Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
Po zwycięstwie w kampanii Sekigahara Ieyasu chciał skonfiskować wszystkie ziemie klanu Mori i przekazać dwie prowincje — Nagato i Suo — do użytkowania Kikkawie Hiroie. Jednak dzięki interwencji Hiroiego te dwie prowincje pozostały przy klanie Mori (co uratowało klan Mori przed całkowitym zniszczeniem), natomiast Hiroie otrzymał ziemie w Iwakuni. Później został panem domeny Iwakuni, lecz nie posiadał statusu daimyo i nadal był uważany za wasala klanu Mori. Powodem było to, że domena Iwakuni była częścią dużej domeny Choshu (Hagi), rządzonej przez Mori, i nie była oficjalnie uznawana przez siogunat.
Hiroie rozpoczął budowę swojej siedziby — zamku Iwakuni — w 1601 roku i zakończył ją w 1608 roku. Główne dziedzińce zamku znajdowały się na górze Shiroyama, która z trzech stron była chroniona przez rzekę Nishikigawa, tworzącą w tym miejscu duży zakręt. Centralna część zamku zajmowała teren o wymiarach 100 na 50 metrów. Wzniesiono donżon w rzadkim stylu Namban-zukuri („styl europejski”). Charakterystyczną cechą tego stylu jest to, że jedno z pięter jest znacznie większe od poprzedniego.
Jak w wielu późnych zamkach górskich, Iwakuni było zabudowane nie tylko na górze, ale również na rozległym obszarze u podnóża góry (kyokan). Jednak górna część zamku istniała jedynie siedem lat i już w 1615 roku została rozebrana zgodnie z dekretem siogunatu Tokugawa „jedna prowincja — jeden zamek”. W przeciwieństwie do części górskiej, obszar kyokan nie został rozebrany i był wykorzystywany przez klan Kikkawa jako jinya (mała forteca bez donżonu) aż do Restauracji Meiji. Było to centrum administracyjne domeny Iwakuni.
Z części górskiej do dziś zachowały się ruiny kamiennych murów ishigaki, suche fosy karabori oraz fundamenty niektórych budowli. Donżon zamku został zrekonstruowany w 1962 roku. Jest to czterokondygnacyjna wieża na masywnym kamiennym fundamencie. Choć rekonstrukcja zasadniczo odpowiada zachowanym opisom, została wykonana z nieautentycznych materiałów (żelbetu) i nie stoi w miejscu historycznego donżonu. Podczas planowania rekonstrukcji postanowiono przesunąć donżon bliżej krawędzi góry, aby był lepiej widoczny dla turystów z miasta.
Zachowana podstawa historycznego donżonu (tenshudai) znajduje się nieco na uboczu od obecnej budowli. Została odrestaurowana w 1995 roku. W zrekonstruowanym donżonie mieści się niewielkie muzeum. Z późniejszego jinya u podnóża góry częściowo zachowały się wały ziemne (dorui), fosy z wodą (mizubori), gliniane tynkowane ściany (dobei), kamienne mury ishigaki oraz fundamenty wież. Na jednym z fundamentów dawnej narożnej wieży w 1884 roku wzniesiono pawilon Kinunkaku lokalnego chramu Kikko — rodzinnej świątyni klanu Kikkawa.
Zachowały się także niektóre fragmenty dawnych rezydencji samurajskich z okresu Edo, głównie bramy nagayamon. Na terenie dawnego jinya znajduje się pomnik Kikkawy Hiroyoshiego (1621–1679), 19. głowy klanu Kikkawa, trzeciego komendanta zamku Iwakuni oraz wnuka Kikkawy Hiroiego. W 2006 roku zamek został wpisany przez Japan Castle Foundation (Nihon Jokaku Kyokai) na listę „100 wybitnych zamków Japonii”.
