Hattori Hanzō, znany również pod imieniem Hattori Masanari, był trzecim synem Hattoriego Yasunagi, samuraja służącego klanowi Matsudaira. W dzieciństwie nazywano go Tigachi Hanzō. Jego ojciec zajmował najwyższy stopień w hierarchii shinobi, będąc jōninem, a Hanzō poszedł w jego ślady, wybierając tę samą drogę.
Chociaż Hattori urodził się w prowincji Mikawa, która była domeną klanu Matsudaira i później stała się terytorium klanu Tokugawa, utrzymywał on bliskie i rozległe kontakty z prowincją Iga, uważaną za ojczyznę klanu Hattori.
W 1558 roku, gdy Hanzō nie miał jeszcze szesnastu lat, dał się poznać jako odważny i utalentowany wojownik podczas nocnego ataku na zamek Udo, położony w dystrykcie Nishi w prowincji Mikawa. Tej nocy Hanzō poprowadził oddział liczący około pięćdziesięciu–sześćdziesięciu shinobi-dywersantów, którzy potajemnie przedostali się do wrogiej twierdzy, zabili strażników i podpalili zamek w kilku miejscach, zmuszając przeciwnika do kapitulacji. Za ten wybitny czyn Tokugawa Ieyasu nagrodził Hanzō drogocenną włócznią, którą potomkowie rodu Hattori przechowują do dziś jako świętą relikwię.
W 1562 roku Hanzō wyróżnił się, ratując córki Ieyasu z zamku Kaminogo, gdzie były przetrzymywane jako zakładniczki. W styczniu 1569 roku, wykonując rozkaz Tokugawy, zdobył zamek Kakegawa w prowincji Tōtōmi. Podczas walk nad rzeką Anegawa w 1570 roku oraz pod Mikatagahara w 1572 roku Hanzō, dzięki swoim niezwykłym zdolnościom, dokonał wielu bohaterskich czynów i wykazał się zdumiewającą odwagą, za co otrzymał przydomek „Hanzō Diabeł”, czyli Oni no Hanzō. Uważano go za uznanego mistrza strategii wojskowej oraz walki włócznią.
W 1579 roku Hanzō został wyznaczony jako jeden z pomocników najstarszego syna Ieyasu, Tokugawy Nobuyasu, przy dokonaniu rytualnego samobójstwa, jednak z szacunku dla Nobuyasu nie był w stanie wykonać tego zadania.
W 1582 roku, po śmierci Ody Nobunagi, Hanzō towarzyszył Tokugawie Ieyasu podczas jego niezwykle niebezpiecznej ucieczki z Sakai do Mikawy przez prowincje pełne stronników zdrajcy Akechiego Mitsuhide, polujących na Ieyasu. Z inicjatywy Hanzō trasa ucieczki wiodła przez prowincję Iga, gdzie posiadał on wielu lojalnych i godnych zaufania ludzi. W rezultacie Ieyasu bezpiecznie dotarł do Mikawy, w przeciwieństwie na przykład do Anayamy Baiketsu, który początkowo służył Takedzie Shingenowi, następnie przeszedł na stronę Ieyasu, wybrał inną drogę i ostatecznie został zabity przez ludzi Mitsuhide.
Dzięki swojej wiedzy o działaniach i zamiarach różnych daimyō, a także dzięki wybitnym zdolnościom dowódczym, Hattori Hanzō zyskał wielki szacunek Tokugawy Ieyasu i został mianowany szefem tajnej służby, ommitsu-gashira. Kierując tą służbą, Hanzō ustanowił w zamku Ieyasu stanowiska tzw. „ogrodników” (oniwa-ban), obsadzając je najbardziej doświadczonymi shinobi. „Ogrodnicy” pełnili funkcje ochroniarzy i zwiadowców, zdolnych zarówno do eliminowania szpiegów, jak i do prowadzenia tajnych operacji na terytorium wroga.
W 1590 roku Hanzō wziął udział w oblężeniu zamku Odawara, twierdzy klanu Hōjō, za co otrzymał posiadłość w prowincji Tōtōmi z rocznym dochodem w wysokości ośmiu tysięcy koku ryżu.
Po przeniesieniu siedziby Tokugawy w czerwcu tego samego roku do Edo, przyszłej stolicy Japonii — Tokio, Ieyasu, w dowód wdzięczności za lojalność Hanzō, nadał mu rangę hatamoto, czyli bezpośredniego wasala daimyō, zwiększył jego dochód o kolejne osiem tysięcy koku ryżu oraz podarował mu rezydencję położoną przed jedną z bram zamku Edo. Bramy te otrzymały później nazwę Hanzō-mon, czyli „Brama Hanzō”. W tym okresie pod dowództwem Hanzō znajdowało się stu pięćdziesięciu funkcjonariuszy policji yoriki oraz trzystu strażników dōshin. Mniej więcej w tym samym czasie przyjął on honorowy tytuł Iwami no Kami.
Hattori Hanzō zmarł w 1596 roku w wieku pięćdziesięciu pięciu lat. Jego spadkobiercą został syn, Iwami no Kami Masanari. Imię Masanari zapisywano innymi znakami niż imię jego ojca. Młodszy Masanari pełnił funkcję dowódcy ochrony zamku Edo i poległ w 1615 roku w walce z obrońcami zamku Osaka.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
