Niwa Nagashige, najstarszy syn lojalnego generała Niwa Nagahide pod dowództwem Ody Nobunagi, wkroczył w świat wojny w wieku 12 lat. Po raz pierwszy zasmakował bitwy u boku ojca podczas starcia z Shibata Katsuie pod wodzą Toyotomi Hideyoshiego w bitwie pod Shizugatake. W następnym roku, w wieku 13 lat, Nagashige zastąpił swojego chorego ojca i poprowadził armię Niwa w bitwie pod Komaki-Nagakute.
Tragedia nadeszła w wieku 14 lat, gdy Niwa Nagashige został zmuszony do objęcia stanowiska głowy klanu Niwa i zarządzania rozległymi posiadłościami ojca o wartości 1 230 000 koku po śmierci Nagahide. Podczas gdy ojciec Nagashige był żonaty z adoptowaną córką ich pana, Ody Nobunagi, związek Nagashige był z Ho-onin, prawdziwą piątą córką Nobunagi.
Zmieniające się fale władzy i sojuszy przyniosły wyzwania dla dziedzictwa Nagashige. Oskarżony o zdradę podczas ataków na region Toyama w 1585 r., Toyotomi Hideyoshi zdegradował Nagashige z 1 230 000 koku do zaledwie 150 000 koku. Kolejne niepowodzenia miały miejsce dwa lata później podczas podporządkowania Kyushu, a dochód Nagashige spadł do skromnych 40 000 koku. Jednak jego męstwo podczas oblężenia Odawary sprawiło, że Hideyoshi przywrócił mu fortunę, zwiększając jego dochody do 120 000 koku.
Pozostając lojalnym wobec klanu Toyotomi, Nagashige sprzymierzył się z siłami zachodnimi pod dowództwem Ishidy Mitsunariego w bitwie pod Sekigaharą. Sojusz ten spowodował utratę statusu daimyo i majątku. Uznając wartość Nagashige, Tokugawa Ieyasu przyznał mu 10 000 koku i ziemię w Futsuto w dzisiejszej prefekturze Ibaragi w 1603 roku. Nazwisko Niwa zostało w pełni przywrócone po wzorowej służbie Nagashige w bitwach pod Osaką w 1614 i 1615 roku, gdzie walczył pod barwami Tokugawa. Otrzymał ziemie w Edosaki wraz z 20 000 koku, a następnie w 1622 roku 50 000 koku i domenę Tanakura (Fukushima). W 1627 r. został przeniesiony do Shirakawa w dzisiejszej prefekturze Fukushima, zarabiając 100 700 koku. Podczas swojej kadencji rozbudował i zrekonstruował zamek Komine.
Niwa Nagashige zmarł 30 kwietnia 1637 roku, tuż przed swoimi 66 urodzinami. Jego ostatnie miejsce spoczynku znajduje się w świątyni Enmei-ji w Shirakawa w prefekturze Fukushima, co jest świadectwem jego trwałego dziedzictwa w historii Japonii.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
