Kuroda Kanbei, znany również jako Kuroda Yoshitaka, a później jako Kuroda Josui, wyłonił się jako strateg wojskowy i daimyo w późnym okresie Sengoku. Uważany za bystry umysł strategiczny, odwagę i niezachwianą lojalność, pozostawił po sobie niezatarty ślad jako szanowany wojownik.
Urodzony w Himeji w 1546 roku, Kuroda Kanbei przejął przywództwo w rodzinie Kuroda w wieku 21 lat po śmierci swojego ojca, Mototaki, który służył jako starszy opiekun klanu Kodera z Himeji. Uznając dominację Ody Nobunagi, Kanbei zaproponował swojemu panu, Koderze Masamoto, sprzymierzenie się z siłami Ody. Pomimo skłonności Kodery do wspierania klanu Mori, który sprzeciwiał się Odzie, Kanbei, docierając do Toyotomi Hideyoshiego, zapewnił sobie bezpośrednią audiencję u Nobunagi. Jego strategiczne rady przyczyniły się do pomyślnego zdobycia Himeji, co doprowadziło do kapitulacji Kodery. Przyrzekając wierność klanowi Oda, Kanbei i strateg Takenaka Hanbei służyli jako doradcy Toyotomi Hideyoshiego.
W 1577 r. Kanbei został oskarżony przez Nobunagę o szpiegostwo, w wyniku czego jego dziewięcioletni syn Nagamasa został uprowadzony jako zakładnik. Na szczęście Takenaka Hanbei interweniował, ratując chłopca. Rok później, podczas misji dyplomatycznej w zamku Itami, Kanbei został schwytany, ale udało mu się uciec, odnosząc obrażenia, które pozostawiły go z trwałym utykaniem.
W późniejszych etapach okresu Sengoku Kuroda Kanbei wraz z synem nadal służyli Toyotomi Hideyoshiemu. Odegrali kluczowe role w kampaniach, w tym w inwazji na region Chugoku i kampanii Shikoku w 1585 roku. Podczas misji na Kyushu Kanbei, pod wpływem chrześcijańskiego daimyo Takayamy Ukona, na krótko przyjął chrześcijaństwo, przyjmując imię Don Simeon. Jednak z powodu rosnących obaw o obce wpływy wyrzekł się chrześcijaństwa i przyjął buddyjskie imię Josui.
Jako główny doradca bratanka Hideyoshiego, Kobayakawy Hideakiego, podczas Drugiej Kampanii Koreańskiej, Kanbei nawiązał bliskie relacje z Hideyoshim. Po śmierci Hideyoshiego, Kuroda przenieśli swoją lojalność do obozu Tokugawa, sprzymierzając się przeciwko przywódcy zachodnich lojalistów Ishidzie Mitsunariemu. W 1600 r. walczyli u boku Kato Kiyomasy w bitwie pod Sekigaharą. Po Sekigaharze Kanbei odmówił przyjęcia stanowiska w rządzie Tokugawa, ale wykorzystał swoje wpływy, aby ocalić ziemie klanu Shimazu i życie Otomo Yoshimune.
Zaangażowanie Kurody Kanbei w kluczowe wydarzenia okresu Sengoku i jego strategiczna przenikliwość znacząco wpłynęły na historię Japonii. Jego mądre rady przyczyniły się do sukcesów Hideyoshiego, pokazując nie tylko sprawność wojskową, ale także potencjalne poczucie humoru, czego przykładem jest jego charakterystyczny wybór noszenia miski owan jako hełmu.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
