Sakamoto Ryoma jest kluczową postacią w obaleniu szogunatu Tokugawa, czczoną jako jeden z największych bohaterów okresu Edo. Urodzony 3 stycznia 1836 roku w Kochi, w domenie Toda na Shikoku, Ryoma pochodził z rodu zamożnych piwowarów sake. Inwestycja jego pradziadka zapewniła rodzinie status samuraja kupieckiego, znanego jako Goshi, w hierarchii samurajów.
Od najmłodszych lat Ryoma wykazywał się wyjątkową sprawnością w walce na miecze, dzięki czemu zyskał przywilej wyjazdu do Edo w celu dalszego doskonalenia swoich umiejętności. Przeszedł szkolenie w prestiżowej szkole Hokushin Itto-Ryu, osiągając szanowaną rangę Shihan (mistrz instruktor), a następnie przekazując swoją wiedzę na temat technik miecza w tej samej instytucji. Po powrocie do Kochi w 1858 roku, Ryoma zastał Japonię zmagającą się z reperkusjami przybycia komodora Matthew C. Perry'ego w 1854 roku, co zburzyło narzuconą sobie izolację kraju i wywołało nastroje anty-zagraniczne i anty-Tokugawa.
Podczas gdy frakcje rebeliantów w Tosa, rodzinnej domenie Ryomy, początkowo opowiadały się za lokalnymi reformami, Ryoma był orędownikiem ogólnokrajowych zmian. Pomimo ryzyka śmierci (jak pokazało samobójstwo jego siostry), Ryoma sprzeciwił się rozkazom i namierzył Katsu Kaishu, prominentnego urzędnika Tokugawa, w celu zabójstwa. Jednak po konfrontacji z Kaishu, Ryoma uległ jego wizji modernizacji siły militarnej Japonii i zdecydował się zostać jego asystentem zamiast zabójcą. Razem stworzyli potężne siły morskie.
Najbardziej znaczący wkład Ryomy polegał na zjednoczeniu byłych przeciwników - klanów Satsuma i Choshu - tworząc koalicję, która ostatecznie zlikwidowała szogunat Tokugawa po 260 latach rządów.
Niestety, 10 grudnia 1867 roku Ryoma i jego towarzysz Nakaoka Shintaro padli ofiarą zasadzki w gospodzie Omiya w Kioto. Zabójcy, rzekomo z Shinsengumi, zaatakowali, śmiertelnie raniąc zarówno Ryomę, jak i Nakaokę. Ryoma zmarł z powodu odniesionych ran tej samej nocy, a Nakaoka zmarł dwa dni później. Pomimo oskarżeń i egzekucji w Shinsengumi, tożsamość napastników Ryomy pozostaje nieujawniona.
Dziedzictwo Ryomy przetrwało jako symbol bezinteresownego poświęcenia dla dobra Japonii. Jego zasady i przedwczesna śmierć uwieczniły go jako bohatera narodowego, czczonego do dziś.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
