Zamek Takamatsu został założony przez Ikomę Chikamasę (1526–1603), który w 1587 roku został mianowany władcą Takamatsu przez Toyotomi Hideyoshiego. W następnym roku Chikamasa rozpoczął budowę zamku na wybrzeżu Morza Wewnętrznego (Setonaikai), kończąc ją w 1590 roku. Cztery pokolenia rodu Ikoma rządziły z tego zamku.
Jednak w 1639 roku jedenastoletni Takatoshi został przeniesiony do odległej prowincji Dewa, a jego posiadłości ziemskie zostały znacznie zmniejszone. Była to kara za konflikt, który powstał między rodem Ikoma a jego wasalami.
Okres rodu Matsudaira i odbudowa
W 1642 roku Matsudaira Yorishige (1622–1695), wnuk Tokugawy Ieyasu, przejął zamek. Rozpoczął on zakrojoną na szeroką skalę odbudowę. Do 1670 roku zbudowano nowy tenshu (główną wieżę), a w 1671 roku rozpoczęto budowę dwóch nowych dziedzińców – Higashinomaru (dziedziniec wschodni) oraz Kitanomaru (dziedziniec północny). Zostały one ukończone przez kolejnego władcę, Matsudairę Yoritsune.
Główna brama, Otemon, została przeniesiona z południowej części zamku na południowy wschód. Nowy pałac (goten) zbudowano na trzecim dziedzińcu, Sannomaru, który stał się centrum administracyjnym domeny Takamatsu. Ród Matsudaira kontrolował zamek aż do restauracji Meiji.
Położenie i system obronny
Zamek zwrócony jest w stronę morza od północy, natomiast pozostałe trzy strony były chronione przez potrójny system fos wypełnionych wodą morską. Wraz z zamkami Imabari i Nakatsu, zamek Takamatsu uznawany jest za jeden z najsłynniejszych „zamków morskich”, czyli fortyfikacji wykorzystujących wodę morską do obrony. Zamki Takamatsu i Matsuyama były uważane za główne twierdze wyspy Shikoku.
Architektura i układ w okresie Edo
W okresie Edo zamek posiadał elegancką trzykondygnacyjną, pięciopiętrową wieżę tenshu oraz dwadzieścia różnych baszt, z których część przetrwała do dziś. Zamek obejmował kilka dziedzińców oraz trzy półkoliste pierścienie fos – zewnętrzną, środkową i wewnętrzną. Całkowita powierzchnia zamku wynosiła około 660 000 metrów kwadratowych.
Upadek i zmiany po restauracji Meiji
Po 1869 roku zamek został opuszczony. W 1884 roku rozebrano tenshu, ponieważ zaczął niszczeć bez odpowiedniej konserwacji. Fosa zewnętrzna została zasypana wkrótce po restauracji Meiji, a części fosy środkowej zostały później zabudowane.
W 1920 roku na miejscu fundamentów tenshu (tenshudai) wzniesiono mauzoleum Tamamo, aby uczcić ducha Matsudairy Yorishige. Obecnie teren zamku obejmuje jedynie około 80 000 metrów kwadratowych.
W 1954 roku miasto przejęło kontrolę nad terenem, a w następnym roku został on uznany za narodowy zabytek historyczny. Następnie rozpoczęto prace restauracyjne i konserwacyjne zachowanych struktur. Wiele murów kamiennych (ishigaki) w różnych stylach budowy, wewnętrzna fosa oraz część fosy środkowej zachowały się w dużej liczbie.
Zachowane baszty i bramy
Baszta Tsukimi Yagura („Baszta do oglądania księżyca”) została zbudowana w 1676 roku jako baszta narożna dziedzińca Kitanomaru. Przylegająca Watari Yagura oraz brama Mizutegomon są rekonstrukcjami z okresu Edo oryginalnej bramy Umitemon, zbudowanej za czasów rodu Ikoma.
W okresie Edo woda sięgała aż do murów baszty, a do bramy Mizutegomon można było dostać się łodzią. Dlatego Tsukimi Yagura pełniła również ważną funkcję w kontrolowaniu ruchu morskiego.
W 1955 roku baszta została rozebrana i do 1957 roku odbudowana w ramach dużego projektu restauracyjnego, którego koszt wyniósł około 17 milionów jenów.
Baszta Ushitora Yagura została zbudowana w 1677 roku jako baszta narożna w północno-wschodniej części dziedzińca Higashinomaru. Jednak podczas rekonstrukcji w 1967 roku została rozebrana i przeniesiona na obecne miejsce, gdzie wcześniej znajdowała się baszta Taiko Yagura (baszta bębna).
Brama Asahimon („Brama Wschodzącego Słońca”) była częścią systemu barbakanowego typu masugata, który chronił wejście do obszaru Sakuranobaba. Zachowała się jedynie zewnętrzna brama w prostym stylu korai-mon.
Baszty Tsukimi Yagura, Watari Yagura, Ushitora Yagura oraz brama Mizutegomon zostały w 1947 roku uznane za skarby narodowe, lecz utraciły ten status po ustawie o ochronie dóbr kultury z 1950 roku. Obecnie są klasyfikowane jako ważne dobra kultury.
Zrekonstruowane budowle i współczesne wykorzystanie
Pałac Hiunkaku, pierwotnie zbudowany w okresie rodu Matsudaira, został rozebrany w 1872 roku. W 1915 roku dwunasty przywódca rodu Matsudaira, Yorinaga, rozpoczął jego odbudowę w tym samym miejscu. Nowy pałac ukończono w 1927 roku.
