Za założycieli zamku uważa się ród Onodera. Onodera byli pierwotnie niewielkim rodem z prowincji Shimotsuke i służyli Minamoto no Yoritomo (1147–1199), założycielowi pierwszego siogunatu. W walkach przeciwko rodowi Fujiwara z gałęzi Ōshū wyróżnili się i zostali nagrodzeni ziemiami w okolicach Yokote. Około XIV wieku Onodera przenieśli swoją stałą siedzibę do Yokote. Ich pierwotną twierdzą był zamek Numadate, lecz po serii starć z potężnym rodem Nambu przenieśli swoją bazę na miejsce dzisiejszego zamku Yokote. Prawdopodobnie właśnie wtedy powstały pierwsze umocnienia.
Za czasów Onodery Kagemichiego (1534–1597) ród osiągnął szczyt swojej potęgi. W wyniku udanych kampanii wojennych ich terytoria znacznie się powiększyły, a zamek Yokote został odbudowany i dodatkowo wzmocniony. Yokote było położone na 60-metrowym wzgórzu Shiroyama, obok którego płynęła rzeka Omonogawa (obecnie Yokotegawa), zapewniająca naturalną ochronę. Po przeciwnej stronie wzgórza znajdował się staw, za którym wznosiło się pasmo górskie. Przestrzeń między rzeką a wzgórzem stała się idealnym miejscem dla miasta zamkowego (jōkamachi). Wzgórze Shiroyama składało się z dwóch szczytów. Na południowym znajdował się główny dziedziniec (honmaru), natomiast drugi dziedziniec (ninomaru) zajmował sąsiedni, znacznie większy szczyt – około 100 metrów długości i 50 metrów szerokości. W przełęczy między nimi znajdował się trzeci dziedziniec (sannomaru). W obrębie drugiego dziedzińca zbudowano pałac, w którym rezydowali panowie zamku.
Za rządów kolejnego przywódcy rodu, Onodery Yoshimichiego (1566–1646), ziemie rodu były atakowane przez sąsiednie klany – Mogami, Ando i Tozawa – a także cierpiały z powodu buntów drobnych wasali. W rezultacie Onodera utracili część swoich terytoriów. Po zwycięstwie w kampanii pod Odawarą w 1590 roku Toyotomi Hideyoshi zmusił północnych daimyō do podporządkowania się i złożenia przysięgi wierności. Prawa rodu Onodera do ziem wokół Yokote zostały potwierdzone. Wkrótce jednak na terenach Onodera wybuchło wielkie powstanie chłopskie, spowodowane niezadowoleniem z reform gruntowych Hideyoshiego. Hideyoshi obwinił Yoshimichiego za bunt, skonfiskował znaczną część jego ziem i przekazał je Mogami Yoshiakiemu. Yoshimichi nie podporządkował się, co doprowadziło do serii starć zbrojnych między nim a Yoshiakim.
Podczas kampanii pod Sekigaharą w 1600 roku zarówno ród Onodera, jak i Mogami początkowo poparli Tokugawę Ieyasu. Gdy jednak wspierający Koalicję Zachodnią ród Uesugi zaatakował ziemie Mogami, Onodera Yoshimichi dostrzegł szansę na odzyskanie utraconych terenów i opowiedział się po stronie Uesugi. Po zwycięstwie Ieyasu w bitwie pod Sekigaharą ród Onodera został pozbawiony posiadłości w Yokote i przeniesiony do prowincji Iwami. Ziemie wokół zamku Yokote przyznano rodowi Satake. Ich główną twierdzą był zamek Kubota, natomiast Yokote pełniło funkcję zamku pomocniczego. Satake wzmocnili i rozbudowali zamek.
Zamek uniknął rozbiórki na mocy edyktu z 1615 roku „jedna prowincja – jeden zamek”, ponieważ zajmował strategicznie ważną pozycję na południowej flance terytorium Satake, a siogunat zezwolił na jego zachowanie. W okresie Edo zamek kilkakrotnie zmieniał administratorów; zarządzały nim rody Satake, Date, Suda i Tomura. W 1868 roku podczas walk wojny Boshin został niemal całkowicie zniszczony przez pożar.
