Zamek Sadowara w prefekturze Miyazaki był górskim zamkiem yamajiro, początkowo zbudowanym przez klan Tajima w okresie Nanboku-Cho (1334-1394). Jak to było typowe dla zamków z tamtej epoki, wybrana góra Kakusho została tarasowana, tworząc różne baileys lub kuruwa. Podczas gdy struktury obronne zostały zbudowane na szczycie i wokół góry, główne kwatery mieszkalne i biura administracyjne władcy znajdowały się u podnóża góry.
Około 1427 roku potężny klan Ito z prefektury Miyazaki przejął zamek Sadowara od klanu Tajima. Klan Ito zajmował zamek do 1537 roku, kiedy to pożar poważnie go uszkodził, co skłoniło ich do przeniesienia się do zamku Miyazaki na pięć lat, podczas których podjęto naprawy. W 1568 r. klan Ito powrócił do Sadowary, czyniąc z niej swoją główną twierdzę. Jednak później zamek kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk: klan Otomo przejął kontrolę w 1577 roku, by w 1579 roku stracić ją na rzecz klanu Shimazu. Po śmierci lorda Shimazu Iehisy, jego następca Shimazu Toyohisa poległ w bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku, a zamek Sadowara stał się własnością rodu Tokugawa. Pomimo wcześniejszego sprzeciwu wobec Tokugawa, kuzyn Toyohisy został mianowany kasztelanem w 1693 roku.
Zamek przeszedł znaczną rozbudowę w 1610 roku, wraz z budową trzypiętrowego donżonu, wież strażniczych yagura i ufortyfikowanych bram. Pozostałości donżonu wskazują, że miał on wymiary około 11 na 12 metrów. Wykopaliska ujawniły fragmenty shachihoko, ozdobnej ozdoby dachowej w kształcie tygrysiej ryby, którą można znaleźć na zamkach i świątyniach, co sugeruje, że pokryte złotem ozdoby shachihoko, o szerokości 50 cm i wysokości 80 cm, zdobiły niegdyś dach twierdzy.
Ścieżki prowadzące do Honmaru, głównego centralnego podzamcza, zostały wykute w górach, tworząc rowy, które mogły uwięzić atakujące siły, podczas gdy obrońcy mogli atakować z góry. Bramy wzdłuż tych rowów regulowały przepływ potencjalnych napastników. Około 1625 roku w wąskiej dolinie poniżej szczytu góry zbudowano pałac Ni-no-Maru i kwatery mieszkalne samurajów.
Zamek Sadowara strzegł centralnego regionu Miyazaki do 1870 roku, kiedy to porzucił go dziesiąty władca Shimazu. Podobnie jak wiele innych zamków w Japonii, został zburzony w 1871 roku. W 1994 roku pałac Ni-no-Maru został zrekonstruowany na podstawie badań kamieni węgielnych i badań nad XVII-wiecznymi stylami architektonicznymi.
Zobacz także
-
Zamek Amagasaki
Za rok założenia zamku Amagasaki tradycyjnie uznaje się 1617, kiedy Toda Ujikané wzniósł tu swój zamek, który stał się administracyjnym centrum domeny Amagasaki. Jednak już w okresie Sengoku na tym miejscu istniała twierdza zbudowana przez ród Hosokawa. Po upadku zamku Itami w 1579 roku Araki Murashige — dawny wasal Ody Nobunagi, który zbuntował się przeciwko niemu — schronił się w tym wcześniejszym zamku.
-
Zamek w Hiroszimie
Mōri Terumoto (1553–1625) był wnukiem i prawowitym spadkobiercą słynnego Mōri Motonariego. Gdy w 1571 roku stanął na czele klanu Mōri, odziedziczył rozległe terytoria obejmujące znaczną część regionów San’in i San’yō w zachodniej części wyspy Honsiu. Ponadto klan Mōri dysponował największą i najbardziej zaawansowaną technologicznie flotą morską swoich czasów.
-
Zamek Fukuyama
Po klęsce stronników Toyotomiego Hideyoriego w kampaniach osakijskich z lat 1614–1615 w Japonii nadal istniało wiele rodów, których lojalność wobec siogunatu Tokugawa nie była pełna, zwłaszcza w zachodnim regionie Chūgoku. Mizuno Katsunari (1564–1651), kuzyn Tokugawy Ieyasu, stał się pierwszym z bliskich domowi Tokugawa panów feudalnych, tzw. fudai daimyō, przeniesionym do tego strategicznie ważnego obszaru.
-
Zamek Tiba
Za założyciela klanu Chiba uważa się Chiba Tsunesige (1083–1180), który w 1126 roku przeniósł swoją siedzibę do rejonu Inohana i wzniósł tam silnie ufortyfikowaną warownię. Choć sam Tsunesige pochodził z klanu Taira, ród Chiba później poparł Minamoto no Yoritomo, przyszłego twórcę pierwszego siogunatu.
-
Zamek Sunomata
Oda Nobunaga, w ramach swojego „ostatecznego rozwiązania” konfliktu z klanem Saitō, zaplanował budowę fortu w rejonie Sunomata, który miał służyć jako wysunięta baza do ataku na zamek Inabayama (później przemianowany na Gifu). Sunomata była bagnistym obszarem położonym między zamkiem Ogaki, twierdzą klanu Oda, a Inabayamą, główną fortecą klanu Saitō. Wcześniejsze próby wzniesienia w tym miejscu umocnień, podejmowane przez generałów Ody Sakumę Nobumoriego i Shibatę Katsuiego, zakończyły się niepowodzeniem. Wówczas zadanie powierzono młodemu wasalowi Kinoshicie Tokichirō, który później stał się znany jako Toyotomi Hideyoshi.
-
Zamek Shibata
Dokładny moment pojawienia się pierwszych budowli na terenie dzisiejszego zamku nie jest znany; powszechnie uważa się jednak, że pierwsze umocnione konstrukcje powstały tu w okresie Muromachi, gdy ziemie te znajdowały się pod kontrolą klanu Shibata.
-
Zamek Okayama
Według różnych przekazów najwcześniejsze fortyfikacje na terenie dzisiejszego zamku Okayama powstały już w XIV wieku i zostały wzniesione przez ród Nawa. Rzeka Asahigawa była wykorzystywana jako naturalna przeszkoda obronna, chroniąca jedną ze stron umocnień.
Na początku XVI wieku ród Kanamitsu zbudował tu nowy zamek, który wówczas nosił nazwę Ishiyama. W 1573 roku przeszedł on pod kontrolę rodu Ukita, po czym Ukita Naoie (1529–1582) rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę przebudowę. Nie zdążył jej ukończyć z powodu śmierci, a dalsze prace kontynuował jego syn Hideie. -
Zamek Nagahama
Hashiba, później znany jako Toyotomi Hideyoshi, po klęsce klanu Azai otrzymał od Ody Nobunagi zamek Odani wraz z okolicznymi ziemiami. Zamek Odani był jednak położony wysoko w górach, co czyniło go mało odpowiednim do skutecznego zarządzania terytorium. Z tego powodu w 1575 roku Hideyoshi rozpoczął budowę nowego zamku w wiosce Imahama, położonej nad brzegiem jeziora Biwa. Wykorzystując znak naga z imienia Nobunagi, nadał zarówno wiosce, jak i nowemu zamkowi nazwę Nagahama.
