Honda Masashige, drugi syn zaufanego doradcy Tokugawy Ieyasu, Hondy Masanobu, rozpoczął służbę u boku ojca pod rządami Tokugawy Ieyasu, a później jego syna, przyszłego drugiego szoguna, Hidetady. W wieku 18 lat, w 1597 roku, Masashige brał udział w śmiertelnym sporze z Okabe Souhachi, co doprowadziło go do ucieczki. Następnie przez dwa lata służył daimyo Otani Yoshitsugu, a potem przez dwa lata Ukita Hideie. Pomimo jego niekonwencjonalnej ścieżki, jego szanowane nazwisko i reputacja wojownika otworzyły mu drzwi do różnych stanowisk.
Przez następne 14 lat Masashige służył różnym władcom w siedmiu regionach, ostatecznie zakładając oddział Kaga Honda w dzisiejszej prefekturze Ishikawa. Bitwa pod Sekigaharą pod koniec 1600 r. podzieliła naród na dwie frakcje, Wschód pod wodzą Tokugawy Ieyasu i Zachód pod wodzą Ishidy Mitsunariego. Pomimo walki po stronie opozycji, wyjątkowe osiągnięcia Masashige zwróciły uwagę Ieyasu.
Siły zachodnie zostały pokonane, a lord Ukita Hideie uciekł w bezpieczne miejsce, podczas gdy Masashige szukał schronienia w prowincji Omi (obecnie prefektura Shiga). Otrzymał oferty od lorda Kobayakawy Hideakiego i lorda Maedy Toshinagi, zanim dołączył do lorda Fukushimy Masanoriego. Dwa lata później przyjął znaczącą pozycję u Maedy Toshinagi, łącząc domy Maeda i Tokugawa.
W 1604 r. Masashige opuścił klan Maeda, by zostać głównym lennikiem daimyo Echigo, Uesugi Kagekatsu. Ożenił się z córką najwyższego rangą generała Uesugi, Naoe Kanetsugu, chcąc wzmocnić relacje między klanami Uesugi i Tokugawa. Po odbudowaniu zaufania polubownie rozstał się z Uesugi i powrócił do klanu Maeda w 1611 r., stając się pierwszą głową klanu Kaga Honda.
W 1614 r. wziął udział w zimowym oblężeniu Osaki, walcząc i ostatecznie przegrywając z Sanadą Nobushige (Yukimurą) w pobliżu kompleksu Sanada Maru na południe od zamku w Osace.
Niekonwencjonalny samuraj Honda Masashige zmarł w wieku 68 lat w 1647 roku. Był świadkiem ostatnich głównych bitew późnego okresu Sengoku, końca ery wojny domowej w Japonii i służył jako rozjemca między niektórymi z najważniejszych klanów w historii Japonii.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
