Po śmierci Kusunokiego Masashige w bitwie pod Minatogawa jego syn, Kusunoki Masatsura, kontynuował jego dzieło, wspierając południowy dwór cesarski w wojnie okresu Nanboku-chō. Podjął się kontynuacji dziedzictwa ojca nie tylko jako obowiązku, ale także jako sposobu na pozostanie wiernym ideałom, za które Masashige oddał życie.
Po klęsce poniesionej w 1336 roku w walce z Nittą Yoshisadą, Ashikaga Takauji całkowicie odbudował swoje siły i zapewnił sobie poparcie trzech potężnych klanów z Kyushu: Sōni, Shimazu i Otomo. Ponadto otrzymał znaczne posiłki z wyspy Shikoku pod dowództwem Hosokawy. Po wzmocnieniu swojej armii Ashikaga Takauji wyruszył na Kioto.
Zamek Tihaya został zbudowany przez Kusunoki Masashige na szczycie góry Kongo, oddzielonej od sąsiednich wzgórz głębokim wąwozem. Sam teren stanowił naturalną ochronę, dzięki czemu miejsce to było niezwykle dogodne do obrony.
Kusunoki Masashige, bohater powstania Genko (1331–1333), był utalentowanym dowódcą i pomysłowym strategiem. Dwa oblężenia zamków, w których pełnił rolę obrońcy, zapisały się złotymi zgłoskami w historii japońskiej sztuki wojennej.
Po śmierci Minamoto no Yoshinaki wojna Genpei wkroczyła w ostatnią fazę, która jest ściśle związana z postacią Minamoto no Yoshitsune. 13 marca 1184 roku wraz ze swoim bratem Noriyori wyruszył, aby dokończyć to, czego nie udało się osiągnąć ich kuzynowi: ostatecznie pokonać klan Taira.
Minamoto no Yorimasa nie potrzebował szczególnego pretekstu, aby jego narastająca wrogość wobec rodu Taira przerodziła się w otwarty bunt. Na dworze znajdował się również niezadowolony książę Mochihito, drugi syn byłego cesarza Go-Shirakawy. Już dwukrotnie pominięto go przy wyborze następcy tronu. Drugi raz stało się to w roku 1180, kiedy na tron wprowadzono młodego Antoku. W ten sposób Taira no Kiyomori, przywódca rodu Taira, został dziadkiem cesarza.
