Zamek Tsuyama, położony w mieście Tsuyama w prefekturze Okayama, jest jednym z trzech najważniejszych japońskich zamków na wzgórzach (Hirayama), obok zamków Himeji i Matsuyama. Pierwotnie zamek Tsuyama składał się z 77 struktur, w tym głównej twierdzy, różnych yagura (wież strażniczych), bram, pałaców i pomieszczeń mieszkalnych. Dla porównania, zamek Hiroszima miał 76 struktur, a Himeji 61. Pierwszy zamek w tym miejscu został zbudowany w 1441 roku, ale wkrótce został opuszczony. Budowa na dużą skalę, którą znamy dzisiaj, rozpoczęła się w 1603 roku pod rozkazami Mori Tadamasy. Zamek służył jako baza administracyjna dla daimyo Tsuyama Han, klanu Mori od 1603 do 1697 roku i klanu Matsudaira od 1698 do 1871 roku.
Główny budynek zamku Tsuyama miał pięć pięter, choć nieoficjalnie zarejestrowano go jako czteropiętrowy. Wynikało to z prawa, które zakazywało wznoszenia wież o wysokości powyżej pięciu pięter. Mori Tadamasa sprytnie uniknął rozbiórki twierdzy, usuwając dachówki z dachu między czwartym a piątym piętrem, twierdząc, że były to okapy, a nie dach. Urzędnicy zaakceptowali to wyjaśnienie i zamek został zarejestrowany jako "czteropiętrowy, z okapami sprawiającymi wrażenie dodatkowego piętra".
W 1871 roku zamek został opuszczony po zniesieniu systemu feudalnego, a dwa lata później został sprzedany. W latach 1874-1875 donżon, mury, bramy i wszystkie wieżyczki zostały rozebrane i zniszczone. Działania konserwatorskie rozpoczęto dopiero w 1890 roku, po zawaleniu się części północno-zachodnich kamiennych murów, ale było już za późno na zachowanie jakichkolwiek oryginalnych budynków. W 1963 roku ruiny zamku Tsuyama zostały uznane za narodowe miejsce historyczne.
W ramach obchodów 400-lecia zamku, Bitchu Yagura, wieżyczka pierwotnie używana jako część pałacu lorda, została skrupulatnie odrestaurowana w 2005 roku. Dziś, choć zamek pozostaje w ruinie, ruiny te są spektakularne. Otoczony przez ponad 5000 drzew wiśniowych teren i imponujące, dobrze zbudowane kamienne mury są otwarte dla publiczności, oferując wgląd we wspaniałość tego, co niegdyś było jednym z najważniejszych japońskich zamków na wzgórzu.
Zobacz także
-
Zamek Kokura
Zamek Kokura jest tradycyjnie uznawany za założony przez Hosokawę Tadaokiego (1563–1645), chociaż w chwili, gdy ród Hosokawa przejął kontrolę nad tymi ziemiami, fortyfikacja istniała już co najmniej od 1569 roku i najprawdopodobniej została wzniesiona przez członków rodu Mori.
-
Zamek Ikeda
W 1334 roku Ikeda Noriyoshi wzniósł w tym miejscu niewielki fort, który z czasem był wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany. Podczas wojny Ōnin (1467–1477) ród Ikeda opowiedział się po stronie Koalicji Zachodniej. W rezultacie zamek Ikeda został zaatakowany i zdobyty przez wojska Koalicji Wschodniej, jednak wkrótce został odbity, dzięki czemu uniknął poważnych zniszczeń.
-
Zamek Aizu-Wakamatsu
Aizu-Wakamatsu jest najpotężniejszym, a zarazem najstarszym zamkiem regionu Tōhoku na północy wyspy Honsiu. Jego historia sięga XIV wieku i jest ściśle związana z klanem Ashina, którego członkowie wywodzili swoje pochodzenie od legendarnego rodu Taira.
-
Zamek Marugame
Zamek Marugame należy do tak zwanej „Autentycznej Dwunastki”, grupy dwunastu zamków, których donżony przetrwały do czasów współczesnych bez poważnych przebudów od okresu Edo.
-
Zamek Iyo Matsuyama
Historycznie centrum prowincji Iyo — odpowiadającej dzisiejszej prefekturze Ehime na wyspie Shikoku — stanowiło miasto Imabari, natomiast okolice Matsuyamy były postrzegane jako rolnicze peryferia z rozległymi równinami i niskimi wzgórzami. W okresie Muromachi centralną częścią prowincji zarządzał ród Kano z zamku Yuzuki. Wraz z nadejściem epoki Sengoku ród ten utracił jednak swoje dawne wpływy i musiał funkcjonować w cieniu potężniejszych klanów Mori i Chōsokabe. Po podboju Shikoku przez wojska Toyotomiego Hideyoshiego w 1587 roku północna część prowincji Iyo została przekazana Fukushimie Masanoriemu, jednemu z tzw. „Siedmiu Włóczni z Shizugatake”. W 1595 roku Masanori został przeniesiony do zamku Kiyosu, a ziemie wokół Matsuyamy przypadły innemu z Siedmiu Włóczni — Katō Yoshiakiemu, który otrzymał zamek Masaki oraz dochód w wysokości 60 000 koku ryżu.
-
Zamek Kanazawa
Budowa zamku Kanazawa rozpoczęła się w 1580 roku na polecenie Sakumy Morimasy, wasala Ody Nobunagi. Zamek został zbudowany na miejscu świątyni sekty Ikko-Ikki Oyama Gobo, dlatego czasami nazywany jest zamkiem Oyama. Morimasa zdążył wykopać kilka rowów i rozpocząć budowę miasta przyzamkowego. Jednak po klęsce w bitwie pod Shizugatake w 1583 roku został stracony, a posiadłość zamku przeszła w ręce Maedy Toshie (1538–1599).
-
Zamek Nakatsu
Kuroda Yoshitaka (1546–1604) był jednym z najbliższych doradców legendarnego wodza Toyotomi Hideyoshi. Brał udział w kluczowych kampaniach wojskowych końca XVI wieku — w wyprawie na Shikoku w 1585 roku i wyprawie na Kyushu w 1587 roku. Później, podczas drugiej kampanii w Korei, Yoshitaka pełnił funkcję głównego doradcy dowódcy wojsk inwazyjnych Kobayakawa Hideaki. Po śmierci Hideyoshi przysiągł wierność Tokugawie Ieyasu, zapewniając sobie w ten sposób wpływy i protekcję nowego przywódcy Japonii.
-
Zamek Edo
Historia zamku Edo sięga okresu Heian, kiedy to klan Edo zbudował tu niewielką fortecę. W 1457 roku wasal klanu Uesugi, Ota Dokan (1432–1486), wzniósł w tym miejscu pełnoprawny zamek. Wewnętrzne spory osłabiły klan Uesugi, a w 1524 roku wnuk Ota Dokana, Ota Yasutaka, bez walki przekazał zamek wojskom Hojo, dowodzonym przez ambitnego Hojo Souna. Chociaż główną fortecą klanu pozostawał zamek Odawara, Edo było uważane za ważny punkt strategiczny.
