Koń nie jest rdzennym mieszkańcem Japonii, ale jednocześnie był prawdziwym przyjacielem każdego samuraja. To zwierzę zostało sprowadzone z lądu. Biorąc pod uwagę temperament i porywczy charakter konia, szybko zakochała się w miejscowych. Warto zaznaczyć, że pierwsze wzmianki o wykorzystaniu koni w Japonii sięgają epoki Kofun: jest to koniec III-IV wieku naszej ery. Konie, które sprowadzono z Azji Wschodniej, szybko rozprowadzono po całym kraju. Oczywiście takie zwierzę odegrało dużą rolę. Konie były używane jako zwierzęta juczne jako siła pociągowa, a także jako środek transportu. Jednak tylko przedstawiciele wyższych sfer mieli prawo jeździć konno. Od momentu pojawienia się koni w Japonii sztuka jazdy konnej zaczęła się aktywnie rozwijać. Jeździec „yabusame” - to była jedna z najcenniejszych cech wojownika. Oczywiście nie wszyscy samurajowie mieli konie: tylko szlachcice mogli sobie pozwolić na taki luksus.
Jaka była różnica między japońskimi końmi
Według badań koń japoński to odmiana rasy mongolskiej, która miała wiele podobieństw do tarpana. Jeśli oceniamy cechy fizjologiczne takich koni, to nie do końca słuszne jest zaliczanie ich do grupy „koni”. Ich wzrost nie przekraczał 140 cm, co automatycznie przyrównuje się do kucyka. Podczas wykopalisk pochówków koni w Japonii ujawniono, że wzrost wielu koni nie przekracza 130 cm, a najmniejsza figura to 109 cm. Jeśli porównamy te figury z końmi arabskimi (ich wzrost to 152 cm), czy końmi angielskimi (162 cm), to różnica jest oczywista.
Jeśli chodzi o dyscyplinę, koń samurajski jest inteligentnym, zdyscyplinowanym zwierzęciem. Samuraj włożył wiele wysiłku, aby osiągnąć maksymalne wyniki. Efektem codziennego treningu jest doskonale wyszkolony koń, który bardzo subtelnie odczuwał swojego właściciela, brał udział w walce na równi z nim. Zwierzę umiejętnie odbija się w czasie, staje dęba iw razie potrzeby gryzie. Samuraje wiele nauczyli swoje konie. Na przykład, aby pokonać małe rzeki, bagna.
Pod koniec XX wieku japoński kanał telewizyjny przeprowadził ciekawy eksperyment, podczas którego stwierdzono, że koń samurajski z jeźdźcem osiągał maksymalną prędkość do 9 km/h. Początkowo zwierzę ruszyło lekkim galopem, ale tempo to było krótkotrwałe. Po krótkim czasie koń przeszedł do bardziej zrelaksowanego kroku. Można więc z tego wywnioskować, że konie były dozwolone tylko na krótkie odległości lub w najbardziej dotkliwych sytuacjach. We wszystkich innych sytuacjach koń samurajski na polu bitwy poruszał się w tempie kłusa lub lekkiego galopu. Z jednej strony nie pozwoliło to rozwinąć większej prędkości, ale jest też pozytywny punkt. Dzięki tej powolności łucznicy konni mogli strzelać celnie.
Ponadto takie konie dobrze radziły sobie w trudnym terenie. Biorąc pod uwagę, że Japonia to w 80% góry, była to bardzo ważna zaleta. Jeśli weźmiemy jako przykład, długonogie konie z trudem pokonują górzysty teren, ale minis doskonale radzą sobie z tym zadaniem.
Kolejną ważną zaletą takich koni była miękka jazda. Taki bieg był idealny dla łuczników. Pomimo tego, że japońskie konie dobrze radziły sobie z pokonywaniem podmokłych obszarów terenu, to i tak zawodziły na bagnach czy polach ryżowych.
lokalne tradycje
Jedną z lokalnych tradycji w Japonii jest kastracja koni. Nie we wszystkich przypadkach tradycja ta miała pozytywne aspekty. Rzecz w tym, że walczące ogiery nie były kastrowane, reagowały bardzo aktywnie na klacze, co prowadziło do problemów na polu walki.
Koń samurajski nigdy nie był ciężko opancerzony i nigdy nie odbywały się turnieje rycerskie. Ponadto konie te nigdy nie były podkuwane. Sytuacja zmieniła się dopiero w XVIII wieku. O europejskich technologiach opowiadali kupcy holenderscy. Jednak zamiast podków były specjalne słomiane sandały dla koni.
Najszybszy koń w Japonii
Według starożytnych opowieści najszybszy koń należał do Fujiwary Kunihiry. Samuraj był duży, ale to w żaden sposób nie przeszkadzało mu w poruszaniu się na ostrym koniu. Wzrost Fujiwary wynosił 180 cm, a konia 141 cm. I nawet pomimo takiej różnicy we wzroście tandem ten pokazał dobre wyniki na polu bitwy.
