Zamek Iwabitsu to zamek w stylu yamashiro (górski) położony na szczycie góry Iwabitsu w Higashiagatsuma w prefekturze Gunma w Japonii. Ze względu na swoje historyczne znaczenie, jego ruiny są chronione jako Narodowe Miejsce Historyczne od 2019 roku.
Położony w północno-zachodniej prefekturze Gunma zamek wychodził na kluczową trasę przez dolinę rzeki Agatsuma, korytarz łączący Takasaki z prowincją Shinano przez Shinshu Kaido i przełęcz Torii. To strategiczne położenie sprawiało, że zamek był istotną twierdzą kontrolującą regionalne podróże i ruchy wojskowe.
Początki zamku Iwabitsu pozostają niepewne, choć uważa się, że został on zbudowany przez klan Agatsuma w XIII wieku. W okresie Muromachi przeszedł pod kontrolę klanu Saito, innego lokalnego watażki. Jednak we wczesnym okresie Sengoku Sanada Yukitaka, przy wsparciu swojego władcy Takedy Shingena, zdobył zamek w 1563 roku po pokonaniu klanu Saito, który bezskutecznie szukał pomocy u Uesugi Kenshina z prowincji Echigo.
Sanada Masayuki wykorzystał później zamek Iwabitsu jako bazę wypadową do ekspansji na północną prowincję Kozuke, zdobywając zamek Numata w 1579 roku. Ufortyfikował również okoliczne jokamachi (miasto zamkowe) strukturami obronnymi, co później wykorzystał przy projektowaniu zamku Shinpu dla klanu Takeda. Po upadku rodu Takeda w 1582 r. Masayuki planował schronić Takedę Katsuyori w Iwabitsu, ale Katsuyori został zdradzony przez swoich poddanych i popełnił seppuku, zanim dotarł w bezpieczne miejsce.
Pod rządami Toyotomi, Iwabitsu i Numata zostały przyznane Sanada Nobuyuki, podczas gdy jego ojciec Masayuki zachował kontrolę nad zamkiem Ueda. Po śmierci Toyotomi Hideyoshi, Masayuki pozostał lojalny wobec Toyotomi Hideyori i Ishida Mitsunari, podczas gdy Nobuyuki stanął po stronie Tokugawa Ieyasu. Po zwycięstwie Tokugawów w bitwie pod Sekigaharą w 1600 r. Nobuyuki zachował swoje posiadłości w północnym Kozuke, ale polityka jednej domeny i jednego zamku szogunatu Tokugawa doprowadziła do rozbiórki zamku Iwabitsu w 1615 roku. Jokamachi przetrwał jako stacja pocztowa, ale został przeniesiony bliżej rzeki Agatsuma.
Dziś nie zachowały się żadne struktury z oryginalnego zamku. Odwiedzający mogą dotrzeć do tego miejsca 30-minutowym spacerem ze stacji Gunma-Haramachi na linii JR East Agatsuma, a następnie trudną 30-minutową wędrówką pod górę do dawnego wewnętrznego podzamcza.
W uznaniu jego historycznego znaczenia, zamek Iwabitsu znalazł się na liście "Continued Top 100 Japanese Castles" w 2017 roku.
Zobacz także
-
Zamek Kokura
Zamek Kokura jest tradycyjnie uznawany za założony przez Hosokawę Tadaokiego (1563–1645), chociaż w chwili, gdy ród Hosokawa przejął kontrolę nad tymi ziemiami, fortyfikacja istniała już co najmniej od 1569 roku i najprawdopodobniej została wzniesiona przez członków rodu Mori.
-
Zamek Ikeda
W 1334 roku Ikeda Noriyoshi wzniósł w tym miejscu niewielki fort, który z czasem był wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany. Podczas wojny Ōnin (1467–1477) ród Ikeda opowiedział się po stronie Koalicji Zachodniej. W rezultacie zamek Ikeda został zaatakowany i zdobyty przez wojska Koalicji Wschodniej, jednak wkrótce został odbity, dzięki czemu uniknął poważnych zniszczeń.
