Podczas gdy wielu samurajów jest pamiętanych ze względu na ich sprawność bojową, Ota Gyuichi zapisał się w historii dzięki swojemu wkładowi literackiemu.
Urodzony w 1527 roku w wiosce Ajiki, obecnie części Kita Ku w mieście Nagoya, Ota Gyuichi, znany również jako Ota Matasuke Nobusada, został wychowany w świątyni Jokan-Ji, zanim stał się cenionym samurajem w siłach Oda. Służył jako ceniony administrator, zdobywając zaufanie Ody Nobunagi.
Znany ze swoich umiejętności łuczniczych, Gyuichi zyskał uznanie Nobunagi za swoje wyczyny na polu bitwy. Podczas jednej z bitew wspiął się na kryty strzechą dom, by zasypać wroga strzałami, co przykuło uwagę Nobunagi i doprowadziło do sesji instruktażowych łucznictwa.
Jednak prawdziwe dziedzictwo Gyuichiego leży w jego pismach. Jego najsłynniejsze dzieło, "Shincho Koki" lub "Kroniki Lorda Nobunagi", zawiera relację z pierwszej ręki na temat działań i osiągnięć Nobunagi. Zaangażowanie Gyuichiego w dokładność rozszerzyło się na pionierskie dziennikarstwo śledcze, przeprowadzając wywiady z osobami zaangażowanymi w ważne wydarzenia, takie jak śmierć Nobunagi.
Chociaż znaczna część oryginalnej pracy Gyuichiego zaginęła podczas bombardowań w czasie II wojny światowej, zachowały się kopie "Shincho Koki", a także pamiętnik jego rodziny "Ota-ke Bon". Pisma te znacząco wzbogaciły współczesne rozumienie japońskiego okresu Sengoku i jego kluczowych postaci, w tym Ody Nobunagi.
"Shincho Koki" przyniósł Gyuichiemu sławę, ale napisał on również prace na temat Toyotomi Hideyoshi i bitwy pod Sekigaharą. Jego ostatnie miejsce spoczynku znajduje się w świątyni Funichi w mieście Ikeda w Osace. Ota Gyuichi nie tylko pojawiał się w książkach historycznych - był ich autorem.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
