Klan Nambu był starożytną i potężną rodziną, która wywodziła swoje pochodzenie od siogunów Minamoto i od XII wieku kontrolowała znaczną część regionu Tohoku na północy wyspy Honsiu. Nobunao urodził się w zamku Ikatai, znajdującym się na terenie dzisiejszego miasta Iwate. Był drugim synem Ishikawy (Nambu) Takanobu, dwudziestego drugiego przywódcy klanu Nambu. W 1565 roku jego wuj, Nambu Harumasa, adoptował go, sprowadził do zamku Sannohe i wyznaczył na swojego następcę, a później oddał mu swoją córkę za żonę.
W latach 1566 i 1568 Nobunao skutecznie odparł dwie inwazje sąsiedniego daimyo Ando Chikasue na obszar Kazuno. W 1570 roku konkubina Harumasy urodziła mu syna, Harutsugu, lecz mimo tego Nobunao pozostał oficjalnym następcą aż do 1576 roku, kiedy to zmarła jego żona, a jego pozycja w klanie uległa osłabieniu. Oficjalnie sam zrezygnował z tytułu następcy i wycofał się do zamku Ne w Hachinohe. Kiedy Harumasa zmarł w 1582 roku, Harutsugu został dwudziestym piątym przywódcą klanu Nambu, jednak zmarł już rok później — podobno na ospę. Krążyły jednak uporczywe plotki, że Nobunao mógł przyczynić się do jego śmierci. Po śmierci Harutsugu klan podzielił się na zwolenników i przeciwników Nobunao, a wybór nowego przywódcy długo się przeciągał.
W 1590 roku Nobunao postanowił uzyskać poparcie Toyotomiego Hideyoshiego, który faktycznie stał się władcą całej Japonii. Wraz ze swoimi stronnikami złożył Hideyoshiemu przysięgę wierności, przekazując mu w darze sto koni i pięćdziesiąt jastrzębi, a następnie poprowadził tysiąc wojowników na pomoc swojemu suzerenowi podczas kampanii odawaraskiej. Po powrocie jego prawa do północnej części prowincji Mutsu zostały oficjalnie potwierdzone przez nowego władcę Japonii, a Nobunao został dwudziestym szóstym przywódcą klanu Nambu. Decyzja ta bardzo nie spodobała się Kunohé Masazanemu, który uważał, że to on ma większe prawa do tego tytułu. W 1591 roku Masazane wzniecił bunt, który przeszedł do historii jako bunt Kunohé.
Toyotomi Hideyoshi uznał powstanie za osobistą zniewagę i wysłał ogromną armię liczącą sześćdziesiąt tysięcy ludzi na wsparcie Nobunao. W wyprawie wzięło udział wielu słynnych dowódców okresu Sengoku, w tym Maeda Toshiie, Date Masamune, Mogami Yoshiaki, Satake Yoshishige, Gamo Ujisato oraz przyszły siogun Tokugawa Ieyasu. Powstanie zostało stłumione w bardzo krótkim czasie. Masazane był ostatnim daimyo niepodporządkowanym władzy centralnej, a po jego klęsce Japonia została całkowicie zjednoczona pod rządami Toyotomiego Hideyoshiego.
W 1592 roku Hideyoshi rozkazał Nobunao przybyć z tysiącosobowym oddziałem do miasta Nagoya na wyspie Kiusiu i oczekiwać na wysłanie do Korei. Jednak oddział ten nigdy nie został użyty, a żołnierze wrócili do domu, nie biorąc udziału w inwazji. W tym samym roku Nobunao postanowił przenieść swoją siedzibę z Sannohe do Morioki i rozpoczął budowę nowego zamku. Nie doczekał jednak jej ukończenia i zmarł w 1599 roku w zamku Kunohé. Jego następcą został syn, Nambu Toshinao, który został pierwszym władcą księstwa Morioka zgodnie z nowym systemem administracyjnym siogunatu Tokugawa.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
