Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
Po zwycięstwie w kampanii Sekigahara Ieyasu chciał skonfiskować wszystkie ziemie klanu Mori i przekazać dwie prowincje — Nagato i Suo — do użytkowania Kikkawie Hiroie. Jednak dzięki interwencji Hiroiego te dwie prowincje pozostały przy klanie Mori (co uratowało klan Mori przed całkowitym zniszczeniem), natomiast Hiroie otrzymał ziemie w Iwakuni. Później został panem domeny Iwakuni, lecz nie posiadał statusu daimyo i nadal był uważany za wasala klanu Mori. Powodem było to, że domena Iwakuni była częścią dużej domeny Choshu (Hagi), rządzonej przez Mori, i nie była oficjalnie uznawana przez siogunat.
Hiroie rozpoczął budowę swojej siedziby — zamku Iwakuni — w 1601 roku i zakończył ją w 1608 roku. Główne dziedzińce zamku znajdowały się na górze Shiroyama, która z trzech stron była chroniona przez rzekę Nishikigawa, tworzącą w tym miejscu duży zakręt. Centralna część zamku zajmowała teren o wymiarach 100 na 50 metrów. Wzniesiono donżon w rzadkim stylu Namban-zukuri („styl europejski”). Charakterystyczną cechą tego stylu jest to, że jedno z pięter jest znacznie większe od poprzedniego.
Jak w wielu późnych zamkach górskich, Iwakuni było zabudowane nie tylko na górze, ale również na rozległym obszarze u podnóża góry (kyokan). Jednak górna część zamku istniała jedynie siedem lat i już w 1615 roku została rozebrana zgodnie z dekretem siogunatu Tokugawa „jedna prowincja — jeden zamek”. W przeciwieństwie do części górskiej, obszar kyokan nie został rozebrany i był wykorzystywany przez klan Kikkawa jako jinya (mała forteca bez donżonu) aż do Restauracji Meiji. Było to centrum administracyjne domeny Iwakuni.
Z części górskiej do dziś zachowały się ruiny kamiennych murów ishigaki, suche fosy karabori oraz fundamenty niektórych budowli. Donżon zamku został zrekonstruowany w 1962 roku. Jest to czterokondygnacyjna wieża na masywnym kamiennym fundamencie. Choć rekonstrukcja zasadniczo odpowiada zachowanym opisom, została wykonana z nieautentycznych materiałów (żelbetu) i nie stoi w miejscu historycznego donżonu. Podczas planowania rekonstrukcji postanowiono przesunąć donżon bliżej krawędzi góry, aby był lepiej widoczny dla turystów z miasta.
Zachowana podstawa historycznego donżonu (tenshudai) znajduje się nieco na uboczu od obecnej budowli. Została odrestaurowana w 1995 roku. W zrekonstruowanym donżonie mieści się niewielkie muzeum. Z późniejszego jinya u podnóża góry częściowo zachowały się wały ziemne (dorui), fosy z wodą (mizubori), gliniane tynkowane ściany (dobei), kamienne mury ishigaki oraz fundamenty wież. Na jednym z fundamentów dawnej narożnej wieży w 1884 roku wzniesiono pawilon Kinunkaku lokalnego chramu Kikko — rodzinnej świątyni klanu Kikkawa.
Zachowały się także niektóre fragmenty dawnych rezydencji samurajskich z okresu Edo, głównie bramy nagayamon. Na terenie dawnego jinya znajduje się pomnik Kikkawy Hiroyoshiego (1621–1679), 19. głowy klanu Kikkawa, trzeciego komendanta zamku Iwakuni oraz wnuka Kikkawy Hiroiego. W 2006 roku zamek został wpisany przez Japan Castle Foundation (Nihon Jokaku Kyokai) na listę „100 wybitnych zamków Japonii”.
Oprócz zrekonstruowanej głównej wieży, znaną atrakcją zamku Iwakuni jest także piękny łukowy most Kintaikyo. Historycznie rzeka oddzielała osady samurajów i zabudowania zamkowe od reszty miasta. Tylko samurajom wolno było przechodzić przez rzekę tym mostem. Most Kintaikyo został zbudowany po raz pierwszy w 1673 roku, a następnie wielokrotnie go przebudowywano, jak to było typowe dla mostów w Japonii. Obecny most jest rekonstrukcją z 1953 roku.
