Słynny XIV-wieczny dowódca wojskowy Kusunoki Masashige (1294–1336), który posiadał rozległe ziemie na południe od terenów dzisiejszej Osaki, polecił jednemu ze swoich wasali, Kishiwada Osamu, zbudować ufortyfikowaną rezydencję. Rozkaz ten wykonano około 1336 roku. Te umocnienia stały się pierwszymi budowlami na miejscu, na którym później powstał zamek Kishiwada. Od samego początku zamek znajdował się w strategicznie ważnym położeniu — mniej więcej w połowie drogi między miastami Wakayama i Osaka, na południe od ważnego portu Sakai. Z powodu tego położenia w okresach działań wojennych wielokrotnie przechodził z rąk do rąk.
Na początku okresu Sengoku Jidai zamek Kishiwada znajdował się pod kontrolą Miyoshiego Yoshikaty (1527–1562). Za jego rządów zamek został znacznie rozbudowany i wzmocniony. W drugiej połowie XVI wieku zamek stał się jednym z miejsc walki Ody Nobunagi z wyznawcami ruchu Ikko-ikki. Nobunaga zdobył zamek i mianował Odę Nobuharu jego komendantem, próbując zapobiec połączeniu sił Ikko-ikki z regionu Saiga i świątyni Ishiyama Honganji. Jednak po śmierci Nobunagi w 1582 roku jego obawy się spełniły.
Dwa lata później Toyotomi Hideyoshi rozpoczął kampanię przeciwko Tokugawie Ieyasu, pozostawiając region Osaki bez większych sił wojskowych. Wykorzystali to Ikko-ikki z Saiga i zaatakowali zamek Kishiwada. Ich atak został powstrzymany przez wojska Hideyoshiego pod dowództwem Matsuury Munekiyo i Nakamury Kazuuji w bitwie pod Kishiwada. Sam zamek wytrzymał dwumiesięczne oblężenie, a później służył jako baza Hideyoshiego podczas podboju prowincji Kii.
Aby chronić port Sakai i podejścia do Osaki, Hideyoshi mianował swojego wuja, Koide Hidemasę, zarządcą Kishiwady i polecił mu wznieść nowy zamek. Budowę ukończono w 1585 roku: zamek otrzymał kamienne mury, fosy i wieże, a do 1597 roku miał również potężny donżon.
Podczas kampanii Sekigahara Hidemasa i jego najstarszy syn Yoshimasa walczyli po stronie Koalicji Zachodniej, która ostatecznie przegrała. Jednak, idąc za przykładem niektórych daimyō, Hidemasa wysłał swojego drugiego syna Hideie, aby walczył po stronie Koalicji Wschodniej. W rezultacie zamek Kishiwada pozostał w rękach rodu Koide pod nowym siogunatem Tokugawa.
W 1619 roku Koide Hideie został przeniesiony do domeny Izushi, a zamek przekazano Matsudairze Yasushige. Yasushige dodał kilka budynków do kompleksu zamkowego. W 1623 roku jedną z wież przeniesiono z zamku Fushimi.
W 1640 roku Kishiwada przeszła w ręce Okabe Nobukatsu. Następnie ród Okabe posiadał zamek aż do restauracji Meiji. Donżon zamku spłonął po uderzeniu pioruna w 1827 roku, a większość pozostałych budowli została zniszczona podczas wojny domowej Boshin.
W 1954 roku na zachowanej podstawie tenshudai wzniesiono nowy donżon (tenshu) z żelbetu. Oryginalny historyczny donżon miał pięć kondygnacji, natomiast obecna „rekonstrukcja” ma tylko trzy. Budowę sfinansowano dzięki zbiórce darowizn, przy czym znaczący wkład wnieśli potomkowie rodziny Okabe. Architektem projektu był Ikedaya Hisayoshi. Początkowo donżon służył jako lokalna biblioteka, a następnie został przekształcony w muzeum historyczne.
