Torii Mototada (1539 - 8 września 1600) był japońskim samurajem i daimyo, który żył w okresie Sengoku i późnym Azuchi-Momoyama. Był lojalnym sługą Tokugawy Ieyasu, a najlepiej zapamiętano go z bohaterskiej postawy podczas oblężenia Fushimi, wydarzenia, które odegrało kluczową rolę w kształtowaniu historii Japonii.
Wczesne życie i służba
Torii Mototada urodził się w Okazaki jako syn Torii Tadayoshiego. Jako dziecko został wysłany jako zakładnik do klanu Imagawa, gdzie służył Matsudairze Takechiyo (młodemu Tokugawie Ieyasu) jako stronnik. Po powrocie Ieyasu z niewoli Imagawa i późniejszym zjednoczeniu prowincji Mikawa, Mototada zyskał rozgłos jako jeden z jego najbardziej zaufanych generałów.
W 1572 r., po śmierci ojca, Mototada został głową rodziny Torii. W trakcie swojej kariery wojskowej brał udział w kilku znaczących bitwach, w tym:
- Oblężenie zamku Terabe (1558)
- Bitwa pod Anegawa (1570)
- Bitwa pod Mikatagaharą (1573), gdzie doznał obrażeń nogi, które uniemożliwiły mu poruszanie się przez całe życie.
- Bitwa pod zamkiem Suwahara (1574)
Podczas wojny Tenshō-Jingo (1582), toczonej między klanami Tokugawa i Hōjō o kontrolę nad prowincjami Kai, Shinano i Ueno, Mototada odegrał kluczową rolę w odparciu oddziału Hōjō liczącego 10 000 żołnierzy próbujących okrążyć siły Tokugawa w bitwie pod Kurokoma. Później, w 1585 r., dołączył do Ōkubo Tadayo i Hiraiwa Chikayoshi w oblężeniu zamku Ueda przeciwko klanowi Sanada, chociaż ich siły poniosły ciężkie straty.
Po konflikcie Toyotomi-Hōjō wziął udział w oblężeniu zamku Iwatsuki. Po przeniesieniu się Ieyasu do regionu Kantō, Mototada otrzymał 40,000-koku lenna w prowincji Shimōsa, co uczyniło go daimyo.
Oblężenie Fushimi (1600)
Wraz ze śmiercią Toyotomi Hideyoshi w 1598 r. doszło do walki o władzę między frakcją Tokugawa a lojalistami Toyotomi, dowodzonymi przez Ishidę Mitsunariego. W sierpniu 1600 r. szpiedzy poinformowali Mototadę, że Mitsunari zebrał armię liczącą 40 000 wojowników, aby pomaszerować przeciwko zamkowi Fushimi, ważnej twierdzy kontrolującej dostęp na wschód. W tym czasie Date Masamune bronił się przed Uesugi Kagekatsu na północy, podczas gdy Ieyasu pospieszył do Edo, aby zebrać swoje siły. Los kampanii Tokugawy zależał teraz od zdolności Mototady do utrzymania Fushimi.
Pomimo przewagi liczebnej 20 do 1, Mototada zdecydował się pozostać w zamku ze swoimi 1800 ludźmi, odmawiając opuszczenia swojego pana. Kiedy siły Mitsunariego zaatakowały, obrońcy walczyli dzielnie, utrzymując się przez 12 dni i zadając wrogowi tysiące ofiar. Gdy zamek upadł, pozostało tylko 10 samurajów, którzy zamiast się poddać, popełnili seppuku.
Dziedzictwo i wpływ
Przed śmiercią Mototada pozostawił ostatni list do swojego syna, Torii Tadamasy, w którym podkreślił niezachwianą lojalność klanu Torii wobec Tokugawy i poinstruował swoich potomków, aby służyli Tokugawie „zarówno podczas wzlotu, jak i upadku” z pokorą, nie szukając ani władzy, ani nagrody. Jego ostatnie słowa odzwierciedlają istotę samurajskiego kodeksu:
„Nie jest Drogą Wojownika szukanie ucieczki, nawet w czasach niebezpieczeństwa... Stanę tu przeciwko siłom całego kraju i umrę wspaniałą śmiercią”.
Poświęcenie Mototady dało Tokugawie Ieyasu czas potrzebny na zebranie 90-tysięcznej armii, co doprowadziło do zwycięstwa pod Sekigaharą - jednej z najkrwawszych i najbardziej decydujących bitew okresu Sengoku. Zwycięstwo to utorowało drogę do panowania Tokugawy nad Japonią, które trwało 268 lat.
Seppuku Mototady w Fushimi pozostaje jednym z najbardziej znanych aktów lojalności i honoru w historii samurajów. Wśród jego potomków był Ōishi Yoshio (1659-1703), przywódca Czterdziestu Siedmiu Rōninów, co jeszcze bardziej utrwaliło dziedzictwo rodziny Torii w historii Japonii.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
