Ōuchi Yoshihiro był drugim synem Ōuchi Hiroyo, który stał na czele klanu Ōuchi w zachodniej części Honsiu. W 1363 roku szogun Ashikaga Yoshimitsu potwierdził rodzinę Ōuchi na stanowisku shugo prowincji Suō i Nagato. W młodości Yoshihiro pomagał ojcu wzmacniać wpływy Dworu Północnego na wyspie Kiusiu — służyli pod dowództwem Imagawy Ryōsuna, któremu powierzono podporządkowanie dziewięciu prowincji Kiusiu.
Po śmierci Hiroyo w 1379 roku Yoshihiro został uwikłany w konflikt ze swoim starszym bratem. Już w 1380 roku pokonał wojska brata w bitwie pod Sakariyamą i objął przywództwo klanu Ōuchi. W 1391 roku Yoshihiro poprowadził swoją armię w okolice stolicy, wspierając szoguna Yoshimitsu w zadaniu ostatecznego ciosu pozostałym siłom Dworu Południowego. Za tę pomoc otrzymał dwie kolejne prowincje. Jednak najcenniejszą usługę dla rodu Ashikaga Yoshihiro oddał w 1392 roku, kiedy przekonał cesarza Dworu Południowego do przyjęcia propozycji Ashikagów dotyczącej naprzemiennej sukcesji między starszą i młodszą linią cesarską — kompromisu, który zakończył niemal sześćdziesięcioletnią wojnę Dworu Północnego z Południowym.
W latach po śmierci ojca wpływy Yoshihiro znacznie wzrosły — zarówno wśród zachodniojapońskich feudałów, jak i wśród piratów z Morza Wewnętrznego, z którymi dzielił nie tylko łupy z ich najazdów na Chiny i Koreę, lecz także zyski z handlu z tymi krajami, który rozkwitał za panowania Yoshimitsu.
Z czasem jednak stosunki między Ōuchi Yoshihiro a Ashikagą Yoshimitsu zaczęły się pogarszać. Yoshimitsu zażądał, aby Yoshihiro zbudował mu rezydencję w Kitayamie — żądanie, które Yoshihiro uznał za bezprecedensowe i obraźliwe. W 1399 roku Yoshihiro zbuntował się i poprowadził swoje wojska w stronę regionu stołecznego. Jego tyły zabezpieczał potężny klan Ōtomo, sprawujący urząd shugo w trzech prowincjach Kiusiu.
Posuwając się na zachód, Yoshihiro odkrył, że panowie Suō, Nagato, Aki i Bizen są gotowi poprzeć jego powstanie. Udało mu się także zdobyć przychylność Kantō Kanrei, Ashikagi Mitsukane, i liczył na wzmocnienie swojej armii niezadowolonymi wojownikami z prowincji stołecznych.
Jednak nie mając dokładnych informacji o sile wojsk szogunatu, Yoshihiro postanowił nie atakować Kioto. Zamiast tego umocnił się w nadmorskim mieście Sakai, które do tego czasu stało się dużym ośrodkiem handlowym z pewną autonomią. Stało się to późną jesienią 1399 roku. Przygotowując się do oblężenia, Yoshihiro otoczył miasto wieżami strażniczymi (yagura) i nakazał wykopać studnie, aby zapewnić sobie dostęp do wody. Od strony morza liczył na pomoc piratów, którzy mieli dostarczać żywność i utrzymywać łączność z jego sojusznikami na wyspie Shikoku i w prowincji Kii.
Ashikaga Yoshimitsu próbował rozwiązać konflikt pokojowo, wysyłając buddyjskiego mnicha Zekkai na negocjacje. Jednak Yoshihiro stanowczo odmówił kapitulacji, a Zekkai wrócił z niczym. Wtedy Yoshimitsu zgromadził wojska swoich najpotężniejszych sojuszników — klanów Hatakeyama, Hosokawa i Chiba (Shiba) — i rozpoczął oblężenie Sakai. Yoshihiro liczył, że z pomocą piratów uda mu się przerwać blokadę, lecz Yoshimitsu zdołał przekupić również piratów. Niestety dla Yoshihiro, siły zgromadzone przez niego w prowincjach Iwami i Izumi okazały się słabo wyszkolone i zawodne. Co więcej, Ashikaga Mitsukane zdradził go i nie przysłał obiecanych wojsk Kantō.
Otoczony od strony lądu i morza, Yoshihiro znalazł się w pułapce. Umocnienia, które zbudował w Sakai, były solidne i przez kilka tygodni walki nie przynosiły rozstrzygnięcia. Jednak w połowie dwunastego miesiąca 1399 roku, wykorzystując silny północny wiatr, wojska bakufu podpaliły miasto. Ogień zniszczył większość dzielnic kupieckich oraz magazynów pełnych towarów. Wkrótce płomienie dotarły do twierdzy Yoshihiro w centrum Sakai, po czym wojska szogunatu rozpoczęły szturm. Widząc brak możliwości ucieczki, Yoshihiro odebrał sobie życie.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
