Zamek Marugame należy do tak zwanej „Autentycznej Dwunastki”, grupy dwunastu zamków, których donżony przetrwały do czasów współczesnych bez poważnych przebudów od okresu Edo.
Po podboju wyspy Shikoku przez wojska Toyotomiego Hideyoshiego w 1587 roku prowincja Sanuki została nadana Ikomie Chikamasa (1526–1603). Początkowo osiadł on w zamku Hiketa, jednak jego położenie na skrajnym wschodzie prowincji utrudniało zarządzanie całym Sanuki. Z tego powodu w 1590 roku Chikamasa wzniósł nową rezydencję – zamek Takamatsu, położony dalej na zachód wzdłuż wybrzeża.
W 1597 roku zamek Marugame został zbudowany na górze Kameyama, wzgórzu o wysokości około 66 metrów, mniej więcej 30 kilometrów na zachód od Takamatsu. Po zakończeniu budowy Chikamasa przeniósł się tam, mianując swojego syna zarządcą zamku Takamatsu.
Podczas kampanii Sekigahara w 1600 roku Chikamasa poparł Koalicję Zachodnią, jednocześnie wysyłając swojego syna, Ikoma Kazumasę, do walki po stronie Tokugawy Ieyasu. W wyniku zwycięstwa Koalicji Wschodniej ród Ikoma zachował swoje prawa do prowincji Sanuki. W tym okresie Chikamasa ponownie zamieszkał w zamku Takamatsu. W 1615 roku, zgodnie z edyktem siogunatu Tokugawa „jedna prowincja – jeden zamek”, zamek Marugame został opuszczony. Obecnie o tym etapie historii przypominają jedynie częściowo zachowane kamienne mury na wschodnim zboczu wzgórza.
W 1640 roku w obrębie rodu Ikoma wybuchł konflikt, co doprowadziło do interwencji siogunatu Tokugawa i konfiskaty jego posiadłości. W następnym roku ziemie te zostały przekazane Yamazaki Ieharu (1594–1648), znanemu jako sprawny administrator i budowniczy zamków. Otrzymał je między innymi jako nagrodę za zasługi przy odbudowie zamku Osaka oraz za udział w tłumieniu powstania Shimabara.
Choć ród Yamazaki był niewielki i mało znany, słynął z utalentowanych architektów fortyfikacji, stawianych na równi z takimi postaciami jak Kato Kiyomasa i Todo Takatora. Zamki wzniesione przez Yamazaki, w tym Wakasa Oniga, Nariwa i Tomioka, imponowały współczesnym rozmachem i potęgą kamiennych konstrukcji.
Po przejęciu władzy nad prowincją Sanuki ród Yamazaki postanowił wznieść silnie ufortyfikowany zamek na miejscu ruin Marugame. Ieharu zbudował jedne z najwyższych wówczas w Japonii murów kamiennych, a jednocześnie wspierał rozwój miasta zamkowego.
W 1657 roku ród Yamazaki utracił prowincję Sanuki z powodu braku dziedzica. Pozostałych członków rodu przeniesiono do zamku Nariwa, który wcześniej należał do nich. W następnym roku ród Kyogoku został przeniesiony do Marugame z zamku Tatsuno. Wcześniej ród ten pełnił funkcję gubernatorów prowincji Wakasa z siedzibą w zamku Obama, a w 1634 roku został przeniesiony do zamku Matsue. W 1637 roku ród Kyogoku również pozostał bez dziedzica i został zdegradowany, po czym przeniesiono go do Tatsuno z obniżonym dochodem. Po osiedleniu się w Marugame ród Kyogoku przystąpił do zakrojonej na szeroką skalę przebudowy zamku. Donżon, który przetrwał do naszych czasów, został wzniesiony w 1660 roku. Całkowita rekonstrukcja zespołu zamkowego została zakończona w 1670 roku; w tym samym roku powstał zachowany do dziś kompleks bram masugata Otemon.
