Katsumoto urodził się w rodzinie Katagiri Naomasa, pochodzącej ze starego i szlachetnego rodu. Klan Katagiri służył pierwszym szogunom z rodu Minamoto przez ponad pięć wieków i posiadał ziemie w północnej części prowincji Shinano.
Od młodych lat Katsumoto służył pod rozkazami Toyotomiego Hideyoshiego i po raz pierwszy zasłynął w bitwie pod Shizugatake w 1583 roku. Za odwagę został włączony do słynnej grupy „Siedmiu Włóczni Shizugatake” („Shizugatake no Shichihon Yari”). W 1587 roku wziął udział w kampanii podboju wyspy Kyushu i w nagrodę otrzymał ziemie w okolicach Ibaraki w prowincji Settsu.
Mimo szlachetnego pochodzenia i zasług wojennych, kariera Katsumoto rozwijała się wolniej niż u innych członków „Siedmiu Włóczni”, takich jak Kato Kiyomasa czy Fukushima Masanori. Hideyoshi wolał zatrzymać go w Osace i nie wysyłał na odległe wyprawy. Po śmierci Hideyoshiego w 1598 roku stanowisko oficjalnego opiekuna jego młodego następcy, Toyotomiego Hideyoriego, powierzono początkowo Maedzie Toshiie, lecz po jego śmierci w następnym roku funkcję tę objął Katsumoto. Z urzędem tym wiązał się dochód w wysokości 28 000 koku ryżu z posiadłości w Tatsuta w prowincji Yamato.
Podczas kampanii Sekigahary w 1600 roku Katsumoto zachował neutralność. Niemniej jednak, po zwycięstwie armii wschodniej Tokugawa Ieyasu nadał mu nowe ziemie i zwiększył jego dochody. Wkrótce potem Katsumoto został mianowany szambelanem rodu Toyotomi, choć niektóre źródła określają go jako szefa sztabu. Przez następne piętnaście lat starał się pośredniczyć w pojednaniu między Tokugawą Ieyasu a panią Yodo (Yodogimi), matką Toyotomiego Hideyoriego.
Po zawarciu pokoju kończącego tzw. „zimową kampanię Osaki” w 1615 roku, wojska Tokugawy zaczęły zasypywać fosy wokół zamku Osaka, twierdząc, że fortyfikacje są już niepotrzebne. Pani Yodo oskarżyła Katagiri Katsumoto o zdradę wobec rodu Toyotomi i usunęła go ze służby. Katsumoto wycofał się do swojej posiadłości, ale podczas późniejszego oblężenia Osaki w tym samym roku część jego wojowników walczyła po stronie Tokugawy.
Katsumoto zmarł dwadzieścia dni po upadku zamku Osaka. Powszechnie uważa się, że popełnił samobójstwo, żałując, że nie zdołał pogodzić zwaśnionych stron. Jego bezpośrednia linia rodu wygasła w XVII wieku, ale potomkowie jego młodszego brata zachowali nazwisko Katagiri. Pozostawali daimyō aż do restauracji Meiji, a następnie nosili arystokratyczny tytuł wicehrabiego (shishaku) do czasu zniesienia systemu stanowego w 1946 roku.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
