Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
W latach 50. XVI wieku Jimbo zdołali pokonać Shiina, jednak Shiina zawarli sojusz z potężnym daimyō Uesugi Kenshin. W 1560 roku Kenshin zdobył zamek Toyama po zaciętej bitwie. Jimbo Nagamoto zdołał uciec, lecz dwa lata później podporządkował się klanowi Uesugi.
Kenshin mianował Kojimę Motoshige, byłego wasala klanu Jimbo, dowódcą zamku. W 1569 roku Toyama została zaatakowana przez połączone siły Ikkō-ikki i klanu Shiina.
Po śmierci Uesugi Kenshina w 1578 roku Oda Nobunaga przejął kontrolę nad regionem i mianował Jimbo Nagatsumiego komendantem zamku Toyama. Jednak w wyniku buntu wasali w 1581 roku Jimbo ponownie utracili kontrolę nad zamkiem.
Zamek przypadł Sassa Narimasie. Sassa Narimasa (1539–1588) był wasalem Oda Nobunagi. Walczył u boku Nobunagi w bitwie pod Anegawą (1570) i w bitwie pod Nagashino (1575), a także pomagał tłumić powstania Ikkō-ikki. Narimasa był uważany za eksperta w taktyce użycia broni palnej, dlatego w bitwach często dowodził oddziałami arkebuzerów.
Narimasa znacznie rozbudował i przebudował zamek, dodając nowe fosy i wieże. Rozpoczął także prace związane z kontrolą powodzi, które przekształciły teren wokół zamku z bagien w żyzne pola ryżowe.
Po śmierci Nobunagi w 1582 roku Narimasa stanął po stronie przeciwników Toyotomiego Hideyoshiego. W bitwie pod Shizugatake główni wrogowie Hideyoshiego zostali pokonani, a on mógł rozszerzyć swoje wpływy na region Hokuriku. Hideyoshi mianował swojego generała Maedę Toshiie zarządcą prowincji Kaga. W odpowiedzi Narimasa umocnił granicę z prowincją Kaga. Przeprowadził również prewencyjny atak na zamek Suemori, lecz został odparty przez wojska Maedy.
W sierpniu 1585 roku Hideyoshi osobiście poprowadził armię liczącą 100 000 ludzi i najechał prowincję Etchū. Zamek Toyama poddał się po tygodniowym oblężeniu. Hideyoshi mianował następnie Maedę Toshinagę (1562–1614), syna Maedy Toshiie, komendantem Toyamy.
W 1595 roku Toshinaga przeniósł się do zamku Kanazawa. Podczas kampanii Sekigahara Toshinaga stanął po stronie Tokugawy, a w rezultacie jego prawa do ziem zostały potwierdzone. Został pierwszym daimyō nowej domeny Kaga, która obejmowała większość dawnej prowincji Etchū. Stolicą domeny było miasto zamkowe Kanazawa. Toshinaga postanowił uczynić Toyamę swoim miejscem zamieszkania po przejściu na emeryturę jako głowa klanu, dlatego znacząco przebudował zamek Toyama. Wzmocniono mury i fosy oraz dodano nowe budynki.
Po przejściu Toshinagi na emeryturę w 1605 roku jego brat Maeda Toshitsune został głową klanu i domeny. W 1639 roku Toshitsune podzielił domenę Kaga między swoich trzech synów, tworząc oddzielną domenę Toyama. Domena ta przypadła Maedzie Toshitsugu (1617–1674), jednak początkowo nie obejmowała samego zamku Toyama. Do 1659 roku Toshitsugu osiągnął porozumienie z domeną Kaga i w wyniku wymiany terytoriów otrzymał zamek Toyama oraz ziemie wokół niego. W 1661 roku uzyskał zgodę siogunatu Tokugawa na rekonstrukcję zamku, który został poważnie uszkodzony w pożarze w 1609 roku. Nie zachowały się jednak żadne informacje o tym, czy zbudowano nowy donżon. Potomkowie Toshitsugu zarządzali zamkiem Toyama aż do Restauracji Meiji w 1868 roku.
Zamek został częściowo zniszczony podczas trzęsienia ziemi w 1858 roku, a budowle, które przetrwały, zostały rozebrane w 1871 roku na mocy dekretu rządu Meiji.
