że lubił nosić niedźwiedzią skórę na zbroi, a częściowo z powodu jego gwałtownego, porywczego temperamentu. Pod koniec życia Takanobu stał się silnie uzależniony od alkoholu, a około 1580 roku był już nałogowym pijakiem, wykazując oznaki demencji i ogromny brzuch. Tak bardzo przytył, że nie mógł już jeździć konno i na pole bitwy pod Okita-Nawate musiano go zanieść w palankinie.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
