Hojo Tokimune, urodzony w rodzie szanowanych wojowników i mężów stanu, przeznaczony do rządzenia zarówno swoim klanem, jak i narodem, przyszedł na świat 5 czerwca 1251 roku. Jego ojciec, Hojo Tokiyori, służył jako piąty Shikken (regent) szoguna, a Tokimune przejął rolę ósmego regenta w wieku 18 lat. W tym czasie regenci Hojo posiadali znaczną władzę, skutecznie nadzorując nominalny szogunat.
Podobnie jak jego ojciec, Tokimune okazał się asertywnym przywódcą i sprytną postacią polityczną, posiadającą znaczną władzę i wpływy zarówno na dworze cesarskim, jak i szogunatu.
W styczniu 1268 r. Kubilaj Chan, przywódca Mongołów, wysłał wysłanników z wyraźnymi żądaniami podporządkowania Japonii jego rządom. Tokimune odpowiedział, odsyłając wysłanników bez odpowiedzi. Niezrażony Kubilaj Chan wysłał w ciągu kolejnych dwóch lat jeszcze czterech wysłanników, z których każdy spotkał się z taką samą stanowczą odmową ze strony Tokimune. Ten opór doprowadził do tego, że Mongołowie rozpoczęli inwazję na Japonię w 1274 roku. Przedsięwzięcie to zostało jednak udaremnione przez połączenie tajfunu i potężnej klasy japońskich wojowników samurajów. W następnym roku, 1275, kolejna delegacja pięciu przedstawicieli przybyła do Japonii i stanowczo odmówiła wyjazdu bez odpowiedzi. Tokimune kazał sprowadzić ich z Kyushu do siedziby rządu w Kamakurze, gdzie spotkał ich koniec. Nie otrzymawszy odpowiedzi od swoich wysłanników, Kubilaj Chan wysłał kolejnych pięciu, którzy zostali natychmiast straceni po przybyciu na miejsce. Sprowokowało to Mongołów do przeprowadzenia jeszcze większej inwazji w 1281 roku.
Tokimune, wojownik wyjątkowego kalibru i członek elity, odegrał kluczową rolę w opracowaniu strategii obronnej Japonii. Osobiście poprowadził swoich ludzi do walki z potężnymi Mongołami. Zdeterminowany, by wyeliminować wszelkie ślady tchórzostwa w swoich nowo utworzonych siłach samurajskich, zwrócił się o radę do mistrza zen Mugaku Sogen. Mugaku zaproponował, by samurajowie praktykowali zen w celu przezwyciężenia wewnętrznego źródła strachu. W rezultacie wpływ Tokimune stał się katalizatorem rozprzestrzeniania się buddyzmu zen w całej Japonii, zwłaszcza wśród samurajów.
20 kwietnia 1284 roku, w wieku 33 lat, Tokimune zmarł na gruźlicę i chorobę serca. Jego miejsce spoczynku znajduje się w świątyni Enkaku-ji w Yamanouchi w Kamakurze, obecnie uznawanej za skarb narodowy.
Zobacz także
-
Takeda Nobuyoshi
Takeda Nobuyoshi (1128–1186 lub później) był wybitnym japońskim panem samurajskim schyłkowego okresu Heian i wczesnego okresu Kamakura oraz założycielem rodu Takeda.
-
Tokugawa Iemochi
Tokugawa Iemochi (1846–1866) był czternastym siogunem siogunatu Tokugawów i sprawował władzę od 1858 roku aż do śmierci. Jego panowanie przypadło na burzliwe ostatnie lata siogunatu, kiedy Japonia mierzyła się z rosnącą presją mocarstw zachodnich oraz poważnymi wewnętrznymi konfliktami politycznymi.
-
Tokugawa Ienari
Tokugawa Ienari (1773–1841) był jedenastym siogunem siogunatu Tokugawów i sprawował władzę w latach 1787–1837, co czyni go najdłużej panującym siogunem z rodu Tokugawa. Był prawnukiem ósmego sioguna, Tokugawy Yoshimune.
-
Matsudaira Nobuyasu
Matsudaira Nobuyasu miał zaledwie dwadzieścia lat, gdy jego ojciec nakazał mu popełnić seppuku. Powodem nie była porażka w bitwie, lecz kryzys wewnątrz rodu Tokugawa, który stał się zbyt niebezpieczny, by go ignorować.
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