Kobiety są jeźdźcami w Japonii
Osobną kategorię stanowią zawodniczki, które miały przewagę na tle mężczyzn. Przede wszystkim były lżejsze i bardziej przebiegłe niż mężczyźni. Kobiety z rodzin samurajskich od najmłodszych lat uczyły się jeździć konno. Wraz z mężczyznami walczyli w oddziałach kawalerii. Najbardziej znaną jeźdźczynią w Japonii była Tomoe Gozen. Fakt potwierdzenia udziału kobiet w walkach potwierdzają różne źródła historyczne. Na przykład w dokumencie z 1351 roku wskazano, że na zachodzie Japonii uczestniczył oddział jeździecki składający się wyłącznie z kobiet. Do naszych czasów przetrwała ówczesna zbroja końska, która została wykonana z uwzględnieniem kobiecej anatomii. Udział kobiet w walkach bojowych o Japonię był na porządku dziennym.
Wyposażenie japońskiego jeźdźca
Inny był też sprzęt używany przez samurajów dla swoich koni. Przede wszystkim jest to twarde siodło, które stworzyło mocną platformę dla łucznika i chroniło jego dolną część tułowia. Ogólnie rzecz biorąc, siodło konia samurajskiego było złożone. Założenie go na grzbiet konia zajęło dużo czasu. Wszystko działo się w kilku etapach. W pierwszym etapie na grzbiecie zwierzęcia umieszczano siodło, które było wykonane ze skóry dziczyzny lub skóry pikowanej. Następnie przymocowano drewnianą ramę siodła. Samo siodło składało się z dwóch podłużnych drewnianych płyt, które były umieszczone równolegle wzdłuż grzbietu, oraz z dwóch desek. Te ostatnie były przymocowane z przodu iz tyłu płyt. Wszystkie części siodła są bardzo ciasne. Dodatkowo drewniany stelaż ściągano razem z popręgiem: przeciągano go przez brzuch konia.
Miękkie siedzisko zostało umieszczone na twardym siedzeniu. Był mocno trzymany na miejscu za pomocą pasków strzemion. Wszystkie pasy zostały wykonane z konopi, które zostały wykonane z kilku warstw jedwabiu. Skóra praktycznie nie była używana w Japonii. Zwyczajowo rozróżniano również dwa rodzaje wodzy. Pierwszy typ służył do trzymania konia, a drugi do kontrolowania zwierzęcia. Na przykład wędzidła używane do kontrolowania konia były wykonane ze stali i mocowane do pasków policzkowych.
Tak więc siodło było dość ciężkie i powodowało znaczne obciążenie grzbietu zwierzęcia. Taka platforma z jednej strony zwiększała celność łucznictwa, a z drugiej jeszcze bardziej spowalniała prędkość biegu konia.
I jeszcze jedno – materiał do produkcji takich konstrukcji. Podstawa to lakierowane drewno. Jego powierzchnię potraktowano sokiem roślinnym. Sok ten był niebezpieczny, ponieważ swoimi właściwościami przypominał trujący bluszcz.
Samuraj zwracał szczególną uwagę na wygląd siodła. Siodło pokrywano czarnym lakierem, a jego błyszczącą powierzchnię zdobiono srebrnymi lub złotymi wzorami.
Ale strzemiona były proste. Były to pierścienie zawieszane na długich łańcuszkach i dopiero pod koniec IX wieku strzemiona uzyskały zamknięty czubek i wydłużoną podeszwę. Jakiś czas później strzemiona ponownie zmodyfikowano: boki palców zniknęły i strzemię okazało się być z otwartą platformą. To właśnie strzemiona w tej formie Japończycy używali do XIX wieku. Żelazo było używane jako materiał produkcyjny. Z reguły było to połączenie żelaza i drewna. Wiele modeli strzemion miało specjalne otwory w platformie, przez które przelewała się woda. Z reguły podczas przeprawy przez rzekę zbierano wodę w strzemionach. Strzemiona miały długie podeszwy. Taka konstrukcja pozwalała jeźdźcowi łatwo wstać w galopie i złagodzić upadek.
Cechy łucznictwa
Podczas strzelania łucznicy siedzieli bokiem lub tyłem do ruchu konia. Oczywiście takie działania wymagały od łucznika niezwykłych umiejętności. Ważne było, aby w żadnej sytuacji nie spaść z konia. Najbardziej zręczni jeźdźcy w walce używali broni charakterystycznej dla pieszych. Mowa o długiej broni - naginacie.
Yabusame w czasach nowożytnych
Obecnie istnieje również yabusame, ale już jako widowisko rozrywkowe. Zgodnie ze starą tradycją takie zawody odbywają się od 15 do 16 września w mieście Kamakura.
Zobacz także
-
Zamek Sawajama
W okresie Kamakura Sabo Tokitsuna, szósty syn Sasaki Sadatsuny, zbudował fort na górze Sawayama. Fort ten zajmował strategicznie ważne położenie, ponieważ umożliwiał kontrolę ruchu na ważnym szlaku Tōsandō, który później stał się znany jako Nakasendō. Droga ta łączyła stolicę Kioto ze wschodnimi regionami kraju. Ze względu na swoje położenie umocnienie miało duże znaczenie militarne i w czasach wojen domowych wielokrotnie stawało się miejscem zaciekłych walk.
