Bitwa pod Mikatagaharą miała miejsce w japońskim okresie Sengoku i postawiła Takedę Shingena przeciwko Tokugawie Ieyasu. Starcie to miało miejsce 25 stycznia 1573 roku w Mikatagahara w prowincji Tōtōmi. Shingen przypuścił atak na siły Ieyasu na równinach Mikatagahara, na północ od Hamamatsu. To starcie miało miejsce w kontekście kampanii Shingena przeciwko Ody Nobunagi, który szukał przejścia z Kōfu do Kioto.
Bitwa pod Sekigaharą, która miała miejsce 21 października 1600 roku na terenie dzisiejszej prefektury Gifu w Japonii, stanowiła punkt zwrotny w kulminacyjnym momencie okresu Sengoku. Siły Tokugawy Ieyasu starły się z koalicją dowodzoną przez Ishidę Mitsunariego, lojalną Toyotomi, a wiele klanów uciekło przed lub w trakcie bitwy, co ostatecznie doprowadziło do triumfu Tokugawy. Bitwa ta, największa w historii japońskiego feudalizmu, ma ogromne znaczenie i utorowała drogę do ustanowienia szogunatu Tokugawa.
20 sierpnia 1570 roku na Kyushu rozegrała się bitwa pod Imayamą. Podobnie jak słynne bitwy pod Okehazama (1560) i Kawagoe (1545), starcie pod Imayamą stanowi niezwykły przykład ataków z zaskoczenia w okresie Sengoku.
Bitwa pod Anegawa miała miejsce w okresie Sengoku w Japonii, 30 lipca 1570 roku, w pobliżu jeziora Biwa w prowincji Ōmi. Uczestniczyły w niej sprzymierzone siły Ody Nobunagi i Tokugawy Ieyasu przeciwko połączonym armiom klanów Azai i Asakura. Ta historyczna bitwa oznaczała pierwszy przypadek współpracy między Nobunagą i Ieyasu, kończąc niezrównoważony sojusz między klanem Oda i Azai oraz pokazując innowacyjne użycie broni palnej przez Nobunagę.
Bitwa pod Ishibashiyama miała miejsce w okresie Heian, kiedy to dwa rywalizujące ze sobą klany, Minamoto i Taira, stanęły przeciwko sobie. Miała ona miejsce w Ishibashiyama, położonym w górach Hakone w pobliżu Odawara w prefekturze Kanagawa. Minamoto no Yoritomo dowodził niewielką siłą 300 żołnierzy, podczas gdy Taira, pod dowództwem Oba Saburo Kagechika, mógł pochwalić się ponad 3000 wojowników.
4 stycznia 1868 r. oficjalnie ogłoszono przywrócenie rządów cesarskich, co oznaczało koniec szogunatu Tokugawa. Shōgun Tokugawa Yoshinobu wcześniej zrzekł się władzy na rzecz cesarza, zgadzając się na wykonywanie cesarskich rozkazów. Jednakże, chociaż rezygnacja Yoshinobu stworzyła nominalną próżnię władzy na najwyższym szczeblu rządowym, struktura administracyjna szogunatu pozostała nienaruszona. Co więcej, rodzina Tokugawa nadal posiadała znaczące wpływy w zmieniającym się krajobrazie politycznym, co było postrzegane jako niedopuszczalne przez twardogłowych z Satsuma i Chōshū.
