Imagawa Ujizane (1538 - 27 stycznia 1615) był japońskim daimyō, który żył w okresie Sengoku i wczesnym Edo. Został dziesiątą głową klanu Imagawa, podążając śladami swojego ojca, Imagawa Yoshimoto. Ujizane był ojcem Imagawy Norimochiego i Shinagawy Takahisy.
Urodzony w domenie Sunpu jako najstarszy syn Imagawy Yoshimoto, Ujizane w dzieciństwie nazywał się Tatsuomaru. W 1554 r. wzmocnił więzi polityczne poprzez małżeństwo z Lady Hayakawa, córką Hojo Ujiyasu, w ramach strategicznego sojuszu Kai-Sagami-Suruga. Oficjalnie odziedziczył przywództwo klanu w 1558 roku, kiedy jego ojciec przeszedł na emeryturę, aby skupić się na kampaniach wojskowych w prowincjach Tōtōmi i Mikawa.
Jednak w 1560 r., po śmierci ojca w bitwie pod Okehazamą, w Tōtōmi i Mikawa wybuchł chaos. Ujizane walczył o utrzymanie kontroli, ponieważ wielu wasali uciekło. Sytuacja pogorszyła się w 1568 r., kiedy zmarła jego babka, Jukei-ni, kluczowa postać polityczna w klanie. Ta strata otworzyła drzwi do ataków ze strony Takedy Shingena i Tokugawy Ieyasu.
W odpowiedzi Ujizane próbował zemścić się na klanie Takeda, nakładając embargo na sól, ale przyniosło to odwrotny skutek, gdy Uesugi Kenshin dostarczył sól Takedzie, przyspieszając upadek klanu Imagawa. W tym samym roku Shingen najechał Surugę, szybko zdobywając zamek Sunpu. Ujizane został zmuszony do ucieczki do zamku Kakegawa w prowincji Tōtōmi, ale po porażce w oblężeniu Kakegawy w 1569 r. sprzymierzył się z Tokugawą Ieyasu, mając nadzieję na odzyskanie kontroli nad Surugą.
Ujizane spotkał się później z Odą Nobunagą i Tokugawą Ieyasu w świątyni Sokoku-ji w 1575 r., co zostało odnotowane w „Shincho Koki” (Relacja Nobunagi). Brał również udział w bitwie pod Nagashino przeciwko klanowi Takeda. Ostatecznie rodzina Imagawa została poddanymi Tokugawy, a Ujizane posiadał rangę kōke (mistrza ceremonii).
Pomimo politycznych zawirowań, Ujizane był znany ze swoich wyrafinowanych zainteresowań kemari (tradycyjną japońską grą w piłkę) i poezją. Zmarł spokojnie w rodzinnej posiadłości w Shinagawie w 1615 roku.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
