Sadamasa był synem Okudairy Sadayoshiego i brał udział w kilku bitwach pod dowództwem Tokugawy Ieyasu, odznaczając się w bitwie pod Anegawą w 1570 roku, gdzie zdobył dwie głowy. Około 1572 roku został zmuszony do przejścia na służbę klanu Takeda, lecz po śmierci Takedy Shingena w 1573 roku wrócił do Tokugawy, opuszczając zamek Tsukude wraz ze swoimi ludźmi. W wyniku jego dezercji Takeda Katsuyori nakazał stracić żonę i brata Sadamasy, którzy byli przetrzymywani jako zakładnicy.
Tokugawa Ieyasu pozwolił Sadamasie poślubić swoją najstarszą córkę, Kame-hime. W nagrodę otrzymał zamek Nagashino i zasłynął podczas jego oblężenia w 1575 roku, skutecznie odpierając wszystkie ataki wojsk Katsuyoriego. Kampania ta zakończyła się wielką bitwą pod Nagashino.
Oda Nobunaga był tak pod wrażeniem dowódczych umiejętności Sadamasy, że podarował mu znak „nobu” ze swojego własnego imienia. Po tym Sadamasa przyjął nowe imię — Nobumasa. Za udział w kampanii otrzymał również od Ieyasu cenny miecz Daihannya, nazwany na cześć buddyjskiej sutry. Ostrze zostało wykonane przez Osafune Nagamitsu w okresie Kamakura, należało do szogunów Ashikaga, a następnie trafiło do Ody Nobunagi, który podarował je Tokugawie Ieyasu po bitwie pod Anegawą.
Gdy Ieyasu w 1590 roku przeniósł się do regionu Kantō, Sadamasa otrzymał ziemie w prowincji Kōzuke o dochodzie 30 000 koku ryżu. W kampanii 1600 roku uczestniczył w oblężeniu zamku Ueda pod dowództwem Tokugawy Hidetady.
W 1601 roku Sadamasa został przeniesiony do prowincji Mino, gdzie zbudował zamek Kano i przekazał fundusze na budowę świątyni Kano Tenmangu. W 1602 roku przeszedł na emeryturę i przekazał zamek swojemu trzeciemu synowi, Okudairze Tadamasie. Jego córka poślubiła Okubo Tadatsune.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