Obecnie zachowały się jedynie ślady ziemnych umocnień oraz fragmenty kamiennych i ziemnych murów. W 1965 roku na terenie dawnego drugiego dziedzińca (ninomaru) wzniesiono trzykondygnacyjny donżon z żelbetu, który służy jako muzeum i punkt widokowy. Został on wzorowany na głównej wieży zamku Okazaki. Ponieważ historyczny zamek Yokote, podobnie jak zamek Kubota, nigdy nie posiadał głównej wieży, donżon ten uznaje się za jedną z tzw. „fałszywych” rekonstrukcji.
Na terenie dawnego głównego dziedzińca (honmaru) stoi dziś półopuszczona świątynia shintō z 1879 roku, będąca filią głównej świątyni w Akicie, poświęconej rodowi Satake. Uważa się, że do jej budowy wykorzystano elementy nielicznych zachowanych struktur zamkowych. W dawnym mieście zamkowym do dziś zachowało się kilka rezydencji samurajskich z okresu Edo.
Zobacz także
-
Zamek Yokote
Za założycieli zamku uważa się ród Onodera. Onodera byli pierwotnie niewielkim rodem z prowincji Shimotsuke i służyli Minamoto no Yoritomo (1147–1199), założycielowi pierwszego siogunatu. W walkach przeciwko rodowi Fujiwara z gałęzi Ōshū wyróżnili się i zostali nagrodzeni ziemiami w okolicach Yokote. Około XIV wieku Onodera przenieśli swoją stałą siedzibę do Yokote. Ich pierwotną twierdzą był zamek Numadate, lecz po serii starć z potężnym rodem Nambu przenieśli swoją bazę na miejsce dzisiejszego zamku Yokote. Prawdopodobnie właśnie wtedy powstały pierwsze umocnienia.
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
-
Zamek Kishiwada
Słynny XIV-wieczny dowódca wojskowy Kusunoki Masashige (1294–1336), który posiadał rozległe ziemie na południe od terenów dzisiejszej Osaki, polecił jednemu ze swoich wasali, Kishiwada Osamu, zbudować ufortyfikowaną rezydencję. Rozkaz ten wykonano około 1336 roku. Te umocnienia stały się pierwszymi budowlami na miejscu, na którym później powstał zamek Kishiwada. Od samego początku zamek znajdował się w strategicznie ważnym położeniu — mniej więcej w połowie drogi między miastami Wakayama i Osaka, na południe od ważnego portu Sakai. Z powodu tego położenia w okresach działań wojennych wielokrotnie przechodził z rąk do rąk.
-
Zamek Kaminoyama
Zamek Kamino-yama znajdował się w centrum ważnego węzła logistycznego, pośrodku równiny Yonezawa, która stanowiła bramę do zachodniej części regionu Tohoku. To właśnie tutaj krzyżowały się drogi łączące obszary Aizu, Fukushima i Yamagata.
-
Zamek Imabari
Tōdō Takatora (1556–1630) w różnych okresach był wasalem znanych klanów: Azai, Oda, Toyotomi oraz Tokugawa. Brał udział w bitwie pod Anegawą (1570), w bitwie pod Shizugatake (1583), w inwazjach na Kiusiu i Koreę, w kampanii Sekigahara (1600) oraz w oblężeniu Osaki (1614–1615).
-
Zamek Iwakuni
Kikkawa Hiroie (1561–1625) był wnukiem słynnego daimyo Mori Motonariego i wasalem klanu Mori. Pod dowództwem Mori Terumoto walczył w obu wyprawach koreańskich i brał udział w obronie zamku Ulsan. Podczas bitwy pod Sekigaharą Hiroie znajdował się ze swoją trzytysięczną armią po stronie Koalicji Zachodniej; jednak jeszcze przed rozpoczęciem bitwy wysłał Tokugawie Ieyasu tajną wiadomość, w której oświadczył, że nie zamierza walczyć z wojskami Tokugawy. W wyniku jego bezczynności do bitwy nie mogło również przystąpić 15 tysięcy żołnierzy dowodzonych przez Mori Hidemoto, ponieważ Hiroie zablokował im drogę.