W 1882 roku, na prośbę lokalnych działaczy, ruiny zamku zostały oficjalnie uznane przez władze za „Toyama Park”. W 1885 roku na miejscu dawnego głównego dziedzińca, Honmaru, zbudowano budynki administracji prefektury Toyama. Po pożarze w 1930 roku budynki te odbudowano już poza ruinami zamku. Od 1940 roku teren zamku ponownie stał się parkiem publicznym.
W 1954 roku w Toyama Park odbyła się Wystawa Przemysłowa i na jej cześć z żelbetu zbudowano „donżon zamku Toyama”.
Ta współczesna rekonstrukcja jest fałszywym donżonem: jej sylwetka została wyraźnie zainspirowana zachowanym donżonem zamku Hikone. Architektem był Yamamoto Katsumi, który wcześniej nie miał żadnego doświadczenia w rekonstrukcji zamków. W budynku mieści się obecnie muzeum historyczne.
Większość budowli na terenie zamku została zrekonstruowana mniej więcej w tym samym czasie. Jedyną autentyczną budowlą obecnego zamku jest Brama Chitose, która została tu przywrócona w 2007 roku. Wcześniej była bramą pałacu Chitosegoten (zbudowanego w 1849 roku), a po rozebraniu zamku „przeniosła się” w posiadanie bogatego chłopa.
Z historycznego zamku zachowały się niektóre kamienne mury i fosy. Na terenie zamku znajduje się również Muzeum Sato Sztuki i Ceremonii Herbaty. Zostało ono otwarte w 1961 roku dzięki staraniom Sato Sukekuro, biznesmena i mistrza ceremonii herbaty. Choć budynek muzeum przypomina fortyfikację, nie ma on żadnego związku z zamkiem i jest jedynie stylizacją. W pobliżu muzeum znajduje się niewielki, ale malowniczy tradycyjny ogród japoński ze stawem. W 2017 roku zamek Toyama został wpisany na listę „Another 100 Remarkable Castles of Japan” (Top 200).
Zobacz także
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
-
Zamek Kishiwada
Słynny XIV-wieczny dowódca wojskowy Kusunoki Masashige (1294–1336), który posiadał rozległe ziemie na południe od terenów dzisiejszej Osaki, polecił jednemu ze swoich wasali, Kishiwada Osamu, zbudować ufortyfikowaną rezydencję. Rozkaz ten wykonano około 1336 roku. Te umocnienia stały się pierwszymi budowlami na miejscu, na którym później powstał zamek Kishiwada. Od samego początku zamek znajdował się w strategicznie ważnym położeniu — mniej więcej w połowie drogi między miastami Wakayama i Osaka, na południe od ważnego portu Sakai. Z powodu tego położenia w okresach działań wojennych wielokrotnie przechodził z rąk do rąk.
-
Zamek Kaminoyama
Zamek Kamino-yama znajdował się w centrum ważnego węzła logistycznego, pośrodku równiny Yonezawa, która stanowiła bramę do zachodniej części regionu Tohoku. To właśnie tutaj krzyżowały się drogi łączące obszary Aizu, Fukushima i Yamagata.
-
Zamek Imabari
Tōdō Takatora (1556–1630) w różnych okresach był wasalem znanych klanów: Azai, Oda, Toyotomi oraz Tokugawa. Brał udział w bitwie pod Anegawą (1570), w bitwie pod Shizugatake (1583), w inwazjach na Kiusiu i Koreę, w kampanii Sekigahara (1600) oraz w oblężeniu Osaki (1614–1615).
-
Zamek Iwakuni
Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
-
Zamek Gujo Hachiman
Zamek Gujo Hachiman znajduje się na górze Hachiman o wysokości 350 metrów, w pobliżu miejsca, gdzie łączą się rzeki Yoshidagawa i Kodaragava, a także niedaleko rzeki Nagaragawa. W okresie Sengoku obszar ten miał ogromne znaczenie strategiczne: znajdował się na ważnym skrzyżowaniu szlaków łączących prowincję Mino na południu z Morzem Japońskim na północy, a także prowincję Hida na wschodzie z prowincją Echizen na zachodzie.