-
Zamek Nadzima
Uważa się, że pierwsze budowle w tym miejscu zostały wzniesione przez Tachibana Akitoshi (?-1568), głowę klanu Tachibana, bocznej linii rodu Ōtomo, jako pomocnicze fortyfikacje zamku Tachibanayama. W 1587 roku Toyotomi Hideyoshi przejął kontrolę nad wyspą Kyushu i nadał prowincję Chikuzen Kobayakawa Takakage, jednemu z głównych wasali klanu Mori. Takakage rozpoczął w 1588 roku budowę nowego zamku na miejscu istniejących umocnień. Dokładna data ukończenia nie jest znana, jednak w chwili rozpoczęcia inwazji na Koreę w 1592 roku zamek był już gotowy, gdyż źródła odnotowują, że Toyotomi Hideyoshi zatrzymał się tam na noc w drodze do zamku Hizen Nagoya, który pełnił funkcję głównej kwatery sił inwazyjnych.
-
Zamek Kubota
Za założyciela zamku uważa się Satake Yoshinobu (1570–1633). Yoshinobu był jednym z sześciu wielkich generałów Toyotomi Hideyoshi. W czasie kampanii pod Odawarą w 1590 roku brał udział w oblężeniu zamku Oshi pod dowództwem Ishida Mitsunari, z którym utrzymywał dobre relacje.
-
Zamek Kavanoe
Zamek Kawanoe znajduje się na niewielkim wzgórzu Wasi-yama w pobliżu strefy portowej dzielnicy Kawanoe w mieście Shikokuchuo, zajmując centralne położenie na północnym wybrzeżu wyspy Shikoku. Kawanoe był również znany jako zamek Butsuden. Termin „butsuden” w Japonii oznacza sale świątynne, dlatego uważa się, że przed wybudowaniem zamku w tym miejscu znajdowała się świątynia buddyjska. Ze względu na swoje położenie na styku czterech prowincji wyspy Shikoku Kawanoe miał duże znaczenie strategiczne i wielokrotnie stawał się celem ataków rywalizujących sił dążących do przejęcia militarnej kontroli nad regionem.
-
Zamek Yokote
Za założycieli zamku uważa się ród Onodera. Onodera byli pierwotnie niewielkim rodem z prowincji Shimotsuke i służyli Minamoto no Yoritomo (1147–1199), założycielowi pierwszego siogunatu. W walkach przeciwko rodowi Fujiwara z gałęzi Ōshū wyróżnili się i zostali nagrodzeni ziemiami w okolicach Yokote. Około XIV wieku Onodera przenieśli swoją stałą siedzibę do Yokote. Ich pierwotną twierdzą był zamek Numadate, lecz po serii starć z potężnym rodem Nambu przenieśli swoją bazę na miejsce dzisiejszego zamku Yokote. Prawdopodobnie właśnie wtedy powstały pierwsze umocnienia.
-
Zamek Wakayama
Zamek Wakayama został zbudowany w 1585 roku, kiedy Toyotomi Hideyoshi nakazał swojemu bratu przyrodniemu ze strony matki, Hashibie (Toyotomi) Hidenadze, wzniesienie zamku na miejscu niedawno zdobytego zamku Ota. Celem tej budowy było zapewnienie kontroli nad równie niedawno podbitą prowincją Kii. Zgodnie z już ugruntowaną tradycją Hidenaga powierzył projekt swojemu ekspertowi od budowy zamków — Todo Takatorze. Takatora bardzo dokładnie skontrolował miejsce przyszłego zamku, osobiście sporządził kilka projektów, stworzył model planowanego zamku i brał udział w pracach wytyczania terenu (nawabari). Do budowy zaangażował ponad 10 tysięcy robotników i ukończył projekt na wielką skalę w ciągu jednego roku, co jak na tamte czasy uważano za wyjątkowo szybkie.
-
Zamek Toyama
Zamek Toyama znajduje się niemal w samym centrum dawnej prowincji Etchū i jest otoczony rozległą równiną z dużą liczbą rzek. Pierwszy zamek nad brzegiem rzeki Jinzu został zbudowany w 1543 roku przez Jimbo Nagamoto. Klan Jimbo był wasalem klanu Hatakeyama i zarządzał zachodnią częścią prowincji Etchū. Wschodnia część prowincji należała do ich rywali, klanu Shiina, którzy również byli wasalami Hatakeyama. Od XV wieku wpływy starego klanu Hatakeyama zaczęły stopniowo słabnąć, dlatego Jimbo i Shiina prowadzili nieustanne wojny o kontrolę nad prowincją. W tym czasie siły ruchu Ikkō-ikki okresowo interweniowały, pomagając raz jednej stronie, raz drugiej.
-
Zamek Takada
W okresie Sengoku ziemie, na których później powstał zamek Takada, należały do prowincji Echigo i znajdowały się pod kontrolą klanu Uesugi.
