
Od początku swojej kariery Takatsugu służył pod rozkazami Ody Nobunagi i był żonaty z jego bratanicą, co zapewniło mu silną pozycję na dworze oraz bliskie relacje z jednym z najpotężniejszych klanów tamtych czasów. Jednak wydarzenia roku 1582 całkowicie odmieniły jego los. Gdy Akechi Mitsuhide zbuntował się przeciwko Nobunadze i zdradziecko go zabił w świątyni Honnō-ji, Takatsugu postanowił wykorzystać chaos, by wzmocnić swoją pozycję. Zaútočil na zamek Nagahama w prowincji Ōmi, lecz jego atak został odparty, a wkrótce potem Mitsuhide poniósł klęskę w bitwie pod Yamazaki z siłami Toyotomiego Hideyoshiego, pozostawiając Takatsugu bez sojuszników.
W trudnej sytuacji Takatsugu zwrócił się o pomoc do Horiego Hidemasy, znanego generała, który wprowadził go na służbę do Shibaty Katsuie — potężnego dowódcy i rywala Hideyoshiego. Jednak już w następnym roku, 1583, armia Katsuie została pokonana w bitwie pod Shizugatake, a sam Katsuie popełnił seppuku. Takatsugu uciekł wówczas do domen swojego krewnego, Takedy Motoakiego, męża swojej siostry. Niestety, Motoaki wkrótce został stracony na rozkaz Hideyoshiego.
Cudownie, Takatsugu uniknął losu swojego krewnego. Nie tylko nie został ukarany, lecz także otrzymał własny majątek ziemski — dowód, że Hideyoshi dostrzegł w nim zdolnego i użytecznego człowieka. Jego siostra została wysłana do Osaki jako konkubina Hideyoshiego, a zapewne dzięki temu pokrewieństwu Takatsugu zdobył zaufanie nowego władcy. Jego dochody stopniowo rosły: najpierw 2,5 tysiąca koku ryżu, potem 10 tysięcy, następnie 28 tysięcy, aż w końcu osiągnęły 60 tysięcy koku rocznie. Otrzymał też zamek Ōtsu w prowincji Ōmi, stając się potężnym daimyō z własną administracją i wojskiem.
W 1590 roku Takatsugu wziął udział w kampanii przeciw klanowi Hōjō, znanej jako wyprawa na Odawarę, w wyniku której Hideyoshi ostatecznie podporządkował sobie wschodnie prowincje Japonii. Po śmierci Hideyoshiego sytuacja polityczna ponownie się zmieniła. W 1600 roku, podczas decydującej kampanii Sekigahara — walki pomiędzy armią wschodnią Tokugawy Ieyasu a zachodnią koalicją lojalną wobec Toyotomich — Takatsugu zdecydował się poprzeć Tokugawę.
Jego decyzja wystawiła go na ciężką próbę. Zamek Ōtsu został oblężony przez około piętnaście tysięcy żołnierzy koalicji zachodniej. Mimo ogromnej przewagi wroga Takatsugu wykazał się odwagą i talentem taktycznym. Jego garnizon bronił się przez dziewięć dni i poddał zamek dopiero 21 października — tego samego dnia, gdy główna bitwa pod Sekigaharą zakończyła się zwycięstwem Tokugawy. W uznaniu jego odwagi generałowie przeciwnika pozwolili mu ogolić głowę i wycofać się do klasztoru na górze Kōya.
Po ostatecznym triumfie Tokugawy Ieyasu docenił wkład Takatsugu. Choć formalnie się poddał, jego obrona Ōtsu opóźniła działania części armii zachodniej, co pomogło w zwycięstwie Tokugawy. W nagrodę Ieyasu nadał mu nowe ziemie w prowincji Wakasa z rocznym dochodem 92 tysięcy koku ryżu. Ten dar był symbolem zaufania i uznania. Kyōgoku Takatsugu przeszedł do historii jako przykład samuraja, który nie tylko przetrwał, ale i rozkwitł w burzliwym okresie przejścia od epoki Sengoku do ery Edo.
Zobacz także
-
Takeda Nobuyoshi

Takeda Nobuyoshi (1128–1186 lub później) był wybitnym japońskim panem samurajskim schyłkowego okresu Heian i wczesnego okresu Kamakura oraz założycielem rodu Takeda.
-
Tokugawa Iemochi

Tokugawa Iemochi (1846–1866) był czternastym siogunem siogunatu Tokugawów i sprawował władzę od 1858 roku aż do śmierci. Jego panowanie przypadło na burzliwe ostatnie lata siogunatu, kiedy Japonia mierzyła się z rosnącą presją mocarstw zachodnich oraz poważnymi wewnętrznymi konfliktami politycznymi.
-
Tokugawa Ienari

Tokugawa Ienari (1773–1841) był jedenastym siogunem siogunatu Tokugawów i sprawował władzę w latach 1787–1837, co czyni go najdłużej panującym siogunem z rodu Tokugawa. Był prawnukiem ósmego sioguna, Tokugawy Yoshimune.
-
Matsudaira Nobuyasu

Matsudaira Nobuyasu miał zaledwie dwadzieścia lat, gdy jego ojciec nakazał mu popełnić seppuku. Powodem nie była porażka w bitwie, lecz kryzys wewnątrz rodu Tokugawa, który stał się zbyt niebezpieczny, by go ignorować.
-
Zamek Maruoka

Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage

Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori

Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi

Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