Jest on prawie o połowę mniejszy od oryginału i zajmuje powierzchnię 1 916 metrów kwadratowych. Od 1954 roku pałac jest wykorzystywany jako przestrzeń wystawowa i publiczna, gdzie odbywają się konferencje, ceremonie herbaciane oraz zajęcia ikebany. W 2012 roku Hiunkaku został uznany za ważne dobro kultury. Pałac otacza ogród japoński.
Główny dziedziniec, Honmaru, otoczony szeroką fosą, był dostępny wyłącznie przez most Sayabashi. Most był kilkakrotnie przebudowywany: około 1823 roku dodano dach, w 1884 roku drewniane podpory zastąpiono kamiennymi, a ostatnia rekonstrukcja miała miejsce w 2011 roku.
Po odbudowie muru podtrzymującego jeden koniec mostu nowy Sayabashi stał się nieco dłuższy od swojego poprzednika.
Wieża Hojisho („wieża dzwonu sygnałowego czasu”) została zrekonstruowana w 1980 roku z okazji 90. rocznicy nadania Takamatsu praw miejskich. Wykonana jest z żelbetonu i stoi w pobliżu portu, na terenie, który dawniej należał do morza.
Chociaż nie odtwarza oryginalnej konstrukcji, mieści historyczny dzwon odlany w 1653 roku. Dzwon ten ma długą historię: w 1790 roku został przeniesiony z zamku do wieży dzwonowej w mieście zamkowym, gdzie pozostawał do 1871 roku. W latach 1900–1928 znajdował się w gimnazjum Yomban Chome, a w 1930 roku został zwrócony potomkom rodu Matsudaira.
W 2006 roku Japońskie Stowarzyszenie Zamków umieściło zamek Takamatsu na liście „100 najpiękniejszych zamków Japonii”. Kompleks zamkowy jest uznany za narodowy zabytek historyczny i znany jest również jako Zamek Tamamo („Zamek Wodorostów”).
Zobacz także
-
Zamek Takamatsu
Zamek Takamatsu został założony przez Ikomę Chikamasę (1526–1603), który w 1587 roku został mianowany władcą Takamatsu przez Toyotomi Hideyoshiego. W następnym roku Chikamasa rozpoczął budowę zamku na wybrzeżu Morza Wewnętrznego (Setonaikai), kończąc ją w 1590 roku. Cztery pokolenia rodu Ikoma rządziły z tego zamku.
-
Zamek Sawajama
W okresie Kamakura Sabo Tokitsuna, szósty syn Sasaki Sadatsuny, zbudował fort na górze Sawayama. Fort ten zajmował strategicznie ważne położenie, ponieważ umożliwiał kontrolę ruchu na ważnym szlaku Tōsandō, który później stał się znany jako Nakasendō. Droga ta łączyła stolicę Kioto ze wschodnimi regionami kraju. Ze względu na swoje położenie umocnienie miało duże znaczenie militarne i w czasach wojen domowych wielokrotnie stawało się miejscem zaciekłych walk.
-
Zamek Nadzima
Uważa się, że pierwsze budowle w tym miejscu zostały wzniesione przez Tachibana Akitoshi (?-1568), głowę klanu Tachibana, bocznej linii rodu Ōtomo, jako pomocnicze fortyfikacje zamku Tachibanayama. W 1587 roku Toyotomi Hideyoshi przejął kontrolę nad wyspą Kyushu i nadał prowincję Chikuzen Kobayakawa Takakage, jednemu z głównych wasali klanu Mori. Takakage rozpoczął w 1588 roku budowę nowego zamku na miejscu istniejących umocnień. Dokładna data ukończenia nie jest znana, jednak w chwili rozpoczęcia inwazji na Koreę w 1592 roku zamek był już gotowy, gdyż źródła odnotowują, że Toyotomi Hideyoshi zatrzymał się tam na noc w drodze do zamku Hizen Nagoya, który pełnił funkcję głównej kwatery sił inwazyjnych.
-
Zamek Kubota
Za założyciela zamku uważa się Satake Yoshinobu (1570–1633). Yoshinobu był jednym z sześciu wielkich generałów Toyotomi Hideyoshi. W czasie kampanii pod Odawarą w 1590 roku brał udział w oblężeniu zamku Oshi pod dowództwem Ishida Mitsunari, z którym utrzymywał dobre relacje.
-
Zamek Kavanoe
Zamek Kawanoe znajduje się na niewielkim wzgórzu Wasi-yama w pobliżu strefy portowej dzielnicy Kawanoe w mieście Shikokuchuo, zajmując centralne położenie na północnym wybrzeżu wyspy Shikoku. Kawanoe był również znany jako zamek Butsuden. Termin „butsuden” w Japonii oznacza sale świątynne, dlatego uważa się, że przed wybudowaniem zamku w tym miejscu znajdowała się świątynia buddyjska. Ze względu na swoje położenie na styku czterech prowincji wyspy Shikoku Kawanoe miał duże znaczenie strategiczne i wielokrotnie stawał się celem ataków rywalizujących sił dążących do przejęcia militarnej kontroli nad regionem.
-
Zamek Yokote
Za założycieli zamku uważa się ród Onodera. Onodera byli pierwotnie niewielkim rodem z prowincji Shimotsuke i służyli Minamoto no Yoritomo (1147–1199), założycielowi pierwszego siogunatu. W walkach przeciwko rodowi Fujiwara z gałęzi Ōshū wyróżnili się i zostali nagrodzeni ziemiami w okolicach Yokote. Około XIV wieku Onodera przenieśli swoją stałą siedzibę do Yokote. Ich pierwotną twierdzą był zamek Numadate, lecz po serii starć z potężnym rodem Nambu przenieśli swoją bazę na miejsce dzisiejszego zamku Yokote. Prawdopodobnie właśnie wtedy powstały pierwsze umocnienia.
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
