Zamek Sadowara w prefekturze Miyazaki był górskim zamkiem yamajiro, początkowo zbudowanym przez klan Tajima w okresie Nanboku-Cho (1334-1394). Jak to było typowe dla zamków z tamtej epoki, wybrana góra Kakusho została tarasowana, tworząc różne baileys lub kuruwa. Podczas gdy struktury obronne zostały zbudowane na szczycie i wokół góry, główne kwatery mieszkalne i biura administracyjne władcy znajdowały się u podnóża góry.
Około 1427 roku potężny klan Ito z prefektury Miyazaki przejął zamek Sadowara od klanu Tajima. Klan Ito zajmował zamek do 1537 roku, kiedy to pożar poważnie go uszkodził, co skłoniło ich do przeniesienia się do zamku Miyazaki na pięć lat, podczas których podjęto naprawy. W 1568 r. klan Ito powrócił do Sadowary, czyniąc z niej swoją główną twierdzę. Jednak później zamek kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk: klan Otomo przejął kontrolę w 1577 roku, by w 1579 roku stracić ją na rzecz klanu Shimazu. Po śmierci lorda Shimazu Iehisy, jego następca Shimazu Toyohisa poległ w bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku, a zamek Sadowara stał się własnością rodu Tokugawa. Pomimo wcześniejszego sprzeciwu wobec Tokugawa, kuzyn Toyohisy został mianowany kasztelanem w 1693 roku.
Zamek przeszedł znaczną rozbudowę w 1610 roku, wraz z budową trzypiętrowego donżonu, wież strażniczych yagura i ufortyfikowanych bram. Pozostałości donżonu wskazują, że miał on wymiary około 11 na 12 metrów. Wykopaliska ujawniły fragmenty shachihoko, ozdobnej ozdoby dachowej w kształcie tygrysiej ryby, którą można znaleźć na zamkach i świątyniach, co sugeruje, że pokryte złotem ozdoby shachihoko, o szerokości 50 cm i wysokości 80 cm, zdobiły niegdyś dach twierdzy.
Ścieżki prowadzące do Honmaru, głównego centralnego podzamcza, zostały wykute w górach, tworząc rowy, które mogły uwięzić atakujące siły, podczas gdy obrońcy mogli atakować z góry. Bramy wzdłuż tych rowów regulowały przepływ potencjalnych napastników. Około 1625 roku w wąskiej dolinie poniżej szczytu góry zbudowano pałac Ni-no-Maru i kwatery mieszkalne samurajów.
Zamek Sadowara strzegł centralnego regionu Miyazaki do 1870 roku, kiedy to porzucił go dziesiąty władca Shimazu. Podobnie jak wiele innych zamków w Japonii, został zburzony w 1871 roku. W 1994 roku pałac Ni-no-Maru został zrekonstruowany na podstawie badań kamieni węgielnych i badań nad XVII-wiecznymi stylami architektonicznymi.
Zobacz także
-
Zamek Sawajama
W okresie Kamakura Sabo Tokitsuna, szósty syn Sasaki Sadatsuny, zbudował fort na górze Sawayama. Fort ten zajmował strategicznie ważne położenie, ponieważ umożliwiał kontrolę ruchu na ważnym szlaku Tōsandō, który później stał się znany jako Nakasendō. Droga ta łączyła stolicę Kioto ze wschodnimi regionami kraju. Ze względu na swoje położenie umocnienie miało duże znaczenie militarne i w czasach wojen domowych wielokrotnie stawało się miejscem zaciekłych walk.
-
Zamek Nadzima
Uważa się, że pierwsze budowle w tym miejscu zostały wzniesione przez Tachibana Akitoshi (?-1568), głowę klanu Tachibana, bocznej linii rodu Ōtomo, jako pomocnicze fortyfikacje zamku Tachibanayama. W 1587 roku Toyotomi Hideyoshi przejął kontrolę nad wyspą Kyushu i nadał prowincję Chikuzen Kobayakawa Takakage, jednemu z głównych wasali klanu Mori. Takakage rozpoczął w 1588 roku budowę nowego zamku na miejscu istniejących umocnień. Dokładna data ukończenia nie jest znana, jednak w chwili rozpoczęcia inwazji na Koreę w 1592 roku zamek był już gotowy, gdyż źródła odnotowują, że Toyotomi Hideyoshi zatrzymał się tam na noc w drodze do zamku Hizen Nagoya, który pełnił funkcję głównej kwatery sił inwazyjnych.
-
Zamek Kubota
Za założyciela zamku uważa się Satake Yoshinobu (1570–1633). Yoshinobu był jednym z sześciu wielkich generałów Toyotomi Hideyoshi. W czasie kampanii pod Odawarą w 1590 roku brał udział w oblężeniu zamku Oshi pod dowództwem Ishida Mitsunari, z którym utrzymywał dobre relacje.
-
Zamek Kavanoe
Zamek Kawanoe znajduje się na niewielkim wzgórzu Wasi-yama w pobliżu strefy portowej dzielnicy Kawanoe w mieście Shikokuchuo, zajmując centralne położenie na północnym wybrzeżu wyspy Shikoku. Kawanoe był również znany jako zamek Butsuden. Termin „butsuden” w Japonii oznacza sale świątynne, dlatego uważa się, że przed wybudowaniem zamku w tym miejscu znajdowała się świątynia buddyjska. Ze względu na swoje położenie na styku czterech prowincji wyspy Shikoku Kawanoe miał duże znaczenie strategiczne i wielokrotnie stawał się celem ataków rywalizujących sił dążących do przejęcia militarnej kontroli nad regionem.
-
Zamek Yokote
Za założycieli zamku uważa się ród Onodera. Onodera byli pierwotnie niewielkim rodem z prowincji Shimotsuke i służyli Minamoto no Yoritomo (1147–1199), założycielowi pierwszego siogunatu. W walkach przeciwko rodowi Fujiwara z gałęzi Ōshū wyróżnili się i zostali nagrodzeni ziemiami w okolicach Yokote. Około XIV wieku Onodera przenieśli swoją stałą siedzibę do Yokote. Ich pierwotną twierdzą był zamek Numadate, lecz po serii starć z potężnym rodem Nambu przenieśli swoją bazę na miejsce dzisiejszego zamku Yokote. Prawdopodobnie właśnie wtedy powstały pierwsze umocnienia.
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