Zobacz także
-
Zamek Imabari
Tōdō Takatora (1556–1630) w różnych okresach był wasalem znanych klanów: Azai, Oda, Toyotomi oraz Tokugawa. Brał udział w bitwie pod Anegawą (1570), w bitwie pod Shizugatake (1583), w inwazjach na Kiusiu i Koreę, w kampanii Sekigahara (1600) oraz w oblężeniu Osaki (1614–1615).
-
Zamek Gujo Hachiman
Zamek Gujo Hachiman znajduje się na górze Hachiman o wysokości 350 metrów, w pobliżu miejsca, gdzie łączą się rzeki Yoshidagawa i Kodaragava, a także niedaleko rzeki Nagaragawa. W okresie Sengoku obszar ten miał ogromne znaczenie strategiczne: znajdował się na ważnym skrzyżowaniu szlaków łączących prowincję Mino na południu z Morzem Japońskim na północy, a także prowincję Hida na wschodzie z prowincją Echizen na zachodzie.
-
Zamek Amagasaki
Za rok założenia zamku Amagasaki tradycyjnie uznaje się 1617, kiedy Toda Ujikané wzniósł tu swój zamek, który stał się administracyjnym centrum domeny Amagasaki. Jednak już w okresie Sengoku na tym miejscu istniała twierdza zbudowana przez ród Hosokawa. Po upadku zamku Itami w 1579 roku Araki Murashige — dawny wasal Ody Nobunagi, który zbuntował się przeciwko niemu — schronił się w tym wcześniejszym zamku.
-
Zamek w Hiroszimie
Mōri Terumoto (1553–1625) był wnukiem i prawowitym spadkobiercą słynnego Mōri Motonariego. Gdy w 1571 roku stanął na czele klanu Mōri, odziedziczył rozległe terytoria obejmujące znaczną część regionów San’in i San’yō w zachodniej części wyspy Honsiu. Ponadto klan Mōri dysponował największą i najbardziej zaawansowaną technologicznie flotą morską swoich czasów.
-
Zamek Fukuyama
Po klęsce stronników Toyotomiego Hideyoriego w kampaniach osakijskich z lat 1614–1615 w Japonii nadal istniało wiele rodów, których lojalność wobec siogunatu Tokugawa nie była pełna, zwłaszcza w zachodnim regionie Chūgoku. Mizuno Katsunari (1564–1651), kuzyn Tokugawy Ieyasu, stał się pierwszym z bliskich domowi Tokugawa panów feudalnych, tzw. fudai daimyō, przeniesionym do tego strategicznie ważnego obszaru.
-
Zamek Tiba
Za założyciela klanu Chiba uważa się Chiba Tsunesige (1083–1180), który w 1126 roku przeniósł swoją siedzibę do rejonu Inohana i wzniósł tam silnie ufortyfikowaną warownię. Choć sam Tsunesige pochodził z klanu Taira, ród Chiba później poparł Minamoto no Yoritomo, przyszłego twórcę pierwszego siogunatu.
-
Zamek Sunomata
Oda Nobunaga, w ramach swojego „ostatecznego rozwiązania” konfliktu z klanem Saitō, zaplanował budowę fortu w rejonie Sunomata, który miał służyć jako wysunięta baza do ataku na zamek Inabayama (później przemianowany na Gifu). Sunomata była bagnistym obszarem położonym między zamkiem Ogaki, twierdzą klanu Oda, a Inabayamą, główną fortecą klanu Saitō. Wcześniejsze próby wzniesienia w tym miejscu umocnień, podejmowane przez generałów Ody Sakumę Nobumoriego i Shibatę Katsuiego, zakończyły się niepowodzeniem. Wówczas zadanie powierzono młodemu wasalowi Kinoshicie Tokichirō, który później stał się znany jako Toyotomi Hideyoshi.
-
Zamek Shibata
Dokładny moment pojawienia się pierwszych budowli na terenie dzisiejszego zamku nie jest znany; powszechnie uważa się jednak, że pierwsze umocnione konstrukcje powstały tu w okresie Muromachi, gdy ziemie te znajdowały się pod kontrolą klanu Shibata.