-
Zamek Aizu-Wakamatsu
Aizu-Wakamatsu jest najpotężniejszym, a zarazem najstarszym zamkiem regionu Tōhoku na północy wyspy Honsiu. Jego historia sięga XIV wieku i jest ściśle związana z klanem Ashina, którego członkowie wywodzili swoje pochodzenie od legendarnego rodu Taira.
-
Zamek Marugame
Zamek Marugame należy do tak zwanej „Autentycznej Dwunastki”, grupy dwunastu zamków, których donżony przetrwały do czasów współczesnych bez poważnych przebudów od okresu Edo.
-
Zamek Iyo Matsuyama
Historycznie centrum prowincji Iyo — odpowiadającej dzisiejszej prefekturze Ehime na wyspie Shikoku — stanowiło miasto Imabari, natomiast okolice Matsuyamy były postrzegane jako rolnicze peryferia z rozległymi równinami i niskimi wzgórzami. W okresie Muromachi centralną częścią prowincji zarządzał ród Kano z zamku Yuzuki. Wraz z nadejściem epoki Sengoku ród ten utracił jednak swoje dawne wpływy i musiał funkcjonować w cieniu potężniejszych klanów Mori i Chōsokabe. Po podboju Shikoku przez wojska Toyotomiego Hideyoshiego w 1587 roku północna część prowincji Iyo została przekazana Fukushimie Masanoriemu, jednemu z tzw. „Siedmiu Włóczni z Shizugatake”. W 1595 roku Masanori został przeniesiony do zamku Kiyosu, a ziemie wokół Matsuyamy przypadły innemu z Siedmiu Włóczni — Katō Yoshiakiemu, który otrzymał zamek Masaki oraz dochód w wysokości 60 000 koku ryżu.
-
Zamek Kanazawa
Budowa zamku Kanazawa rozpoczęła się w 1580 roku na polecenie Sakumy Morimasy, wasala Ody Nobunagi. Zamek został zbudowany na miejscu świątyni sekty Ikko-Ikki Oyama Gobo, dlatego czasami nazywany jest zamkiem Oyama. Morimasa zdążył wykopać kilka rowów i rozpocząć budowę miasta przyzamkowego. Jednak po klęsce w bitwie pod Shizugatake w 1583 roku został stracony, a posiadłość zamku przeszła w ręce Maedy Toshie (1538–1599).
-
Zamek Nakatsu
Kuroda Yoshitaka (1546–1604) był jednym z najbliższych doradców legendarnego wodza Toyotomi Hideyoshi. Brał udział w kluczowych kampaniach wojskowych końca XVI wieku — w wyprawie na Shikoku w 1585 roku i wyprawie na Kyushu w 1587 roku. Później, podczas drugiej kampanii w Korei, Yoshitaka pełnił funkcję głównego doradcy dowódcy wojsk inwazyjnych Kobayakawa Hideaki. Po śmierci Hideyoshi przysiągł wierność Tokugawie Ieyasu, zapewniając sobie w ten sposób wpływy i protekcję nowego przywódcy Japonii.
-
Zamek Edo
Historia zamku Edo sięga okresu Heian, kiedy to klan Edo zbudował tu niewielką fortecę. W 1457 roku wasal klanu Uesugi, Ota Dokan (1432–1486), wzniósł w tym miejscu pełnoprawny zamek. Wewnętrzne spory osłabiły klan Uesugi, a w 1524 roku wnuk Ota Dokana, Ota Yasutaka, bez walki przekazał zamek wojskom Hojo, dowodzonym przez ambitnego Hojo Souna. Chociaż główną fortecą klanu pozostawał zamek Odawara, Edo było uważane za ważny punkt strategiczny.
