Zamek Kamino-yama znajdował się w centrum ważnego węzła logistycznego, pośrodku równiny Yonezawa, która stanowiła bramę do zachodniej części regionu Tohoku. To właśnie tutaj krzyżowały się drogi łączące obszary Aizu, Fukushima i Yamagata.
Pierwsze budowle w miejscu dzisiejszego zamku Kamino-yama pojawiły się już w okresie Muromachi, gdy terytorium pozostawało pod kontrolą klanu Tendo. Ziemie wokół przyszłego zamku wielokrotnie stawały się areną bitew między klanami Mogami i Date, przechodząc z rąk do rąk kilka razy.
W 1528 roku Takenaga (Buei) Yoshitada — wasal klanu Mogami i krewny klanu Tendo — pokonał ród Koyanagawa, wasala klanu Date, i umocnił swoją pozycję na terenach wokół obecnego zamku. W 1535 roku zbudował zamek Kamino-yama jako najbardziej wysunięty na południe posterunek na ziemiach klanu Mogami. Yoshitada przyjął nazwę terytorium jako nazwisko, zakładając w ten sposób nowy klan Kamino-yama.
Gdy w klanie Mogami wybuchła wewnętrzna walka o władzę, Kamino-yama Yoshitada poparł przeciwników nowego daimyo Mogami Yoshiakiego. Yoshiaki nie miał wystarczającej liczby wojsk, by prowadzić wyprawy karne, dlatego wolał działać podstępem i przekupstwem. W 1578 roku Kamino-yama Mitsukane, wnuk Yoshitady, najechał ziemie Mogami przy wsparciu klanu Date. Yoshiaki zawarł tajne porozumienie z Minbu Satomi, ważnym wasalem Mitsukane. Zgodnie z warunkami spisku Satomi miał zabić Mitsukane, a w nagrodę otrzymać zamek Kamino-yama. Spisek się powiódł i Satomi został panem zamku. Zamek pozostał ważną twierdzą w rywalizacji między klanami Mogami i Date.
Zamek Kamino-yama wzniesiono na niewysokim wzgórzu, niedaleko rzeki płynącej w pobliżu. Plan fortyfikacji w maksymalnym stopniu wykorzystywał naturalne warunki obronne: zachodnia i południowa strona były chronione przez strome urwiska. Zamek miał dwa pierścienie obronne, z których każdy otaczała fosa wypełniona wodą (mizubori). Główny dziedziniec, honmaru, miał niemal prostokątny kształt i wymiary około 100 na 50 metrów.
W 1590 roku zarówno klan Mogami, jak i klan Date złożyły przysięgę wierności Toyotomi Hideyoshiemu, a prawa klanu Mogami do ziem wokół zamku Kamino-yama zostały potwierdzone.
Podczas kampanii Sekigahara w 1600 roku klan Mogami poparł Tokugawę Ieyasu, w wyniku czego jego ziemie zostały zaatakowane przez klan Uesugi. Zamek Kamino-yama został oblężony przez siły liczące 4 tysiące żołnierzy, podczas gdy komendant Minbu Satomi miał do dyspozycji jedynie 500 ludzi. Satomi ukrył jednak część garnizonu poza zamkiem i niespodziewanie zaatakował oblegających od tyłu, co pomogło zapobiec szturmowi. Po zwycięstwie Ieyasu w bitwie pod Sekigaharą prawa klanu Mogami do ziem wokół zamku Kamino-yama zostały ponownie potwierdzone.
Jednak w 1622 roku w klanie wybuchł konflikt i w ramach kary klan Mogami został pozbawiony swoich praw, a terytorium nowej domeny Kamino-yama skonfiskowano. W okresie Edo zamek i domena często zmieniały właścicieli, przechodząc m.in. w ręce klanów Matsudaira, Gamo, Toki i Kanamori.
Za rządów klanu Toki (1628–1691) zamek otrzymał donżon, jednak został on zniszczony w 1692 roku i nigdy nie został odbudowany. W XVIII wieku zamek przeszedł pod zarząd gałęzi Fujii klanu Matsudaira, która zarządzała zamkiem i domeną aż do początku epoki Meiji.
Zgodnie z edyktem nowego rządu Meiji zachowane budowle zamku zostały rozebrane w 1872 roku, a teren dawnego zamku przekształcono w park miejski. Na ruinach wzniesiono również chram shintō.
