Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
Po zwycięstwie w kampanii Sekigahara Ieyasu chciał skonfiskować wszystkie ziemie klanu Mori i przekazać dwie prowincje — Nagato i Suo — do użytkowania Kikkawie Hiroie. Jednak dzięki interwencji Hiroiego te dwie prowincje pozostały przy klanie Mori (co uratowało klan Mori przed całkowitym zniszczeniem), natomiast Hiroie otrzymał ziemie w Iwakuni. Później został panem domeny Iwakuni, lecz nie posiadał statusu daimyo i nadal był uważany za wasala klanu Mori. Powodem było to, że domena Iwakuni była częścią dużej domeny Choshu (Hagi), rządzonej przez Mori, i nie była oficjalnie uznawana przez siogunat.
Hiroie rozpoczął budowę swojej siedziby — zamku Iwakuni — w 1601 roku i zakończył ją w 1608 roku. Główne dziedzińce zamku znajdowały się na górze Shiroyama, która z trzech stron była chroniona przez rzekę Nishikigawa, tworzącą w tym miejscu duży zakręt. Centralna część zamku zajmowała teren o wymiarach 100 na 50 metrów. Wzniesiono donżon w rzadkim stylu Namban-zukuri („styl europejski”). Charakterystyczną cechą tego stylu jest to, że jedno z pięter jest znacznie większe od poprzedniego.
Jak w wielu późnych zamkach górskich, Iwakuni było zabudowane nie tylko na górze, ale również na rozległym obszarze u podnóża góry (kyokan). Jednak górna część zamku istniała jedynie siedem lat i już w 1615 roku została rozebrana zgodnie z dekretem siogunatu Tokugawa „jedna prowincja — jeden zamek”. W przeciwieństwie do części górskiej, obszar kyokan nie został rozebrany i był wykorzystywany przez klan Kikkawa jako jinya (mała forteca bez donżonu) aż do Restauracji Meiji. Było to centrum administracyjne domeny Iwakuni.
Z części górskiej do dziś zachowały się ruiny kamiennych murów ishigaki, suche fosy karabori oraz fundamenty niektórych budowli. Donżon zamku został zrekonstruowany w 1962 roku. Jest to czterokondygnacyjna wieża na masywnym kamiennym fundamencie. Choć rekonstrukcja zasadniczo odpowiada zachowanym opisom, została wykonana z nieautentycznych materiałów (żelbetu) i nie stoi w miejscu historycznego donżonu. Podczas planowania rekonstrukcji postanowiono przesunąć donżon bliżej krawędzi góry, aby był lepiej widoczny dla turystów z miasta.
Zachowana podstawa historycznego donżonu (tenshudai) znajduje się nieco na uboczu od obecnej budowli. Została odrestaurowana w 1995 roku. W zrekonstruowanym donżonie mieści się niewielkie muzeum. Z późniejszego jinya u podnóża góry częściowo zachowały się wały ziemne (dorui), fosy z wodą (mizubori), gliniane tynkowane ściany (dobei), kamienne mury ishigaki oraz fundamenty wież. Na jednym z fundamentów dawnej narożnej wieży w 1884 roku wzniesiono pawilon Kinunkaku lokalnego chramu Kikko — rodzinnej świątyni klanu Kikkawa.
Zachowały się także niektóre fragmenty dawnych rezydencji samurajskich z okresu Edo, głównie bramy nagayamon. Na terenie dawnego jinya znajduje się pomnik Kikkawy Hiroyoshiego (1621–1679), 19. głowy klanu Kikkawa, trzeciego komendanta zamku Iwakuni oraz wnuka Kikkawy Hiroiego. W 2006 roku zamek został wpisany przez Japan Castle Foundation (Nihon Jokaku Kyokai) na listę „100 wybitnych zamków Japonii”.
Oprócz zrekonstruowanej głównej wieży, znaną atrakcją zamku Iwakuni jest także piękny łukowy most Kintaikyo. Historycznie rzeka oddzielała osady samurajów i zabudowania zamkowe od reszty miasta. Tylko samurajom wolno było przechodzić przez rzekę tym mostem. Most Kintaikyo został zbudowany po raz pierwszy w 1673 roku, a następnie wielokrotnie go przebudowywano, jak to było typowe dla mostów w Japonii. Obecny most jest rekonstrukcją z 1953 roku.
Zobacz także
-
Zamek Arato
Zamek Arato został zbudowany w 1524 roku przez ród Yamada na rozkaz ich seniora, Murakamiego, jako niewielka górska warownia. Z czasem zyskał strategiczne znaczenie i stał się jednym z głównych punktów konfliktu między dwoma słynnymi daimyō okresu Sengoku — Takeda Shingen i Murakami Yoshikiyo. Konflikt ten uczynił z zamku jedną z kluczowych fortec w walce o kontrolę nad Shinano Province.
