Najstarszy syn Miyoshi Nagamoto (Motonagi), w wieku siedemnastu lat, przy wsparciu Miyoshi Masanagi i Matsunaga Hisahide, wkroczył do Kinai — wewnętrznych prowincji Japonii — i w 1539 roku przejął kontrolę nad Kioto. W 1543 roku wypędził Hosokawę Ujitsunę z handlowego miasta Sakai i mianował jego nowym zarządcą swojego brata, Sōgo Kazunariego. W 1548 roku przyjął imię Chōkei. Kiedy między nim a Masanagą wybuchł konflikt, Chōkei zwrócił się do swojego seniora, Hosokawy Harumoto, prosząc o zebranie wojsk w prowincjach Settsu, Izumi i Kawachi, lecz Harumoto zdecydował się sprzymierzyć z Masanagą przeciwko Chōkei.
Rozgniewany tą zdradą, Chōkei zaatakował i pokonał Masanagę, a następnie obległ Harumoto w jego zamku Miyake (1549) i ustanowił Ujitsunę głową klanu Hosokawa. Nie odważył się jednak całkowicie wyeliminować Hosokawy Harumoto, przerwał oblężenie i ponownie wyruszył przeciwko Masanadze, pokonując go po raz drugi. Harumoto uciekł do Ōmi pod ochronę sioguna Ashikagi Yoshiteru. Tymczasem Chōkei wkroczył do Kioto (1550) i przekazał kontrolę nad miastem Matsunadze Hisahide. W tym samym roku, przy wsparciu klanu Tsutsui, rozszerzył swoją władzę na całą prowincję Yamato. Dwa lata później Chōkei powrócił i zmusił sioguna do uznania swojej zwierzchności.
Około 1560 roku obległ Hatakeyamę Takamasę w jego zamku Iimori (Kawachi), zdobył go i uczynił swoją rezydencją. Takamasa uciekł do prowincji Kii, zebrał tam wojsko i wrócił, by zaatakować Chōkei, lecz ponownie został pokonany. W następnym roku (1563) syn Chōkei, Yoshioki, został otruty przez Matsunagę Hisahide. Chōkei wyznaczył wtedy swoim następcą Yoshitsugu, adoptowanego syna pozyskanego od jego brata, Sōgo Kazumasy, lecz między nimi panowała niezgoda. Tymczasem wpływy Hisahide wciąż rosły — w 1564 roku brat Chōkei, Fuyuyasu, został stracony na podstawie fałszywego oskarżenia wniesionego przez Hisahide. Wkrótce po tych wydarzeniach Chōkei zachorował i zmarł.
Chōkei zasłynął jako wybitny esteta; pisał poezję i interesował się ceremonią parzenia herbaty. Był patronem słynnego poety renga, Satomury Jōhy, a także zbudował słynną świątynię Nanshūji w mieście Sakai (1557). Świątynia została zniszczona w 1615 roku, a później odbudowana przez słynnego mnicha Takuana.
Zobacz także
-
Zamek Maruoka
Zamek Maruoka znajduje się w centralnej części dawnego miasta Maruoka, które obecnie wchodzi w skład miasta Sakai. Obszar ten leży w północno-wschodniej części prefektury Fukui. Zamek został wzniesiony na brzegu rzeki Kuzuryū, po przeciwnej stronie miasta Fukui, które było dawniej centrum administracyjnym prowincji Echizen. Dzięki swojemu położeniu Maruoka miał duże znaczenie strategiczne, ponieważ kontrolował jednocześnie dwie ważne trasy: drogę Hokurikudō prowadzącą z prowincji Kaga oraz szlak Mino Kaidō łączący te tereny z prowincją Mino.
-
Yamagata Masakage
Masakage był jednym z najbardziej lojalnych i utalentowanych dowódców Takedy Shingena. Należał do słynnej listy „Dwudziestu Czterech Generałów Takedy Shingena”, a także do wąskiego grona czterech szczególnie zaufanych wodzów znanych jako Shitennō.
