Minamoto no Yoshitsune był synem Minamoto no Yoshitomo i jego drugiej żony, Tokiwy Gozen, a także młodszym przyrodnim bratem Minamoto no Yoritomo, założyciela pierwszego siogunatu, który niegdyś poniósł klęskę w walce z klanem Taira. Yoshitsune spędził dzieciństwo na wygnaniu w świątyni Kuramayama. Według legendy studiował tam nie tyle buddyjskie sutry, ile sztuki wojenne. W wieku piętnastu lat wstąpił na służbę u gubernatora Mutsu, Fujiwary Hidehiry.
Podczas swoich wędrówek spotkał porywczego mnicha-olbrzyma Musashibō Benkeia, który stał się jego wiernym przyjacielem i wasalem. Po bitwie pod Fujigawa Yoshitsune dołączył do Yoritomo, lecz w pełni wykazał się dopiero w 1184 roku, podczas wojny z Kiso Yoshinaką. W bitwach pod Ichi-no-Tani i Yashimą zaprezentował bezgraniczną odwagę i wyjątkowy talent wojskowy.
Po upadku klanu Taira w 1185 roku Yoshitsune stał się najpopularniejszym dowódcą wojskowym w Japonii. Wywołało to niezadowolenie Yoritomo, który rozkazał go zabić — najpierw potajemnie, a następnie jawnie, po tym jak Yoshitsune uciekł — oskarżając go o spisek przeciwko siogunatowi. Przez cztery lata Yoshitsune ukrywał się z niewielką grupą wiernych towarzyszy w różnych prowincjach, aż znalazł schronienie u swojego dawnego protektora, Hidehiry. Jednak po jego śmierci w 1189 roku synowie Hidehiry wypowiedzieli Yoshitsune wojnę. Otoczony przez wrogów we własnym domu, Yoshitsune popełnił samobójstwo, podczas gdy wierny Benkei walczył przy wejściu, umierając na stojąco, przeszyty strzałami i pokryty krwią. Mimo sławy zdobytej jako pogromca Tairy — sławy, która uczyniła go jednym z najsłynniejszych dowódców swojej epoki — zapisał się w pamięci późniejszych pokoleń przede wszystkim jako bohater niesłusznie oskarżony i tragicznie poległy.
Jego biografia została szczegółowo opisana w Opowieści o rodzie Heike. Motywy, wątki i obrazy tej kroniki historycznej stały się później podstawą śpiewanych eposów niewidomych bajarzy — gunki — a także sztuk teatralnych. Sztuki wizualne — malarstwo, drzeworyty, netsuke — również często sięgały po temat życia Minamoto no Yoshitsune.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
