Hijikata Toshizo, zastępca dowódcy osławionego Shinsengumi, urodził się 31 maja 1835 roku w Hino, dzisiejszym Tokio. Osierocony w młodym wieku, był wychowywany przez starszego brata i szwagierkę po tym, jak jego ojciec, zamożny rolnik, zmarł tuż przed szóstymi urodzinami Hijikaty. Niestety, jego matka również zmarła kilka lat później. Z czasem podjął się roli sprzedawcy produktów leczniczych i środków zaradczych swojej rodziny.
Choć Hijikata był samoukiem w sztuce walki na miecze, później doskonalił swoje umiejętności w dojo szkoły Tennen Rishin Ryu w Hino. To właśnie tam skrzyżował ścieżki z Kondo Isami, który później został dowódcą Shinsengumi, specjalnych sił policyjnych utworzonych w celu ochrony szoguna przed ruchami anty-bakufu.
W skład Shinsengumi weszli Kondo Isami, Serizawa Kamo, Niimi Nishiki i Hijikata, który pełnił funkcję zastępcy przywódcy. Niestety, ze względu na niesforne zachowanie Serizawy i Niimiego - wymuszenia od kupców z Kioto, lekkomyślne oddawanie się piciu, hazardowi i bójkom - Shinsengumi zyskało reputację bandy łobuzów. Hijikata był tym, który rozkazał Niimiemu popełnić seppuku za jego przewinienia, podczas gdy Serizawa spotkał swój koniec poprzez zabójstwo.
Po tych wydarzeniach Kondo Isami przejął dowództwo nad Shinsengumi, a Hijikata Toshizo i Yamanami Keisuke zostali jego zastępcami. Ich szeregi wzrosły do 140 członków. Wyglądało na to, że Hijikata przyjął rolę podobną do sił policyjnych w już istniejących siłach policyjnych, zapewniając ścisłe przestrzeganie przepisów Shinsengumi. Zdrajcy i dezerterzy byli zmuszani do popełnienia seppuku, podczas gdy przestępcom groziła surowa kara. Jego niezachwiane poświęcenie przyniosło mu przydomek "Oni-no-Fukucho", czyli Diabelski Wicekomendant.
W maju 1868 roku Hijikata przejął przywództwo nad Shinsengumi, gdy Kondo Isami poddał się siłom cesarskim i spotkał go koniec. Pomimo wiary w nikłe szanse na przywrócenie Tokugawy, Hijikata nadal walczył o ich sprawę, prowadząc swoich ludzi do Aizu, a później Sendai. Następnie został wiceministrem spraw wojskowych w nowo utworzonej Republice Ezo, obejmując dowództwo nad gwieździstą fortecą Goryokaku w Hakodate na Hokkaido w październiku 1868 roku.
Hijikata Toshizo zmarł w wieku 34 lat podczas bitwy o Hakodate. Został śmiertelnie trafiony w dolną część kręgosłupa podczas jazdy konnej, a jego koniec nastąpił 20 czerwca 1869 r., zaledwie tydzień przed upadkiem Goryokaku na rzecz armii cesarskiej i późniejszą kapitulacją Republiki Ezo na rzecz rządu Meiji. Miejsce jego ostatecznego spoczynku pozostaje nieznane.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