-
Yagyu Munenori
Yagyū Munenori rozpoczął służbę u Tokugawy Ieyasu w czasie, gdy u jego boku znajdował się jeszcze jego ojciec, Yagyū Muneyoshi. W 1600 roku Munenori wziął udział w decydującej bitwie pod Sekigaharą. Już w 1601 roku został mianowany instruktorem kenjutsu Tokugawy Hidetady, syna Ieyasu, który później został drugim siogunem z rodu Tokugawa.
-
Yagyu Muneyoshi
Samuraj pochodzący z prowincji Yamato, wywodził się z rodziny, która poniosła klęskę w walce z klanem Tsutsui. Muneyoshi po raz pierwszy wziął udział w bitwie w wieku szesnastu lat. Zmuszony przez okoliczności, wstąpił na służbę domu Tsutsui, a następnie służył Miyoshi Tōkei. Później znalazł się pod dowództwem Matsunagi Hisahide i z czasem został wasalem najpierw Ody, a następnie Toyotomiego.
-
Endo Naozune
Naozune służył u Azai Nagamasy i był jednym z czołowych wasali tego rodu, znanym ze swojej odwagi i determinacji. Towarzyszył Nagamasie podczas jego pierwszego spotkania z Odą Nobunagą i już wtedy prosił o pozwolenie na zabicie Nobunagi, obawiając się go jako niezwykle niebezpiecznego człowieka; Nagamasa jednak nie wyraził na to zgody.
-
Hosokawa Sumimoto
Sumimoto pochodził z klanu Hosokawa: był biologicznym synem Hosokawy Yoshiharu, a jednocześnie adoptowanym synem Hosokawy Masamoto, spadkobiercy Hosokawy Katsumoto, jednego z głównych inspiratorów wojny Ōnin. Masamoto był homoseksualistą, nigdy się nie ożenił i nie miał własnych dzieci. Początkowo adoptował Sumiyukiego, przedstawiciela arystokratycznego rodu Kujō, jednak wybór ten spotkał się z niezadowoleniem i ostrą krytyką ze strony starszych wasali domu Hosokawa. W rezultacie Masamoto zmienił swoją decyzję i ogłosił Sumimoto swoim następcą, reprezentanta bocznej linii klanu Hosokawa, od dawna osiadłej w prowincji Awa na wyspie Shikoku. Niemal natychmiast chłopiec został wciągnięty w złożoną i zażartą sieć intryg politycznych.
-
Honda Masanobu
Masanobu początkowo należał do otoczenia Tokugawy Ieyasu, lecz później przeszedł na służbę Sakai Shōgena, daimyō i kapłana z Ueno. Zmiana ta automatycznie uczyniła go wrogiem Ieyasu, który pozostawał w konflikcie z ruchem Ikkō-ikki w prowincji Mikawa. Po rozgromieniu Ikkō-ikki w 1564 roku Masanobu został zmuszony do ucieczki, jednak z czasem powrócił i ponownie wstąpił na służbę Ieyasu. Nie zdobył sławy jako dowódca wojskowy z powodu rany odniesionej w młodości, mimo to przez następnych pięćdziesiąt lat niezmiennie pozostawał po stronie Ieyasu.
Honda Masazumi
Masazumi był najstarszym synem Hondy Masanobu. Od młodych lat służył Tokugawie Ieyasu u boku swojego ojca, biorąc udział w sprawach rodu Tokugawa i stopniowo zdobywając doświadczenie zarówno w sferze wojskowej, jak i administracyjnej. W decydującej bitwie pod Sekigaharą w 1600 roku Masazumi należał do rdzenia wojsk Tokugawy, co świadczyło o wysokim poziomie zaufania, jakim darzył go Ieyasu. Po zakończeniu kampanii powierzono mu szczególnie delikatne zadanie – służbę w straży pokonanego Ishidy Mitsunariego, jednego z głównych przeciwników Tokugawy, co wymagało wyjątkowej niezawodności i ostrożności.