W 1982 roku na terenie dawnego drugiego dziedzińca zbudowano żelbetową wieżę-donżon. Ponieważ nie zachowały się żadne materiały pokazujące, jak wyglądał oryginalny donżon zamku Kamino-yama, za model do tej „rekonstrukcji” posłużył donżon zamku Inuyama. Jest to kolejny przykład „fałszywej rekonstrukcji” donżonów w Japonii.
Obecnie w wieży mieści się muzeum historyczne, a na ostatnim piętrze znajduje się taras widokowy, z którego roztacza się znakomity widok na góry Zao i miasto Kamino-yama. W źródłach spotyka się również inną nazwę zamku: Tsukioka.
Zobacz także
-
Zamek Imabari
Tōdō Takatora (1556–1630) w różnych okresach był wasalem znanych klanów: Azai, Oda, Toyotomi oraz Tokugawa. Brał udział w bitwie pod Anegawą (1570), w bitwie pod Shizugatake (1583), w inwazjach na Kiusiu i Koreę, w kampanii Sekigahara (1600) oraz w oblężeniu Osaki (1614–1615).
-
Zamek Iwakuni
Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
-
Zamek Gujo Hachiman
Zamek Gujo Hachiman znajduje się na górze Hachiman o wysokości 350 metrów, w pobliżu miejsca, gdzie łączą się rzeki Yoshidagawa i Kodaragava, a także niedaleko rzeki Nagaragawa. W okresie Sengoku obszar ten miał ogromne znaczenie strategiczne: znajdował się na ważnym skrzyżowaniu szlaków łączących prowincję Mino na południu z Morzem Japońskim na północy, a także prowincję Hida na wschodzie z prowincją Echizen na zachodzie.
-
Zamek Amagasaki
Za rok założenia zamku Amagasaki tradycyjnie uznaje się 1617, kiedy Toda Ujikané wzniósł tu swój zamek, który stał się administracyjnym centrum domeny Amagasaki. Jednak już w okresie Sengoku na tym miejscu istniała twierdza zbudowana przez ród Hosokawa. Po upadku zamku Itami w 1579 roku Araki Murashige — dawny wasal Ody Nobunagi, który zbuntował się przeciwko niemu — schronił się w tym wcześniejszym zamku.
-
Zamek w Hiroszimie
Mōri Terumoto (1553–1625) był wnukiem i prawowitym spadkobiercą słynnego Mōri Motonariego. Gdy w 1571 roku stanął na czele klanu Mōri, odziedziczył rozległe terytoria obejmujące znaczną część regionów San’in i San’yō w zachodniej części wyspy Honsiu. Ponadto klan Mōri dysponował największą i najbardziej zaawansowaną technologicznie flotą morską swoich czasów.
-
Zamek Fukuyama
Po klęsce stronników Toyotomiego Hideyoriego w kampaniach osakijskich z lat 1614–1615 w Japonii nadal istniało wiele rodów, których lojalność wobec siogunatu Tokugawa nie była pełna, zwłaszcza w zachodnim regionie Chūgoku. Mizuno Katsunari (1564–1651), kuzyn Tokugawy Ieyasu, stał się pierwszym z bliskich domowi Tokugawa panów feudalnych, tzw. fudai daimyō, przeniesionym do tego strategicznie ważnego obszaru.
-
Zamek Tiba
Za założyciela klanu Chiba uważa się Chiba Tsunesige (1083–1180), który w 1126 roku przeniósł swoją siedzibę do rejonu Inohana i wzniósł tam silnie ufortyfikowaną warownię. Choć sam Tsunesige pochodził z klanu Taira, ród Chiba później poparł Minamoto no Yoritomo, przyszłego twórcę pierwszego siogunatu.
-
Zamek Sunomata
Oda Nobunaga, w ramach swojego „ostatecznego rozwiązania” konfliktu z klanem Saitō, zaplanował budowę fortu w rejonie Sunomata, który miał służyć jako wysunięta baza do ataku na zamek Inabayama (później przemianowany na Gifu). Sunomata była bagnistym obszarem położonym między zamkiem Ogaki, twierdzą klanu Oda, a Inabayamą, główną fortecą klanu Saitō. Wcześniejsze próby wzniesienia w tym miejscu umocnień, podejmowane przez generałów Ody Sakumę Nobumoriego i Shibatę Katsuiego, zakończyły się niepowodzeniem. Wówczas zadanie powierzono młodemu wasalowi Kinoshicie Tokichirō, który później stał się znany jako Toyotomi Hideyoshi.
