Ii Naomasa, uznawany za jednego z Czterech Strażników klanu Tokugawa obok generałów Hondy Tadakatsu, Sakakibary Yasumasy i Sakai Tadatsugu, pochodził z wioski Hoda w prowincji Totomi (dzisiejsza zachodnia prefektura Shizuoka). Jego rodzina długo służyła Imagawie Yoshimoto, aż do jego śmierci w bitwie pod Okehazamą.
Urodzony jako syn Ii Naochiki, Naomasa musiał stawić czoła rodzinnym wstrząsom, gdy jego ojciec został niesprawiedliwie oskarżony o zdradę, co doprowadziło do jego wygnania, a następnie egzekucji przez syna Yoshimoto, Ujizane, w styczniu 1563 roku. W wieku trzech lat Naomasa, osierocony w wyniku tej tragedii, został przygarnięty przez rodzinę Tokugawa. Po śmierci macochy, Naotory, we wrześniu 1582 r., przejął przywództwo nad klanem Ii.
Rozpoczynając służbę dla rodu Tokugawa w połowie lat siedemdziesiątych XV wieku, Naomasa zyskał uznanie Tokugawy Ieyasu i został nagrodzony lennem w Omi (prefektura Shiga). W bitwie pod Nagakute w 1584 r. dowodził 3 tys. strzelców wyborowych i zapewnił sobie zwycięstwo nad siłami Ikedy Tsuneoki, zdobywając pochwałę od przywódcy przeciwnika, Toyotomi Hideyoshiego. Po tej bitwie matka Hideyoshiego została umieszczona pod opieką Naomasy jako zakładniczka, aby umocnić sojusz Toyotomi-Tokugawa.
Podczas oblężenia Odawary w 1590 r. Naomasa odegrał kluczową rolę w przełamaniu murów zamku, co doprowadziło do kapitulacji klanu Hojo. Jego wysiłki przyniosły mu zamek Minowa w Takasaki, Gunma, czyniąc go największym posiadaczem ziemskim wśród członków rodu Tokugawa.
W 1600 r., w bitwie pod Sekigaharą, Naomasa i jego zięć, Matsudaira Tadayoshi, zainicjowali śmiały atak na sprzymierzone z zachodnimi wojskami oddziały Ukita, mimo że początkowo nie byli pierwszymi w bitwie. Chociaż Naomasa przetrwał intensywny siedmiogodzinny konflikt, w ostatnich chwilach odniósł poważne obrażenia podczas pościgu za uciekającym klanem Shimazu. Pomimo osobistej opieki ze strony Ieyasu, uważa się, że rany odniesione w Sekigahara przyczyniły się do przedwczesnej śmierci Naomasy dwa lata później.
W uznaniu jego męstwa, Naomasa otrzymał ziemie we współczesnym Hikone. Nie lubiąc Ishidy Mitsunariego, byłego właściciela tego obszaru, do tego stopnia, że odmówił życia w jego cieniu, Naomasa kazał zburzyć zamek Ishidy na Sawayamie i usunąć znaczną ilość wierzchniej warstwy gleby z góry. Zamierzając założyć nowy zamek na górze Hikone, rozpoczął budowę, ale zmarł przed jej ukończeniem.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