-
Zamek Tatsuno
Zamek Tatsuno nie jest pojedynczą fortyfikacją, lecz kompleksem składającym się z dwóch części: górskiej twierdzy położonej na szczycie góry Keirozan oraz zamku typu nizinna-górska znajdującego się u jej podnóża. Górska warownia została zbudowana około 1499 roku przez Akamatsu Murahide. W okresie Muromachi klan Akamatsu był wpływowym rodem, który u szczytu swojej potęgi kontrolował prowincje Settsu, Harima, Bizen i Mimasaka. Przodkowie Murahide brali bezpośredni udział w wydarzeniach powstania Genkō w XIV wieku oraz w późniejszym ustanowieniu siogunatu Ashikaga. Jednak w XV wieku, w wyniku procesu gekokujō, klan zaczął tracić swoją pozycję pod naporem rosnących w siłę rodów, w tym swoich dawnych wasali — klanów Urakami i Bessho. Dodatkowo Akamatsu znajdowali się pod stałą presją ze strony klanu Amago z prowincji Izumo.
-
Zamek Takamatsu
Zamek Takamatsu został założony przez Ikomę Chikamasę (1526–1603), który w 1587 roku został mianowany władcą Takamatsu przez Toyotomi Hideyoshiego. W następnym roku Chikamasa rozpoczął budowę zamku na wybrzeżu Morza Wewnętrznego (Setonaikai), kończąc ją w 1590 roku. Cztery pokolenia rodu Ikoma rządziły z tego zamku.
-
Zamek Sawajama
W okresie Kamakura Sabo Tokitsuna, szósty syn Sasaki Sadatsuny, zbudował fort na górze Sawayama. Fort ten zajmował strategicznie ważne położenie, ponieważ umożliwiał kontrolę ruchu na ważnym szlaku Tōsandō, który później stał się znany jako Nakasendō. Droga ta łączyła stolicę Kioto ze wschodnimi regionami kraju. Ze względu na swoje położenie umocnienie miało duże znaczenie militarne i w czasach wojen domowych wielokrotnie stawało się miejscem zaciekłych walk.
-
Zamek Nadzima
Uważa się, że pierwsze budowle w tym miejscu zostały wzniesione przez Tachibana Akitoshi (?-1568), głowę klanu Tachibana, bocznej linii rodu Ōtomo, jako pomocnicze fortyfikacje zamku Tachibanayama. W 1587 roku Toyotomi Hideyoshi przejął kontrolę nad wyspą Kyushu i nadał prowincję Chikuzen Kobayakawa Takakage, jednemu z głównych wasali klanu Mori. Takakage rozpoczął w 1588 roku budowę nowego zamku na miejscu istniejących umocnień. Dokładna data ukończenia nie jest znana, jednak w chwili rozpoczęcia inwazji na Koreę w 1592 roku zamek był już gotowy, gdyż źródła odnotowują, że Toyotomi Hideyoshi zatrzymał się tam na noc w drodze do zamku Hizen Nagoya, który pełnił funkcję głównej kwatery sił inwazyjnych.
-
Zamek Kubota
Za założyciela zamku uważa się Satake Yoshinobu (1570–1633). Yoshinobu był jednym z sześciu wielkich generałów Toyotomi Hideyoshi. W czasie kampanii pod Odawarą w 1590 roku brał udział w oblężeniu zamku Oshi pod dowództwem Ishida Mitsunari, z którym utrzymywał dobre relacje.
-
Zamek Kavanoe
Zamek Kawanoe znajduje się na niewielkim wzgórzu Wasi-yama w pobliżu strefy portowej dzielnicy Kawanoe w mieście Shikokuchuo, zajmując centralne położenie na północnym wybrzeżu wyspy Shikoku. Kawanoe był również znany jako zamek Butsuden. Termin „butsuden” w Japonii oznacza sale świątynne, dlatego uważa się, że przed wybudowaniem zamku w tym miejscu znajdowała się świątynia buddyjska. Ze względu na swoje położenie na styku czterech prowincji wyspy Shikoku Kawanoe miał duże znaczenie strategiczne i wielokrotnie stawał się celem ataków rywalizujących sił dążących do przejęcia militarnej kontroli nad regionem.
-
Zamek Yokote
Za założycieli zamku uważa się ród Onodera. Onodera byli pierwotnie niewielkim rodem z prowincji Shimotsuke i służyli Minamoto no Yoritomo (1147–1199), założycielowi pierwszego siogunatu. W walkach przeciwko rodowi Fujiwara z gałęzi Ōshū wyróżnili się i zostali nagrodzeni ziemiami w okolicach Yokote. Około XIV wieku Onodera przenieśli swoją stałą siedzibę do Yokote. Ich pierwotną twierdzą był zamek Numadate, lecz po serii starć z potężnym rodem Nambu przenieśli swoją bazę na miejsce dzisiejszego zamku Yokote. Prawdopodobnie właśnie wtedy powstały pierwsze umocnienia.
