Kondo Isami, wysoko wykwalifikowany szermierz i dowódca Shinsengumi, urodził się w Kami-Ishihara, osobliwej wiosce rolniczej w Chofu w zachodnim Tokio, pod nazwiskiem Miyagawa Katsugoro. Jego podróż do kasty samurajów rozpoczęła się, gdy adoptował go Kondo Shusuke. Katalizatorem tej adopcji była dzielna obrona rodzinnego domu w wieku 13 lat przed bandą rabusiów.
Wykazując się wyjątkowymi umiejętnościami szermierczymi, Kondo został czwartym mistrzem Tennen Rishin-Ryu w 1861 roku. Następnie, w 1863 roku, szogunat Tokugawa zatrudnił 234 roninów jako ochroniarzy szoguna Iemochi. Kondo i jego współpracownicy, początkowo należący do Roshigumi, służyli jako policja pod rządami Tokugawy w Kioto. Grupa ta ostatecznie przekształciła się w osławione Shinsengumi, któremu przypisuje się odkrycie i stłumienie potencjalnej rebelii podczas incydentu Ikedaya.
Choć Kondo i Shinsengumi byli uznawani za odważnych bohaterów, zyskali rozgłos dzięki swojej bezwzględnej taktyce, często eliminując postrzeganych przeciwników w celu realizacji swoich planów. Wewnętrzne spory i zabójstwa w grupie jeszcze bardziej nadszarpnęły ich reputację. W szczególności Kondo Isami był zamieszany w zabójstwo męża stanu Sakamoto Ryomy.
Upadek szogunatu Tokugawa doprowadził do wojny Boshin, podczas której Shinsengumi, w tym Kondo, wzięli udział w bitwie pod Toba-Fushimi. Kondo odniósł obrażenia od ostrzału w tym konflikcie, a także walczył w bitwie pod Koshu-Katsunuma, zanim poddał się siłom cesarskim.
Po schwytaniu, Kondo spędził 20 dni w więzieniu w Itabashi w Tokio, zanim 17 maja 1868 r. został stracony na terenie Itabashi. Jego grób i kamień pamiątkowy są świadectwem jego spuścizny. Kondo Isami, w wieku 33 lat, został pochowany w świątyni Ryugen-ji w tokijskiej dzielnicy Mitaka, podczas gdy jego odcięta głowa, początkowo wystawiona na widok publiczny, została później skradziona i dyskretnie pochowana w małym kopcu za Hozo-ji, starożytną świątynią w Okazaki w prefekturze Aichi.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
