Norikage pochodził ze starożytnego klanu samurajskiego Asakura, którego członkowie uważali się za potomków księcia Kusakabe, syna cesarza Tenmu (631–686). Był ósmym synem daimyo Asakura Takakage, a w dzieciństwie nosił imię Kotaro. Z biegiem czasu Asakura Norikage stał się filarem klanu Asakura i był bez wątpienia jego najbardziej utalentowanym dowódcą w tym trudnym okresie, kiedy klan borykał się z wewnętrznymi problemami, powstaniami sekty Ikko-ikki i niestabilnością na terenach otaczających stolicę. Chociaż sam Norikage nigdy nie był daimyo, pełnił funkcję doradcy trzech pokoleń przywódców klanu Asakura. Całe życie spędził na kampaniach wojskowych. Po śmierci ojca w 1481 roku Norikage wszedł do służby swojego brata, Asakury Ujikage.
Po śmierci Ujikage jego następcą został trzynastoletni syn Sadakage, bratanek Norikage. Jednak nie wszyscy członkowie klanu zgodzili się z tą nominacją, co do 1503 roku doprowadziło do przygotowania spisku mającego na celu zmianę przywódcy klanu. Asakura Kagefusa został przywódcą spiskowców i poprosił Norikage o przyłączenie się do buntu. Norikage udawał, że się zgadza, ale tylko po to, aby zdemaskować spisek. Dzięki jego działaniom bunt został udaremniony, a siedziba buntowników, znajdująca się w zamku Tsuruga, została zaatakowana przez lojalnych daimyo. Kagefusa zwrócił się o pomoc do klanu Hosokawa, ale ich oddział został przechwycony w pobliżu jeziora Biwa w drodze do prowincji Etzen. Kagefusa zdołał uciec do Etzen, gdzie wkrótce zmarł z powodu choroby.
W 1506 roku Norikage pokonał siły Ikko-ikki w bitwie pod Kujuryugawa. W 1517 roku dowodził wyprawą do prowincji Tango. W 1526 roku Norikage poprowadził armię Asakura wysłaną na pomoc klanowi Asai w walce z klanem Rokkaku, co wzmocniło sojusz między klanami Asai i Asakura. W 1527 roku, na prośbę szoguna Ashikagi Yoshiharu, walczył po stronie szogunatu w bitwie pod Sensōjiguchi. W 1531 roku Norikage ponownie walczył przeciwko Ikko-ikki, tym razem w prowincji Kaga.
W 1548 roku Norikage złożył śluby zakonne i przyjął imię Soteki. Jednak ani wiek, ani religia nie odwiodły go od obowiązków wojownika. W 1555 roku, w wieku siedemdziesięciu dziewięciu lat, ponownie poprowadził armię i udał się do prowincji Kaga, gdzie wziął udział w swojej ostatniej kampanii przeciwko sekcie Ikko-ikki. Po ataku na Daishōji-motete poczuł się źle, przekazał dowództwo Asakurze Kagetace i powrócił do Itijōnodani, gdzie zmarł 23 września.
Zgodnie ze ślubami zakonnymi Norikage nigdy nie ożenił się i nie miał własnych dzieci, ale adoptował swojego siostrzeńca Kagetoshi.
Norikage pozostawił po sobie wyjątkowe dziedzictwo literackie, Asakura Soteki Waki. Jest to zbiór wypowiedzi Norikage, zapisanych przez jednego z jego najbliższych wasali na kilka lat przed śmiercią. Zawiera osiemdziesiąt trzy instrukcje napisane w stylu kanamajiri. Dzieło to można uznać za duchowy testament Norikage, odzwierciedlający jego praktyczne doświadczenie i poglądy na życie. Jest ono całkowicie pozbawione idealizmu charakterystycznego dla poprzednich i późniejszych epok. „Bez względu na to, jak nazywa się wojownika – psem czy dziką bestią – najważniejsze dla niego jest zwycięstwo” – powiedział Norikage. Twierdził, że losy pana i jego wasali są jednym, więc musi między nimi panować harmonia. Prawie wszystkie jego nauki mają na celu osiągnięcie sukcesu w walce, chociaż na pierwszy rzut oka mogą wydawać się poświęcone zupełnie innym sprawom – moralności, opiece nad końmi i tak dalej. Niewątpliwie rady Norikage nie są teoretycznymi rozważaniami, ale ideami sprawdzonymi przez osobiste doświadczenia i potwierdzonymi przez jego własne życie.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
