W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
W 1590 roku Toyotomi Hideyoshi przeniósł Uesugi Kagekatsu do prowincji Aizu, a teren wokół Takady przekazał swojemu generałowi, Hori Hideharu (1575–1606). Podczas kampanii Sekigahara w 1600 roku klan Hori poparł Tokugawę Ieyasu, a po zwycięstwie w bitwie pod Sekigaharą prowincja Echigo przeszła pod kontrolę Hideharu. Na początku okresu Edo syn Hideharu, Hori Tadatoshi, zmagał się z buntami chłopskimi, sporami religijnymi oraz wewnętrznymi niepokojami w klanie. W rezultacie siogunat oskarżył go o niekompetencję, odebrał mu włości i zesłał na wygnanie.
W 1614 roku Tokugawa Ieyasu nakazał swoim wasalom zbudować zamek dla swojego szóstego syna, Matsudairy Tadatēru (1592–1683), który miał stać się centrum domeny Takada. Budowa była częścią projektów siogunatu Tokugawa znanych jako tenka fushin („roboty publiczne”). W wznoszeniu zamku uczestniczyło trzynastu daimyō z różnych regionów kraju.
Zamek miał kontrolować ważny szlak łączący wybrzeże Morza Japońskiego z regionem Kantō na wschodzie, a także wzmocnić pozycję siogunatu wobec potężnego klanu Maeda z domeny Kanazawa.
Budową kierował teść Tadatēru, słynny dowódca wojskowy Date Masamune. Zamek ukończono w rekordowym czasie czterech miesięcy.
Takada zaliczał się do hirajiro, czyli „zamków nizinnych”, i zajmował dość duży obszar — 800 na 400 metrów — podzielony na trzy dziedzińce. System obronny obejmował szerokie fosy wodne mizubori, które napełniano wodą z rzeki Sekigawa. Zamek jednak nigdy nie posiadał kamiennych murów (ishigaki), co jest dość nietypowe dla późnych zamków okresu Edo. Zamiast nich wykorzystywano ziemne wały (dorui). Istnieje kilka teorii wyjaśniających brak murów kamiennych, w tym chęć Masamune, by obniżyć koszty i przyspieszyć budowę w obliczu zbliżającej się konfrontacji między Tokugawą a zwolennikami Toyotomiego Hideyoriego, zbyt miękkie podłoże w miejscu budowy oraz niedobór odpowiedniego kamienia w regionie.
Najwyższą konstrukcją zamku była trzykondygnacyjna wieża Sangaiyagura, wzniesiona w narożniku fortyfikacji głównego dziedzińca (honmaru). Wielu badaczy uważa ją za donżon zamku. W każdym razie pełniła funkcję głównej wieży. W centrum głównego dziedzińca znajdował się honmaru goten, pałac właściciela zamku. Główny dziedziniec był połączony z drugim dziedzińcem (ninomaru) trzema mostami. Dwa wejścia były chronione przez barbakanowe umocnienia masugata, a wejścia północnego strzegła brama typu wieżowego zwana yaguramon.
Jednak Tadatēru nie cieszył się swoim zamkiem długo. Podczas drugiej kampanii osakijskiej w 1615 roku popadł w konflikt ze swoim bratem, siogunem Tokugawą Hidetadą. Jego ojciec, Tokugawa Ieyasu, również traktował swojego szóstego syna chłodno. W rezultacie w 1616 roku Tadatēru został pozbawiony wszystkich stanowisk i zesłany do zamku Takashima, gdzie był praktycznie przetrzymywany w odosobnieniu aż do śmierci w 1683 roku.
Po tym domena Takada i zamek przeszły w ręce klanu Sakai, który rządził do 1619 roku. Następnie zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli, w tym różne gałęzie klanu Matsudaira, okres bezpośredniego zarządzania przez siogunat, a także klany Inaba i Toba. W 1741 roku Takada została przekazana klanowi Sakakibara, który posiadał ją aż do początku ery Meiji.
Zamek dwukrotnie został poważnie uszkodzony przez silne trzęsienia ziemi — w 1665 i 1751 roku. W 1802 roku pałac honmaru goten spłonął całkowicie, ale później został odbudowany. Choć zamek uniknął zniszczenia podczas wojny Boshin w 1868 roku, pożar w 1870 roku zniszczył zarówno odbudowany pałac, jak i wieżę-donżon.
W 1872 roku, zgodnie z edyktem rządu Meiji, pozostałe budowle zamku zostały rozebrane. Większość fos zasypano, a ziemne wały zniwelowano. Centralna część zamku przez długi czas była wykorzystywana jako baza Cesarskiej Armii Japońskiej. Po II wojnie światowej ruiny przekształcono w park miejski i posadzono tam 4 tysiące drzew wiśni.
W 1991 roku, z okazji 20. rocznicy założenia miasta Jōetsu, odbudowano trzykondygnacyjną wieżę-donżon. Została ona odtworzona na podstawie zachowanych źródeł pisanych oraz wyników wykopalisk archeologicznych. Jest to jeden z nielicznych przykładów starannej rekonstrukcji donżonów w Japonii. Obecnie w wieży mieści się muzeum historyczne, a trzecie piętro przeznaczono na taras widokowy. Zachowane fosy i wały zostały odrestaurowane, a także odbudowano most Gokuraku, łączący główny i drugi dziedziniec zamku. W 2017 roku Japan Castle Society umieściło Takadę na swojej liście „Innych 100 wybitnych zamków Japonii” („Top 200”).
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