Zamek ma trójpoziomową strukturę. Na szczycie wzgórza znajdował się główny dziedziniec – honmaru – oraz drugi dziedziniec, ninomaru. Poniżej leżał trzeci dziedziniec, sannomaru, a jeszcze niżej dziedziniec zewnętrzny, otoczony fosami wypełnionymi wodą. Całkowita powierzchnia terenu zamku wynosiła około 500 000 metrów kwadratowych.
Górna połowa wzgórza jest całkowicie wzmocniona kamiennymi murami ishigaki, co sprawia, że przypomina ono kamienną piramidę. W niektórych miejscach wysokość tych murów przekracza 20 metrów.
Donżon tenshu znajduje się w północnej części głównego dziedzińca i ma formę wieży o trzech poziomach i trzech kondygnacjach. Należy on do najprostszego typu dokuritsushiki, ponieważ nie posiada żadnych dodatkowych przybudówek.
Ród Kyogoku zarządzał zamkiem aż do końca okresu Edo. W 1869 roku pożar zniszczył kilka wież. W 1871 roku, zgodnie z polityką nowego rządu Meiji, zamek został opuszczony i przekazany armii japońskiej. W 1877 roku wiele budowli rozebrano, a do naszych czasów zachowały się jedynie donżon oraz bramy Ote Ichinomon i Ote Ninomom. Wszystkie trzy obiekty mają status Ważnych Dóbr Kultury.
W 1919 roku górna część wzgórza została zakupiona przez miasto Marugame, gdzie otwarto park Kameyama. W 1943 roku donżon zamku otrzymał status „Skarbu Narodowego” na mocy dawnej ustawy o ochronie skarbów narodowych. W 1950 roku donżon został rozebrany, odrestaurowany i ponownie złożony. W 2006 roku Japońska Fundacja Zamków (Nihon Jokaku Kyokai) wpisała zamek Marugame na listę „100 wybitnych zamków Japonii”. Teren zamku ma status Narodowego Zabytku Historycznego. Zamek Marugame znany jest również pod nazwami Kameyama i Horai.
Zobacz także
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
-
Zamek Kishiwada
Słynny XIV-wieczny dowódca wojskowy Kusunoki Masashige (1294–1336), który posiadał rozległe ziemie na południe od terenów dzisiejszej Osaki, polecił jednemu ze swoich wasali, Kishiwada Osamu, zbudować ufortyfikowaną rezydencję. Rozkaz ten wykonano około 1336 roku. Te umocnienia stały się pierwszymi budowlami na miejscu, na którym później powstał zamek Kishiwada. Od samego początku zamek znajdował się w strategicznie ważnym położeniu — mniej więcej w połowie drogi między miastami Wakayama i Osaka, na południe od ważnego portu Sakai. Z powodu tego położenia w okresach działań wojennych wielokrotnie przechodził z rąk do rąk.
-
Zamek Kaminoyama
Zamek Kamino-yama znajdował się w centrum ważnego węzła logistycznego, pośrodku równiny Yonezawa, która stanowiła bramę do zachodniej części regionu Tohoku. To właśnie tutaj krzyżowały się drogi łączące obszary Aizu, Fukushima i Yamagata.
-
Zamek Imabari
Tōdō Takatora (1556–1630) w różnych okresach był wasalem znanych klanów: Azai, Oda, Toyotomi oraz Tokugawa. Brał udział w bitwie pod Anegawą (1570), w bitwie pod Shizugatake (1583), w inwazjach na Kiusiu i Koreę, w kampanii Sekigahara (1600) oraz w oblężeniu Osaki (1614–1615).
-
Zamek Iwakuni
Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
-
Zamek Gujo Hachiman
Zamek Gujo Hachiman znajduje się na górze Hachiman o wysokości 350 metrów, w pobliżu miejsca, gdzie łączą się rzeki Yoshidagawa i Kodaragava, a także niedaleko rzeki Nagaragawa. W okresie Sengoku obszar ten miał ogromne znaczenie strategiczne: znajdował się na ważnym skrzyżowaniu szlaków łączących prowincję Mino na południu z Morzem Japońskim na północy, a także prowincję Hida na wschodzie z prowincją Echizen na zachodzie.
