Nagamori wyróżniał się niezwykłym talentem dyplomatycznym i administracyjnym, pozostając jednocześnie odważnym wojownikiem. Uważa się, że pochodził ze wsi Mashita w prowincji Owari, która dziś stanowi część prefektury Aichi. Był wasalem Ody Nobunagi, a później służył Toyotomi Hideyoshiemu. W bitwie pod Komaki–Nagakute w 1584 roku Nagamori zdobył co najmniej dwie głowy przeciwników. Później powierzono mu nadzór nad ważnymi pracami publicznymi, w tym odbudową zamku Fushimi i budową dużych mostów Sanjō i Gojō w Kioto.
W 1585 roku Hideyoshi otrzymał tytuł kampaku — regenta cesarskiego — i utworzył „Radę Pięciu Komisarzy” (go-bugyō) do zarządzania sprawami państwa. Mashita Nagamori wszedł w skład rady razem z Ishidą Mitsunarim, Asano Nagamasą, Natsuką Masaie i Maedą Gen’i. Zdolności dyplomatyczne Nagamoriego ujawniły się podczas negocjacji z Uesugim Kagekatsu, który ostatecznie zgodził się odwiedzić Hideyoshiego w Kioto. Podczas kampanii odawarskiej przeciwko klanowi Hōjō to właśnie wysiłki Nagamoriego zapewniły lojalność daimyō Date Masamune.
Realizując projekt reformy gruntów Hideyoshiego, Nagamori przeprowadził badania katastralne w prowincji Ōmi w 1591 roku oraz w Awa i Hitachi w 1595 roku. Za sukces w tej misji otrzymał zamek Koriyama w prowincji Yamato oraz rozległe ziemie o dochodzie 200 000 koku ryżu. Jako jeden z go-bugyō Nagamori brał również udział w inwazji Hideyoshiego na Koreę w 1592 roku.
Po śmierci Hideyoshiego, gdy wybuchła walka o władzę między Ishidą Mitsunarim a Tokugawą Ieyasu, wydawało się, że Nagamori waha się w wyborze strony. Ieyasu osobiście go odwiedził, próbując skłonić go do przyłączenia się do koalicji wschodniej. Jednak gdy w 1600 roku rozpoczęła się kampania Sekigahara, Nagamori wraz z nominalnym przywódcą koalicji zachodniej, Mōrim Terumoto, wolał schronić się w zamku Osaka, aby chronić dziedzica Hideyoshiego — Toyotomiego Hideyoriego.
Istnieje teoria, że mimo formalnego wsparcia dla koalicji zachodniej Nagamori potajemnie przekazywał Ieyasu informacje o ruchach wojsk. Tłumaczy to fakt, że po zwycięstwie koalicji wschodniej Ieyasu oszczędził mu życie. Niemniej jednak odebrał mu tytuły i ziemie, a następnie wysłał go do zamku Iwatsuki, by służył Korikiemu Kiyonadze, wasalowi klanu Tokugawa.
Podczas zimowej kampanii Osaki w 1614 roku Nagamori otrzymał rozkaz szpiegowania zwolenników Hideyoriego na rzecz siogunatu Tokugawa. Możliwe, że to właśnie doprowadziło do tragicznych wydarzeń rok później.
W czasie letniej kampanii Osaki w 1615 roku syn Nagamoriego, Mashita Moritsugu, służył Yoshinao, synowi Ieyasu. Jednak uciekł i dołączył do obrońców zamku Osaka. Badacze do dziś dyskutują nad motywami jego działania: jedni uważają, że Moritsugu był oburzony „zdradą” ojca podczas zimowej kampanii i chciał „przywrócić honor rodziny”, inni sądzą, że został wysłany jako szpieg i rzekomo miał na to zgodę Yoshinao. Tak czy inaczej, kolejne wydarzenia wskazują, że Tokugawa Ieyasu był skrajnie niezadowolony z postępowania Moritsugu. Rozkazał 71-letniemu Mashicie Nagamoriemu popełnić seppuku. Sam Moritsugu zginął w bitwie o zamek. Nagamori został pochowany w świątyni Anrakuji w prefekturze Saitama.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
