Hosokawa Fujitaka, znany również jako Yusai, był szanowanym daimyo, poetą i uczonym, który początkowo służył 13. szogunowi Ashikaga, Yoshiteru, a później 15. szogunowi, Yoshiaki, zanim związał się z Odą Nobunagą.
Urodzony jako drugi syn Mitsubichi Harukazu w spokojnej wiosce Higashiyama w Kioto, został adoptowany przez swojego wuja, Hosokawa Mototsune, w wieku siedmiu lat. Jego niezwykła inteligencja stała się widoczna już we wczesnym dzieciństwie.
Będąc bliskim doradcą szogunatu Ashikaga, Yusai skrzyżował ścieżki z Odą Nobunagą podczas upadku Ashikaga. Aktywnie uczestniczył w bitwach Nobunagi w centralnej Japonii i Kioto, znacząco przyczyniając się do zjednoczenia kraju. Aby wzmocnić więzi między zaufanymi doradcami, Nobunaga zaaranżował małżeństwa, takie jak to córki Akechi Mitsuhide z synem Yusai, Tadaoki.
W 1582 r., po ataku Akechi Mitsuhide na Honno-ji, w wyniku którego zginął Nobunaga, Yusai i Tadaoki, zbulwersowani działaniami Mitsuhide, odmówili pomocy. Po śmierci Nobunagi Yusai został kapłanem.
Przed bitwą pod Sekigaharą, do Yusai i jego syna zbliżył się Ishida Mitsunari, jednak Yusai i jego syn mądrze ukryli swoje zamiary. Plan Mitsunariego, by przejąć rodziny daimyo w Osace, w tym rodzinę Yusai, doprowadził do tragedii. Synowa Yusai, Gracia, stawiła opór, co doprowadziło do jej śmierci i skłoniło wielu daimyo do przyłączenia się do sił wschodnich dowodzonych przez Tokugawę.
W oczekiwaniu na bitwę pod Sekigaharą, Yusai, poinformowany o śmierci synowej i posunięciach Mitsunariego, ufortyfikował zamek Tanabe. Przeciwstawiając się przeciwnościom, 67-letni uczony i poeta bronił zamku z 500 ludźmi przeciwko 15 000 żołnierzy. Byli uczniowie wśród atakujących, szanując swojego nauczyciela, połowicznie zaangażowali się w oblężenie. Posiadanie przez Yusai rzadkich książek poetyckich skłoniło go do ich ochrony, podkreślając jego oddanie sztuce i wiedzy nawet w obliczu wojny.
Pomimo rad cesarskiego dworu, by się poddać, Yusai, dostojny samuraj, odmówił. Dwumiesięczne oblężenie odwróciło uwagę 15 000 zachodnich żołnierzy od Sekigahary. Tymczasem jego syn Tadaoki reprezentował klan Hosokawa na polu bitwy.
Po Sekigaharze Yusai przeszedł na emeryturę, umierając w wieku 78 lat i znajdując miejsce spoczynku w Kioto. Jako mistrz sztuk walki, literatury, ceremonii parzenia herbaty i poezji, Yusai pozostawił po sobie dziedzictwo głębokiej wiedzy w zakresie gier strategicznych, kuchni, sztuk widowiskowych oraz sztuk walki i kultury.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