Oprócz zrekonstruowanej głównej wieży, znaną atrakcją zamku Iwakuni jest także piękny łukowy most Kintaikyo. Historycznie rzeka oddzielała osady samurajów i zabudowania zamkowe od reszty miasta. Tylko samurajom wolno było przechodzić przez rzekę tym mostem. Most Kintaikyo został zbudowany po raz pierwszy w 1673 roku, a następnie wielokrotnie go przebudowywano, jak to było typowe dla mostów w Japonii. Obecny most jest rekonstrukcją z 1953 roku.
Zobacz także
-
Zamek Sawajama
W okresie Kamakura Sabo Tokitsuna, szósty syn Sasaki Sadatsuny, zbudował fort na górze Sawayama. Fort ten zajmował strategicznie ważne położenie, ponieważ umożliwiał kontrolę ruchu na ważnym szlaku Tōsandō, który później stał się znany jako Nakasendō. Droga ta łączyła stolicę Kioto ze wschodnimi regionami kraju. Ze względu na swoje położenie umocnienie miało duże znaczenie militarne i w czasach wojen domowych wielokrotnie stawało się miejscem zaciekłych walk.
-
Zamek Nadzima
Uważa się, że pierwsze budowle w tym miejscu zostały wzniesione przez Tachibana Akitoshi (?-1568), głowę klanu Tachibana, bocznej linii rodu Ōtomo, jako pomocnicze fortyfikacje zamku Tachibanayama. W 1587 roku Toyotomi Hideyoshi przejął kontrolę nad wyspą Kyushu i nadał prowincję Chikuzen Kobayakawa Takakage, jednemu z głównych wasali klanu Mori. Takakage rozpoczął w 1588 roku budowę nowego zamku na miejscu istniejących umocnień. Dokładna data ukończenia nie jest znana, jednak w chwili rozpoczęcia inwazji na Koreę w 1592 roku zamek był już gotowy, gdyż źródła odnotowują, że Toyotomi Hideyoshi zatrzymał się tam na noc w drodze do zamku Hizen Nagoya, który pełnił funkcję głównej kwatery sił inwazyjnych.
-
Zamek Kubota
Za założyciela zamku uważa się Satake Yoshinobu (1570–1633). Yoshinobu był jednym z sześciu wielkich generałów Toyotomi Hideyoshi. W czasie kampanii pod Odawarą w 1590 roku brał udział w oblężeniu zamku Oshi pod dowództwem Ishida Mitsunari, z którym utrzymywał dobre relacje.
-
Zamek Kavanoe
Zamek Kawanoe znajduje się na niewielkim wzgórzu Wasi-yama w pobliżu strefy portowej dzielnicy Kawanoe w mieście Shikokuchuo, zajmując centralne położenie na północnym wybrzeżu wyspy Shikoku. Kawanoe był również znany jako zamek Butsuden. Termin „butsuden” w Japonii oznacza sale świątynne, dlatego uważa się, że przed wybudowaniem zamku w tym miejscu znajdowała się świątynia buddyjska. Ze względu na swoje położenie na styku czterech prowincji wyspy Shikoku Kawanoe miał duże znaczenie strategiczne i wielokrotnie stawał się celem ataków rywalizujących sił dążących do przejęcia militarnej kontroli nad regionem.
-
Zamek Yokote
Za założycieli zamku uważa się ród Onodera. Onodera byli pierwotnie niewielkim rodem z prowincji Shimotsuke i służyli Minamoto no Yoritomo (1147–1199), założycielowi pierwszego siogunatu. W walkach przeciwko rodowi Fujiwara z gałęzi Ōshū wyróżnili się i zostali nagrodzeni ziemiami w okolicach Yokote. Około XIV wieku Onodera przenieśli swoją stałą siedzibę do Yokote. Ich pierwotną twierdzą był zamek Numadate, lecz po serii starć z potężnym rodem Nambu przenieśli swoją bazę na miejsce dzisiejszego zamku Yokote. Prawdopodobnie właśnie wtedy powstały pierwsze umocnienia.
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
