Yamamoto Kansuke, znany jako samurajski strateg i jeden z szanowanych 24 generałów Takedy Shingena, pochodził z regionu Mikawa, znanego z hodowli potężnych wojowników. Pomimo fizycznych wyzwań - ślepoty w jednym oku, kulawizny w jednej nodze i zniekształconej dłoni - Kansuke wyruszył na pielgrzymkę wojownika w wieku dwudziestu lat. Podróżując po całej krainie, doskonalił swoje umiejętności w zakresie strategii, taktyki, budowy zamków i prowadzenia wojny, angażując się w różne szkoły i formy szermierki.
Początkowo odrzucony przez klan Imagawa ze względu na swój wygląd, Kansuke znalazł uznanie i zaufanie jako lojalny wasal Takedy Shingena, który cenił jego intelekt i sprawność wojskową. Pnąc się po szczeblach kariery, Kansuke zasłużył na miejsce wśród dwudziestu czterech generałów Takedy, wykazując się męstwem podczas czwartej bitwy pod Kawanakajimą.
W październiku 1561 r., w obliczu wroga dowodzonego przez Uesugi Kenshina na górze Saijou, zagrażającego strategicznie ważnemu zamkowi Kaizu, Kansuke opracował "strategię dzięcioła". Czerpiąc inspirację z metody dzięcioła, zaproponował nocny atak, aby sprowokować oddziały Uesugi i zwabić je w dół góry do czekających poniżej sił Takeda.
Chociaż plan został zatwierdzony i oddziały weszły na górę, Uesugi, prawdopodobnie poinformowani przez szpiegów lub przewidujący manewr, zeszli już z przeciwnej strony, zaskakując Takedę niespodziewanym kontratakiem.
Zdając sobie sprawę z bezpośredniego zagrożenia dla lorda Shingena i biorąc na siebie odpowiedzialność za nieudany plan, Kansuke poprowadził dzielną, ale fatalną w skutkach samobójczą szarżę na główny obóz Uesugi. Pomimo odniesienia poważnych ran od włóczni i kul, Kansuke przeprowadził ostateczny, zdeterminowany atak na samurajów Uesugi, poświęcając przy tym swoje życie. Pomimo niepowodzenia, siły Takeda ostatecznie zwyciężyły, zmuszając Uesugi do odwrotu. W uznaniu jego odwagi i poświęcenia, Kansuke został uhonorowany pochówkiem na polu bitwy.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
