Sanada Nobuyuki był znanym samurajem okresu Sengoku i najstarszym synem daimyō Sanady Masayukiego. Był starszym bratem słynnego wojownika Sanady Yukimury. Matką Nobuyukiego była Kansho-in, żona Masayukiego, a on był żonaty z Komatsuhime (Inahime), córką Hondy Tadakatsu i adoptowaną córką Tokugawy Ieyasu. Nobuyuki miał także dwie inne żony: Seiin-in, swoją kuzynkę, oraz Ukyo, córkę Tamagawy Hidemasy.
W młodości ojciec Nobuyukiego służył pod Takedą Shingenem, a później jego synem, Takedą Katsuyorim. Aby udowodnić lojalność klanu Sanada wobec Takedy, Nobuyuki został wysłany jako zakładnik. Po upadku klanu Takeda na rzecz połączonych sił Ody Nobunagi i Tokugawy Ieyasu, Nobuyuki uciekł do zamku Ueda, twierdzy rodziny Sanada.
W 1585 r. Tokugawa Ieyasu zaatakował zamek Ueda, ale Nobuyuki, wraz ze swoim ojcem Masayukim, z powodzeniem obronił go w bitwie nad rzeką Kami. Później, gdy Masayuki sprzymierzył się z Toyotomi Hideyoshi, Nobuyuki został wysłany do Tokugawa Ieyasu jako służący, aby zabezpieczyć przyszłość klanu Sanada na wypadek konfliktu.
Podczas kluczowej bitwy pod Sekigaharą w 1600 r. Nobuyuki stanął po stronie Tokugawy (armia wschodnia), podczas gdy jego ojciec i brat Yukimura walczyli po stronie Toyotomi (armia zachodnia). Po zwycięstwie Ieyasu, Nobuyuki wykorzystał swoje wpływy, aby uratować ojca i brata przed egzekucją, choć Masayuki i Yukimura zostali wygnani do Kudoyama w prowincji Kii, a Nobuyuki otrzymał kontrolę nad Ueda.
W 1614 r. napięcia między klanami Tokugawa i Toyotomi ponownie wzrosły. Podczas oblężenia Osaki Yukimura uciekł z wygnania i dołączył do sił Toyotomi, by stawić opór Tokugawom. Pomimo wcześniejszych wysiłków, by chronić swoją rodzinę, Nobuyuki nie był w stanie uratować Yukimury, który zginął w bitwie.
Po oblężeniu Osaki Tokugawa Ieyasu darzył Nobuyukiego wielkim szacunkiem. W 1622 r. został pierwszym lordem domeny Matsushiro, którą to funkcję pełnił aż do śmierci w wieku 92 lat.
Zobacz także
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
Hojo Shigetoki
Hōjō Shigetoki, trzeci syn Hōjō Yoshitokiego, był jeszcze bardzo młody — miał zaledwie pięć lat — gdy jego dziad Tokimasa został pierwszym przedstawicielem klanu Hōjō, który objął urząd regenta przy siogunie.
