Okubo Tadayo (1532 - 28 października 1594) był generałem samurajów, który służył Tokugawie Ieyasu w okresie Azuchi-Momoyama, a później został daimyo domeny Odawara we wczesnym okresie Edo.
Urodzony w prowincji Mikawa (dzisiejsze Okazaki, prefektura Aichi), Tadayo był najstarszym synem Okubo Tadakazu, dziedzicznego lennika klanu Tokugawa. Znany był również pod przydomkiem „Shinjuro”. Jako jednemu z szesnastu generałów Ieyasu powierzono mu obronę zamku Futamata w prowincji Totomi i odegrał kluczową rolę w kilku ważnych bitwach.
W 1564 r. Tadayo walczył w bitwie pod Azukizaka przeciwko Ikko-ikki w prowincji Mikawa. Podczas bitwy pod Mikatagaharą w 1573 r. wraz z Amano Yasukage poprowadził niewielką, ale skuteczną grupę piechurów Tokugawy i strzelców wyborowych w niespodziewanym ataku na obóz Takeda, powodując zamieszanie w ich szeregach.
W 1574 r., gdy odkryto, że Oga Yashiro, pomniejszy urzędnik Tokugawa, spiskuje z klanem Takeda w celu obalenia Ieyasu, Tadayo otrzymał zadanie wyeliminowania go. Działając na polecenie sędziego Okazaki, Ooka Tadasuke, Tadayo szybko schwytał Yashiro, paradował z nim po zamku Hamamatsu, a następnie przeprowadził brutalną egzekucję - okaleczając go żywcem piłą. Rozkazał również ukrzyżować żonę i dzieci Yashiro jako ostrzeżenie dla innych potencjalnych zdrajców.
Tadayo towarzyszył Ieyasu w prawie wszystkich jego kampaniach wojskowych, w tym w bitwie pod Nagashino w 1575 roku. Po zabójstwie Ody Nobunagi w 1582 r. Ieyasu rozszerzył swoją kontrolę na prowincję Shinano, wyznaczając Tadayo do nadzorowania operacji z zamku Komoro.
Po bitwie pod Odawarą w 1590 r. Ieyasu został przeniesiony do regionu Kanto przez Toyotomi Hideyoshiego. W nagrodę za swoją służbę Tadayo został podniesiony do rangi daimyo i otrzymał domenę Odawara z dochodem w wysokości 45 000 koku. Rządził tam aż do śmierci w 1594 r., po której jego następcą został jego syn, Okubo Tadachika.
Zobacz także
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
Hojo Shigetoki
Hōjō Shigetoki, trzeci syn Hōjō Yoshitokiego, był jeszcze bardzo młody — miał zaledwie pięć lat — gdy jego dziad Tokimasa został pierwszym przedstawicielem klanu Hōjō, który objął urząd regenta przy siogunie.