W 1969 roku zrekonstruowano mury dziedzińca honmaru, a także niektóre wieże i bramy. Część kamiennych murów i fos zamku zachowała się od czasu jego budowy. Kolekcja muzeum jest niewielka, a prezentowane zbroje pochodzą głównie z okresu Edo. Teren zamku został również częściowo ukształtowany przez znanego XX-wiecznego projektanta krajobrazu Mirei Shigemoriego. W 1953 roku stworzył on na terenie zamku piękny ogród kamienny Hachi Jin-no Niwa. Kamienie do ogrodu sprowadzono z wyspy Okinoshima, a biały piasek pochodził z brzegów rzeki Shirakawa w pobliżu Kioto.
Kompleks zamkowy posiada status narodowy jako miejsce o malowniczym krajobrazie. W 2017 roku Kishiwada została włączona do listy „Japan’s Continued Top 100 Castles” (Top 200). Zamek jest również znany pod nazwą Chikiro. Ponadto w zamku nakręcono kilka scen filmu z 2021 roku G.I. Joe: Snake Eyes.
Zobacz także
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
-
Zamek Kaminoyama
Zamek Kamino-yama znajdował się w centrum ważnego węzła logistycznego, pośrodku równiny Yonezawa, która stanowiła bramę do zachodniej części regionu Tohoku. To właśnie tutaj krzyżowały się drogi łączące obszary Aizu, Fukushima i Yamagata.
-
Zamek Imabari
Tōdō Takatora (1556–1630) w różnych okresach był wasalem znanych klanów: Azai, Oda, Toyotomi oraz Tokugawa. Brał udział w bitwie pod Anegawą (1570), w bitwie pod Shizugatake (1583), w inwazjach na Kiusiu i Koreę, w kampanii Sekigahara (1600) oraz w oblężeniu Osaki (1614–1615).
-
Zamek Iwakuni
Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
-
Zamek Gujo Hachiman
Zamek Gujo Hachiman znajduje się na górze Hachiman o wysokości 350 metrów, w pobliżu miejsca, gdzie łączą się rzeki Yoshidagawa i Kodaragava, a także niedaleko rzeki Nagaragawa. W okresie Sengoku obszar ten miał ogromne znaczenie strategiczne: znajdował się na ważnym skrzyżowaniu szlaków łączących prowincję Mino na południu z Morzem Japońskim na północy, a także prowincję Hida na wschodzie z prowincją Echizen na zachodzie.
-
Zamek Amagasaki
Za rok założenia zamku Amagasaki tradycyjnie uznaje się 1617, kiedy Toda Ujikané wzniósł tu swój zamek, który stał się administracyjnym centrum domeny Amagasaki. Jednak już w okresie Sengoku na tym miejscu istniała twierdza zbudowana przez ród Hosokawa. Po upadku zamku Itami w 1579 roku Araki Murashige — dawny wasal Ody Nobunagi, który zbuntował się przeciwko niemu — schronił się w tym wcześniejszym zamku.
-
Zamek w Hiroszimie
Mōri Terumoto (1553–1625) był wnukiem i prawowitym spadkobiercą słynnego Mōri Motonariego. Gdy w 1571 roku stanął na czele klanu Mōri, odziedziczył rozległe terytoria obejmujące znaczną część regionów San’in i San’yō w zachodniej części wyspy Honsiu. Ponadto klan Mōri dysponował największą i najbardziej zaawansowaną technologicznie flotą morską swoich czasów.
-
Zamek Fukuyama
Po klęsce stronników Toyotomiego Hideyoriego w kampaniach osakijskich z lat 1614–1615 w Japonii nadal istniało wiele rodów, których lojalność wobec siogunatu Tokugawa nie była pełna, zwłaszcza w zachodnim regionie Chūgoku. Mizuno Katsunari (1564–1651), kuzyn Tokugawy Ieyasu, stał się pierwszym z bliskich domowi Tokugawa panów feudalnych, tzw. fudai daimyō, przeniesionym do tego strategicznie ważnego obszaru.
