Saito Dosan, znany jako "Żmija z Mino", zboczył z tradycyjnej ścieżki samuraja, rozpoczynając swoją podróż jako mnich. Urodzony w prowincji Yamashiro, znajdującej się w południowym regionie Kioto, Dosan zgromadził bogactwo jako handlarz olejem, a następnie służył pod dowództwem Nagai Nagahiro w Mino (Gifu). Ostatecznie stał się oddanym sługą Toki Yorinariego, gubernatora Mino, ostatecznie przejmując kontrolę nad klanem Toki i zdobywając władzę w Mino.
Ze swoją twierdzą w zamku Inabayama, później przemianowanym na zamek Gifu, Dosan odniósł znaczące zwycięstwo w 1547 roku, pokonując Odę Nobuhide, ojca słynnego Nobunagi, w bitwie pod Kanoguchi w pobliżu świątyni Entoku-ji w dzielnicy Moto-machi w mieście Gifu. Triumf ten podniósł rangę Dosana w kraju i utorował drogę do sojuszu między jego córką, No-hime, a synem Nobuhide, Nobunagą, poprzez małżeństwo.
Jednak pomimo swojej reputacji bezwzględnego taktyka, panowanie Dosana dobiegło końca, gdy jego własny syn, Yoshitatsu, obalił go w bitwie pod Nagaragawą w 1556 roku. Spekulacje dotyczące prawowitości Yoshitatsu jako syna Dosana i pogłoski o zamiarach Dosana przekazania kontroli nad Mino innemu synowi lub jego zięciowi, Nobunadze, podsycały konflikt. Yoshitatsu, okopany w zamku Sagiyama, zebrał większość samurajów klanu Saito, liczących około 17 500, przeciwko 2700 lojalnym zwolennikom Dosana. Niestety dla Dosana, oddziały wsparcia wysłane przez Nobunagę przybyły zbyt późno, by zmienić wynik bitwy.
Po porażce Komaki Genta odebrał Dosanowi głowę, która obecnie spoczywa w świątyni Jozai-ji w Gifu, niedaleko zamku Gifu, kończąc burzliwe życie Dosana w wieku 62 lat.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
